PL.Kathiresan

Father’s Name: MR.Thiyagarajan

Family/House Name: MR.PL.Family

Hometown: Nerkuppai

Kovil & Pirivu: Iranikkovil

Education: B.A

Spouse Name: K.Seethalakshmi

Spouse Hometown: Venthanpatti

Address: Pariyamarunthar & Co., No.2, Puthu Urani Mel karai, Nerkuppai – 630405, Sivagangai district.

E-mail ID: kathiresanpl55@gmail.com

Business: Kalaiporul – buying and selling

Company Name & Address: Pariyamarunthar & Co., No.2, Puthu Urani Mel karai, Nerkuppai – 630405, Sivagangai district.

கலாசாரத் தூதர் கதிரேசன்!

கரத்தார் சமூகம், தொழிலுக்குப் பெயர் பெற்றது. அந்த நகரத்தார் சமூகத்தாரிடமே தொழில் செய்யும் வித்தை தெரிந்த, ‘கொல்லன் தெரு ஊசி விற்பனையாளர்’ தான் ‘நெற்குப்பை’ கதிரேசன்.

பார்த்த உடனே, அக்மார்க் நகரத்தார் என்று யாரும் புரிந்து கொள்ளும் தோற்றம். வெள்ளந்தியான பேச்சு. அதுதான் அவர் தொழில் மூச்சு. என்னதான் செய்கிறார் இவர்..?

‘‘நகரத்தார் சமூகத்தாருக்கென சில அடையாளங்கள் இருப்பதுபோல, அவர்கள் புழங்கும் பொருட்களிலும் அடையாளங்கள் இருக்கும். வியக்கவைக்கும் கலைநயம், பிரமிப்பூட்டும் ரசனை, வீட்டின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் புதுமை, எதிர்காலத் திட்டமிடல், தொலைநோக்கு சிந்தனை அனைத்துடனும் நமக்கு நல்ல தொடர்பு உண்டு. அப்படி ஒரு பாரம்பரியத்தை உண்டாக்கிச் சென்றுள்ளனர், நம் முன்னோர். அந்தக் கலை பொருட்கள் இன்று போதிய பராமரிப்பின்மை காரணமாக அழியும் நிலைக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறது. இயலாமையால் வெளியேற்றப்படும் நகரத்தார் வீட்டுப் பொருட்களை வாங்கி, அவற்றைப் பாதுகாத்துப் பராமரிக்கும் நகரத்தாருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அவற்றை அளித்து வருகிறேன்…’’ என்கிறார் கதிரேசன்.

25 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இத்தொழிலில் இருக்கிறார். மங்குப் பொருட்களில் ஆரம்பித்து, தேக்கு கதவு வரை அனைத்தையும் வாங்கி இருப்பில் வைத்துக் கொள்கிறார். யாருக்கு எது தேவை என்று வருகிறார்களோ, அவர்களிடம் கைமாற்றி விடுகிறார். 76 கிராமங்களில் இருக்கும் நகரத்தாரை மட்டுமே நம்பி இருக்கிறது இவரது தொழில். இவரைத் தவிர வேறு எவரும் நமது சமூகத்தில் இத்தகைய தொழிலில் இல்லை என்பதால் மிகுந்த பொறுப்புடன் இதனைச் செய்து வருவதாகக் கூறுகிறார் கதிரேசன்.

‘‘மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இது பழைய பொருள் வாங்கி விற்கும் தொழில்தான். ஆனால், இன்னொரு கோணத்தில் இதனை நான் பார்த்தேன். இறந்தவரின் கண்களை இன்னொருவருக்குப் பொருத்தும்போது, அவரது கண்ணுக்கான ஆயுள் கூடுகிறது இல்லையா..? அப்படி நமது பொருட்களின் மதிப்பு தெரியாதவர் கையில் இது சிக்கினால், அது பத்தோடு பதினொன்றாக அழிக்கப்படக்கூடும். பொருளை நான் வாங்கி இன்னொருவரின் பயன்பாட்டுக்கு அளிப்பதால், நம் கலாசாரம் எங்கோ ஓரிடத்தில் வாழ்கிறது. எனக்கு இந்தத் தொழில் ஐடியா தோன்றியதே, ஒரு திடீர் திருப்பம்தான்.

எனது தகப்பனார் இலங்கை கொழும்பிலே வட்டித் தொழில் பார்த்துட்டிருந்தார். 1964-ல் அங்கு வட்டித் தொழிலுக்குச் சிக்கல் வரவே, சிதம்பரம் பக்கத்திலே காட்டுமன்னார் கோவிலுக்கு மாறி வந்தோம். நான் பிறந்தது வளர்ந்தது அங்கே தான். பி.ஏ. சிதம்பரம் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்திலே படிச்சேன். அப்பா வட்டித் தொழிலோடு, பஸ் ரூட் பெர்மிட் எடுத்தார். நான் அந்தத் தொழிலைப் பார்த்துக்க ஆரம்பிச்சேன். வீடுகள் விலைக்கு வந்தா அதை கைமாத்தி விடற தொழிலையும் பார்ட் டைமா பண்ணிட்டிருந்தேன். இது ரெண்டுலயும் பெரிய வருமானம் இல்லை. மன திருப்தி தர்ற தொழிலாகவும், எதிர்காலத்துக்கான தொழிலாகவும் எது இருக்கும்ன்னே தெரியாத தேடலோடதான் அப்போ நான் இருந்தேன்.

அந்த சமயத்திலே ஒரு வீடு விலைக்கு வருதுன்னு சொல்லிப் பார்க்கப் போனோம். நல்ல ரசனையோட கதவுகள் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. கூட வந்த ஆசாரி சொன்னார். ‘கதிரேசா… கதவு, ஜன்னல் எல்லாம் நல்ல விலைக்குப் போகும். வாங்கி, சின்ன செலவு பண்ணிக் கைமாத்தி விடு!’ன்னு ஐடியா கொடுத்தார். அதுப்படி, இரண்டே கால் லட்சம் ரூபாய்க்கு அதையெல்லாம் வாங்கி, 25 ஆயிரம் ரூபா செலவு பண்ணினேன். மூணு லட்சம் ரூபாய்க்கு விற்க முடிஞ்சது. எத்தனை நாள்ல..? 15 நாளிலே சுளையா ரூ.50 ஆயிரம் லாபம். 20 வருஷம் முன்னால இது எத்தனை பெரிய தொகை..?

அட, இது நல்லா இருக்கே!ன்னு, ஜாலியா இறங்கினதுதான் இந்தத் தொழில். நம்ம ஆளுகளோட ரசனை தெரிய ஆரம்பிச்சது. ஆரம்பத்திலே இதை ஒரு தொழிலா நினைச்சுதான், செட்டியார் வீடுகள் பிரிக்கிற சமயத்திலே, அங்கே போய் பொருட்களை வாங்கி கை மாத்திவிட ஆரம்பிச்சேன். அப்பாவோட பஸ் தொழிலையும், சின்னச் சின்னதா பண்ணிட்டிருந்த வீடு வாங்கிக் கொடுக்கிற வேலையையும்விட இது எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. அதுகளை கை கழுவிட்டு, ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பிலே இறங்கினதுதான் இந்தத் தொழில். இதை சிறப்பாப் பண்ணனும்ன்னா, நம்ம ஊருக்கே போயிடறதுதான் சரின்னு ஒரு கட்டத்திலே நான் சிதம்பரத்தை விட்டு நெற்குப்பைக்கே வந்துட்டேன்’’ என்கிறார்.

எல்லோரும் நகரத்தார் கிராமங்களை விட்டு நகரங்களுக்குக் குடியேறிவரும் நிலையில், கதிரேசன் எடுத்தது உல்டா முடிவு. ‘பழைய பொருள் வாங்குகிறவர்’ என்ற பரிகாசம் ஆரம்பத்தில் இருந்தாலும், அவற்றை எல்லாம் தூக்கி எறிந்துவிட்டு செய்யும் தொழிலில் அக்கறை காட்டியதுதான் இவரது மனதிடம். வேகமாகத் தொழில் கற்றுக் கொண்டு விட்டதால், ஒரு பொருளைக் கண்ணால் பார்த்தே அதன் விலையைத் தீர்மானிக்கும் அனுபவ ஆற்றலைப் பெற்றிருக்கிறார்.

‘‘மரத்திலே தேக்கு, வேம்பு, பிள்ளைமருது, கருமருதுன்னு பல்வேறு மரங்கள் இருக்கு. சிதம்பரத்திலே உள்ளவங்களுக்கு மரத்தோட மதிப்பு தெரிவதில்லை. காரைக்குடிதான் மரத்துக்கு மரியாதை தர்ற ஊர். அதனால இங்கே கொண்டு வந்து விற்றேன். ஆன்ட்டிக் பொருள் என்று சொல்லப்படும் பழமை வாய்ந்த பொருட்களை வாங்குவதிலும் காரைக்குடி மக்களுக்கு அதீத ஆர்வம் உண்டு. இந்தப் பொருட்களை வாங்குவதற்காகவே இங்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் என் வாடிக்கையாளர்கள். கலை ரசனை கொண்ட பலரும் நெற்குப்பைக்குத் தேடி வந்து என்னிடம் பொருட்களை வாங்கிச் செல்கின்றனர்…’’ என்கிறார் கதிரேசன்.

மரம் வாங்குவோர், கலைப் பொருள் வாங்குவோர், அலங்காரப் பொருள் வாங்குவோர்… என்று ஒரு பட்டியலை கையில் வைத்துக் கொண்டு வேப்பமரத்தடி வீட்டில் ஹாயாக உட்கார்ந்திருக்கிறார். போன் தான் இவரது தொழிலின் முதுகெலும்பு. தவறவிட்ட ஒவ்வொரு லேண்ட்லைன் காலின் பின்னணியிலும், ஏகப்பட்ட கற்பனைகள் ஒளிந்திருக்கும். இப்போது செல்போன் வந்துவிட்டதால், கதிரேசனுக்கு அந்தப் பிரச்னை இல்லை. கால் செய்தால், வீடு தேடிச் சென்று நிற்கிறார் கதிரேசன். டெக்னாலஜி இவரது தொழிலுக்கு கை கொடுத்திருப்பது இப்படித்தான்.

வெள்ளி இரவுப் பேருந்துகள் கனவுகளையும், ஞாயிறு இரவுப் பேருந்துகள் நினைவுகளையும் சுமந்து செல்லும் என்பது நெடுஞ்சாலை தத்துவம். நகரத்தார் இல்லங்களில் இருந்து வெளியேற்றப்படும் கலைப் பொருட்கள் நமது பாரம்பரியத்தை அறுத்துச் செல்கின்றன என்ற வலியை உணராமல் இருக்கின்றனர் இளையோர். ஒரு வீட்டை காலி செய்யும்போதுதான் பொருட்களை விற்பார்கள். நமது வீடுகள் காலியாவதை இவர் எப்படிப் பார்க்கிறார்..? அதில் இவருக்கு வருத்தம் இருப்பதில்லையா..?

‘‘பழைய வீடுகளை ரொம்ப சிலர்தான் பராமரிச்சுப் புதுப்பிக்கிறாங்க… பலரும் அதை இடிச்சு தனி வீடுகளா நாகரிக மோகத்தோட கட்ட ஆரம்பிச்சிருக்காங்க…! அதைப் பார்க்கும்போது மனசு ரொம்ப வலிக்கத்தான் செய்யும். என்ன செய்ய..? ‘பெரியவருக்குப் பிறகு பார்த்துக் கொள்ள ஆளில்லை… பிரமாண்ட வீடு. எங்களால் பராமரிக்க முடியவில்லை…. சொத்தைப் பிரிக்க வேண்டியுள்ளது. விற்று விட்டு ஆளுக்குக் கொஞ்சமாகப் பணத்தைப் பிரித்துக் கொள்வோம்…’ இப்படி இளையதலைமுறை, மூதாதையர் சொத்தை முடித்துக் கொள்ளத் தொடங்கி இருக்கின்றனர். வேலை, வருமானம் என்று அவர்களின் பூகோள எல்லை மாறும்போது, நமது கிராமங்களில் அவர்களின் நாட்டம் குறைந்திருப்பது கண்கூடாகத் தெரிகிறது…’ என்று வருத்தத்துடன் சொல்கிறார் கதிரேசன்.

‘‘செட்டிய வீட்டுப் பொருட்களை விற்கத் துணை போகிறோமோ..? என்ற எண்ணம் சில சமயம் எழும். அதேசமயம், இந்த வேலையை நான் செய்யாவிட்டால், வேறு யாரோ ஒருவர் செய்யத்தான் போகிறார். பொதுவாக ஒரு வீட்டைப் பராமரிக்க முடியாத குடும்பங்கள் தங்கள் பாரம்பரியப் பொருட்களைக் காலி செய்ய நினைத்தால் அது எங்கே போகும் என்று சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவற்றின் அருமை தெரியாத அறிமுகமற்ற நபர் அதனை வாங்கிச் செல்வதைவிட, ஒரு நகரத்தார் என்ற முறையில் நான், ஒரு நகரத்தார் வீட்டுப் பொருளை முடிந்தவரை இன்னொரு நகரத்தார் வீட்டுக்குக் கொண்டு சேர்க்கவே விரும்புகிறேன்…’’ என்கிறார் கதிரேசன்.

‘‘செட்டிநாட்டுப் பொருட்களுக்கு நியாயமான விலை கிடைப்பதாக ஆச்சிகள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்களா..?’’ என்று கேட்டோம்.

‘‘பொதுவாக வெளி ஆட்களை நம்பாதவர்கள் நம் ஆச்சிகள். நான் நகரத்தாராக இருப்பதால் நம்பி என்னிடம் பொருளை ஒப்படைக்கிறார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையைக் காப்பாற்றுவதால்தான் இத்தனை காலம் இந்தத் தொழிலில் வெளி நபர் போட்டியின்றி இருக்க முடிகிறது. பொதுவாக சாமான் விஷயத்தில் பித்தளைப் பாத்திரங்கள், வெள்ளிப் பாத்திரங்கள் மிகவும் பழமை நிலையில் இருந்தால், அதனை உலோகம் வாங்கும் வியாபாரிகளை நேரடியாக வரவழைத்து அவர்கள் மூலமே கொடுத்து விடுவேன். அது எடைக்கான பொருட்கள். கலைரசனை மிக்க பொருட்களை மட்டும் உரிய விலை கொடுத்து வாங்கி வந்து என் வீட்டில் வைத்திருந்து விற்பேன். பொதுவாக, நாம் வாங்கும் அனைத்துப் பொருட்களும் விற்றுவிடுவதில்லை… இரண்டாவது, இது எனக்கு வியாபாரம். இந்த இரண்டு பாய்ண்ட்களையும் வைத்துப் பார்த்து, கட்டுப்படியாகும் விலையை அங்கேயே கொடுத்து விடுகிறேன்.

இதனால்தான், ‘போட்டோ பிடிங்க… வித்துடுங்க…’ என்று இணையதளத் தொழில்நுட்பம் இவரைத் துளியும் அசைத்துப் பார்க்கவில்லை. செட்டிநாட்டுப் பொருட்கள் என்று சொல்லப்பட்டாலும் இவை பல்வேறு நாடுகளில் இருந்தும் ரசனையோடு சேகரிக்கப்பட்டவை என்பதே உண்மை. அந்த வகையில் மூதாதையர் செய்த முதலீடு என்று கலைப் பொருட்களைச் சொல்கிறார் கதிரேசன்.

‘‘நகரத்தார் எந்த ஊர்ல என்ன புதுமையான பொருள் இருந்தாலும், அதை ரசனையோட வாங்கிட்டு வந்து சேகரிப்பாங்க. அப்போ அவங்க முதலீடாக சேகரித்த பொருட்கள் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு லாபகரமான பொருளா மாறி இருக்கிறது. இதேபோல, நம்ம ஊர்ல சீதனப் பொருள் மட்டுமே வண்டி, வண்டியா வரும். அத்தனையையும் யாரும் புழங்காம அட்டைப் பெட்டிகளிலே போட்டு வெச்சிருக்காங்க. அதுல உள்ள மங்குச் சாமான், இப்போ உற்பத்தியே கிடையாது. எல்லாம் பீங்கான், பிளாஸ்டிக் பொருட்களுக்கு மாறிட்டதால், அது அப்படியே கிடக்குது. அதை விரும்பிப் பயன்படுத்தற சிலருக்கு நான் அதைக் கொடுக்கறேன். ஸ்வீடன் மங்கு மஞ்சளா இருக்கும். சிலோன் மங்கு கறுப்பா இருக்கும்ன்னு ஒரு வீட்டுக்குள்ளே நுழையும்போதே, அவங்க ஐயா எந்த நாட்டிலே தொழில் பண்ணினவர்ன்னு கரெக்ட்டா சொல்லிடுவேன். அந்த அளவுக்கு இப்போ தொழில் ஞானம் வந்தாச்சு!’’ என்கிறார்.

இவரிடம் பொருள் வாங்கும் வாடிக்கையாளர்களில் வசதி படைத்தவர்கள், சினிமாக்காரர்கள் மட்டுமல்ல… நியூஸிலாந்து போன்ற வெளிநாட்டினரும் உண்டு.

‘‘கண்ணாடியிலே பொம்மை போட்டது, பாசி வெச்சுத் தைச்ச கண்ணாடி கிளாஸ்கள், விலங்கு பொம்மை உருவங்கள் இதையெல்லாம் பார்த்தா வெள்ளைக்காரங்க ஆர்வமா எடுப்பாங்க… இவை வெளிநாட்டில் இருந்து நம் அய்யாக்கள் வாங்கி வந்து சேகரித்தவை. கழுத்து வலி போக்கும் எளிய பட்டை போன்ற பொருளை பர்மாவில் இருந்து வாங்கி வந்திருக்கிறார் அ.சி.த என்ற நம் நகரத்தார். அதை நான் என் கலைப்பொருள் கலெக்ஷனில் வைத்துள்ளேன். இதேபோன்று, பல்வேறு நாடுகளில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மங்கு, மரவை, கொட்டான் பொருளை விற்பதுடன், சினிமாவுக்கு செட் போட வாடகைக்கும் தர்றேன். இயக்குநர் சேரன், தவமாய்த் தவமிருந்து படத்துக்காக பல பொருட்களை என்கிட்டே இருந்து வாங்கிட்டுப் போனார். பிரகாஷ்ராஜ் வீட்ல இருக்கிற தூண்களிலே ஒன்னு, இங்கிருந்து வாங்கிட்டுப் போனதுதான். பல வருஷங்களைக் கடந்தும், இன்னைக்கும் தரமா இருக்கிற பொருட்களைத் தேடித் தேடிப் பயன்படுத்தியிருக்காங்க நகரத்தார். அதிலே வருமானம் குறைவாகக் கிடைத்தாலும், மனநிறைவோடு இதனைச் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். நகரத்தார் சமுதாயம் இருக்கிற வரை என் தொழில் இருக்கும்!’’ என்று கலாசாரக் காவலராகப் பேசுகிறார் கதிரேசன்.

இளைய தலைமுறை தொழில் முனைவோர் இவரிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய பல பாடம் இருக்கிறது. ‘பூப்பாதையில் மட்டுமே நடக்க விரும்பாதீர்கள். அது முடியும் இடம், முட்டு சந்தாகவும் இருக்கலாம்‘ என்பது இவரது ஆலோசனை.

புதிதாகக் கிடைக்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது, புத்திசாலித்தனமாகத் திட்டமிடுவது, சிறிய முதலீட்டைப் போட்டு பெரிய லாபம் எடுப்பது, பெயர் கெடாமல் தொழில் செய்வது, நம்பிக்கையை வளர்த்து அதையே அடுத்தகட்ட மூலதனமாகப் பயன்படுத்துவது… தெரிந்த தொழிலில் மட்டுமே இறங்குவது… என்று தனது தொழில் அனுபவத்தில் பலவற்றைப் பட்டியலிடுகிறார் கதிரேசன்.

‘‘தொழிலில் தெளிவு (ஃபோகஸ்) முக்கியம். அங்கே இங்கேன்னு அலைபாய்ஞ்சா உள்ளதும் போய்டும். அதுக்கு நானே ஒரு உதாரணம். சினிமாக்காரங்க வந்து போன நேரத்திலே என் மனசிலே ஒரு ஆசையத் தூண்டி விட்டாங்க. படம் எடுத்தா, சுலப வருமானம்ன்னாங்க. அகம் புறம், தி.நகர்ன்னு ரெண்டு படம் எடுத்தேன். பெரிசா போகலை. கடைசியா கல்லுளிமங்கன்னு ஒரு படத்துக்குப் பூஜை போட்டு நாலஞ்சு லட்சம் ரூபா முடங்கிப் போச்சு. புத்திசாலித்தனமா கையைக் கடிக்காம வெளியே வந்துட்டேன்னுதான் சொல்லணும்.

சினிமா பண்றேன்னு சென்னையிலே சுத்தினதிலே என் கலைபொருள் வியாபாரத்தைக் கவனிக்க முடியாம பலர்கிட்டேயும் பேச்சு வாங்க வேண்டியதாப் போச்சு. இதென்னடா வம்பா இருக்கு… நமக்குத் தெரிஞ்ச தொழிலைப் பண்றதுதான் உத்தமம்ன்னு சினிமாவை உதறிட்டு ஓடி வந்துட்டேன்’’ என்கிறார்.

ஒரு மகனும், மகளும் இவருக்கு. அப்பாவின் தொழிலையும், அதன் நுணுக்கத்தையும் கற்றுக் கொள்ளும் ஆர்வம் அவர்களிடம் இல்லை. ‘‘காலத்துக்கு ஏற்றாற்போல் புதிய தொழில் செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கிறார்கள். அவர்கள் போக்கில் விட்டுவிட்டேன். இது மனிதர்கள் மனது சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். எல்லோராலும் செய்துவிட முடியாதுதான்… அதனால்தான் போட்டி இல்லாமல் இத்தனை ஆண்டுகளாக இதனைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்’’ என்கிறார் ‘தனி’யொருவராக இத்துறையில் இருக்கும் கதிரேசன்.

வாழ்க்கையிலே ஒரு லட்சியத்தை இலக்கா வை. அதையே வாழ்க்கையா மாத்திக்கோ!’ என்ற சினிமா வசனம் கதிரேசனுக்கு ரொம்பவேபொருந்தும்.

எனவேதான், கலாசாரக் காவலராக கலக்குகிறார் கலைப் பொருள் கதிரேசன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை