Samy Arunachalam

Father’s Name: V.S. Saminathan Chettiar

Family/House Name: AR. V. S House

Hometown: Athangudi

Kovil & Pirivu: Mathur – Manalur

Education: B. Com

Spouse Name: AR. Sellammai

Birth Hometown : Palavangudi

E-mail ID: arunscaff@gmail.com

Website: www.arunscaff.com

Business: Manufacturing and Hiring of Steel Centering and Scaffolding Materials

Company name & Address: ARUN SCAFF, No. 2, Krishna Vrindhavan Second Street, Akkarai, Chennai – 600119.

No. of Employees: 12 Employees

சாதித்துக் காட்டிய சாமி அருணாசலம்

வசதிகள் பெருகப் பெருக வீட்டுக்குள்ளேயே அனைத்து வசதிகளும் வந்தாக வேண்டும் என்பது அனைவரின் விருப்பம். இப்படியான நகரமயமாதலை நம்பி தொழில் செய்யும் நகரத்தாரில் ஒருவர்தான் சென்னைவாசியான சாமி அருணாசலம். அண்மையில் அறுபதைத் தாண்டிய மணிவிழா நாயகரான இவர், கட்டுமானத் தொழிலுக்குத் தேவையான சென்ட்ரிங் மற்றும் சாரங்களுக்கான பொருட்களை ( Scaffolding) தயார் செய்தும் வாடகைக்கு அளித்தும் வித்தியாசமான தொழில் செய்கிறார்.

ஓ.எம்.ஆரில் சம்பாதித்து, இ.சி.ஆரில் செலவழிக்கும் தலைமுறை நம்முடையது. இந்த இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் திருவான்மியூரின் மையத்தில் இருக்கிறது இவரது வீடு. தேவையின் அடிப்படையில் தான் எந்தத் தொழிலின் வெற்றியும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. சாமி அருணாசலத்தின் தொழில் என்றென்றும் தேவை குறையாத ரகம்.

வேளச்சேரி பறக்கும் ரயில் திட்ட கட்டுமானத்திலும், கோவையின் (டைடல் பார்க்) தகவல் தொழில் நுட்பப் பூங்கா, புரூக் ஃபீல்ட் மால் கட்டுமானத்திலும் இவரது நிறுவன உபகரணங்கள் பங்கெடுத்துள்ளன. அருணாசலம், இத்துறையில், இந்தியாவின் முன்னணித் தொழிலதிபர். கணக்கப்பிள்ளையாக வேலையைத் துவங்கியவர், கட்டுமானத் துறைக்கு வந்தது எப்படி..?

‘‘ஒரு அண்ணன், ரெண்டு ஆச்சிகளுக்குப் பிறகு நான்தான் கடைக்குட்டி. வீட்டிலே செல்லப்பிள்ளை. கோனாப்பட்டு ஸ்கூல்ல படிப்பு. அப்பச்சி, ஆத்தங்குடியிலே வட்டிக் கடை வெச்சிருந்தாங்க. அந்த வயசிலேயே படிப்பில் ஆர்வம் அதிகம். அதனால வீட்லயும் கண்டுக்கிறதில்லே! வட்டித் தொழிலுக்கு இவன்தான் சரின்னு அப்பச்சி மனசிலே ஒரு எண்ணம் இருந்தது. ஆனா, எனக்குச் சின்ன வயசிலே இருந்தே, தோட்டம் போடணும்… பால் பண்ணை வைக்கணும்ன்னு ரொம்ப நாளா ஆசை. ஆனா, எங்கப்பச்சிக்கு அதிலே உடன்பாடில்லை. மாடு மேய்ச்சிக்கிட்டு, பால் வித்துக்கிட்டு… இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா..?ன்னு ஒரே வார்த்தையிலே மறுத்துட்டார். ‘தொழில்ல என்ன இருக்கு..?’ன்னு கேட்டுப் பார்த்தேன். ‘உன் இஷ்டம் போல செய்!’ என்னும் அப்பாவின் வார்த்தைகள் உண்மையான அனுமதிக்கானது அல்ல என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்.

இதுக்கிடையிலே, பி.யூ.சி படிக்கும்போதே, திருச்சி கோரமண்டல் நிறுவனத்தில் கணக்குகள் பார்க்கிற பயிற்சியாளர் பணியில் சேரும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அது ஆஃபீஸ்ல உட்கார்ந்து பார்க்கிற வேலை கிடையாது. கட்டுமானம் நடக்கிற இடத்தில் இருந்து கணக்குகளைக் கையாள்கிற பணி. இன்ஜினியர், சூபர்வைஸர்ன்னு ஒரு டீமோட இருந்து, வேலையை முடிக்கணும். எதுக்கு வெளியூர்ல போய் கஷ்டப்படறே..?ன்னு வீட்ல கேட்டாங்க. பிடிவாதமா வேலை பார்த்தே ஆவேன்னு சொல்லிட்டேன். இருந்தாலும், செல்லப் பிள்ளையாச்சே! மாசா மாசம் வீட்ல இருந்து செலவுக்குப் பணம் அனுப்புவாங்க. எனக்கு சம்பளமா மாசம் ரூ.750 உதவிப் பணம் வந்தது.

சுவாரஸ்யமான இந்த வேலையில் நிறைய நேரம் கிடைச்சதால, ஆர்வத்தோட கட்டுமான டீமோடவே நானும் இருப்பேன். சாப்பாட்டுச் செலவு அதிகமானதால, ஊர்ல இருந்து சமையல்காரரைக் கூட்டிட்டு வந்து, சமைச்சுச் சாப்பிட்டோம். செல்லமா வளர்ந்துட்டதால, பொறுப்பில்லாம இருந்த எனக்கு, அங்கே தனியா இருக்கிறபோது வாழ்க்கையைப் புரிஞ்சுக்கிற பல அனுபவங்கள் கிடைச்சது. கட்டுமானத் தொழில் பத்தின பல விஷயங்களைக் கத்துக்கிற வாய்ப்புக் கிடைச்சது.

இதுக்கிடையிலே, 1980-லே திருமணம். தொடர்ந்து தூத்துக்குடி, ஹோசூர், பெங்களூர்ன்னு பல இடங்களிலும் கட்டுமானத் துறை சார்ந்த கணக்கு வேலை அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்குத் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு கட்டுமானப் பொருட்களுக்கான அடக்க விலை என்ன… எங்கே வாங்கணும்… ஒரு திட்டத்துக்கான மதிப்பீடு என்னவாகுது… எவ்வளவு லாபம் வருது..?ன்னு எல்லா விவரங்களும் அத்துபடியான ஒரு காலகட்டத்திலே, நாமே இதைத் தனியா செய்தா என்ன..?ன்னு யோசனை வந்தது…’’ என்ற அருணாசலம், தொடர்ந்தார்.

‘‘அந்த நேரத்திலே, எம்.எஸ். உதயமூர்த்தியோட ‘எண்ணங்கள்’ புத்தகம்தான் எனக்குத் தனியா தொழில் பண்ற ஆர்வத்தைக் கிளறிவிட்டுச்சுன்னு சொல்லலாம். நாம தொழில் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவங்களா இருந்தாலும், எந்தத் தொழில் யாருக்கு செட் ஆகும்ங்கிறது கால ஓட்டத்திலேதானே இருக்கு. அந்தப் புத்தகத்திலே வந்த ஒவ்வொரு வரிகளும் என்னைத் தூங்கவிடாம செய்துடுச்சு. தனியா ஜெயிக்கணும்ங்கிற வேகத்தை எனக்குள்ளே உண்டாக்கிடுச்சு. நாம நினைக்கிறதை, நம் எண்ணங்களைச் சுத்தி உள்ளங்களிடம் சொன்னா, திரும்பத் திரும்பச் சொல்லும்போது அது நடந்தே தீரும்ங்கிறதை அனுபவபூர்வமா உணர்ந்திருந்தேன். நம்பி தொழில் தொடங்கலாம் என்ற நிலைக்கு வந்தபோது, வீட்டிலும் எனக்கு உற்சாகம் கொடுத்தாங்க.

வாடகை வீடு, கைக் குழந்தை, மாத வருமானம் நின்று போகும் என்ற நிலை… இந்தச் சூழலில் சின்ன முதலீட்டோடும், மனது நிறைய நம்பிக்கையோடும் தொழிலில் இறங்கினேன்.

ஹோசூர் சிட்கோ தொழிற்பேட்டையிலே ரெண்டு தொழிற்சாலைகள் கட்டற வாய்ப்பு கிடைச்சது. இன்ஜினியரிங் படிக்காட்டியும் நானே அனுபவத்தின் அடிப்படையிலே வரைபடம் தயாரிச்சுக் கட்டித் தந்தேன். அதை வெற்றிகரமா பண்ணினதைத் தொடர்ந்து இன்னும் சில ஆர்டர்கள் வந்தது. அசோக் லேலண்ட், கார்போரண்டம் யூனிவர்சல், ஈஸன் ரீரோலி போன்ற நிறுவனங்களுக்கான பராமரிப்பு கட்டுமானப் பணிகளை எடுத்துச் செய்தேன்.

வேலை பார்த்தபோது வந்த வருமானத்திலே கிடைச்ச சந்தோஷம், தொழில் செய்யும்போது வந்த வருமானத்திலே இல்லே! மாதாந்திர அடிப்படையிலே பில் வரும்ங்கிறதால, தொழில் நடத்தத் தேவையான பணத்தைக் கையிருப்பிலே வெச்சுகிட்டே இருக்கணும். இதனால, வருமானம் ஆரம்பத்திலே குறைவாதான் இருந்தது. தொழிலோட ஆரம்பக் கட்டத்திலே நான் பட்ட சிரமங்கள் ரொம்ப அதிகம். நாம திட்டமிடறது ஒன்னு. நடக்கிறது ஒன்னுன்னு தலை கிறுகிறுத்துடும். ஆனாலும், எனக்குள்ளே ஜெயிச்சுடுவோம்ங்கிற நம்பிக்கை மட்டும் உறுதியா இருந்தது.

நாம நகரத்தார்ங்கிற அடையாளம் எனக்குப் பல வகையிலும் பயன்பட்டது. நகரத்தார்ன்னா நல்லவங்கன்ற எண்ணம் நம்மைச் சுத்தி உள்ள எல்லார் மனசிலேயும் மரியாதையான எண்ணமா பதிஞ்சுருக்கு. அது என்னோட தொழில்ல பலவகையிலும் பயன்பட்டது. அதனால, கட்டுமானத் தொழிலுக்குத் தேவைப்பட்ட பொருட்களை கடனிலோ, தவணையிலோ வாங்குவதில் பிரச்னை ஏற்படலை. கட்டுமானத் தொழிலை பலர் பண்றாங்களே… நாம வேற யோசிக்கலாமே!ன்னு சிந்திச்சபோது உண்டானது புதிய தொழிலுக்கான ஐடியா..!’’ என்று தாம் தொழிலுக்குள் வந்த விதம் குறித்துச் சொன்னார் அருணாசலம்.

சிறிய கட்டிடங்களில் மரங்களைக் கொண்டு முட்டுக் கொடுத்து தளம் அமைப்பதைப் பார்த்திருப்போம். இதுவே பெரிய நிறுவனங்கள் என்றால், அதற்கு இரும்பு (பைப்) உருளைகளைக் கொண்டு முட்டுக் கொடுக்கின்றனர். இப்படியான சென்ட்ரிங் தளவாடங்கள், அதற்கான உபகரணங்களை வாடகைக்கு அளிப்பதுதான் அருணாச்சலத்தின் இப்போதைய தொழில். சிறிய கட்டடங்கள் இல்லை… 25 மாடி, 40 மாடிக் கட்டிடங்களுக்கான சாரம் கட்டும் பல ஆயிரம் உருளைகள். அதற்கான துணைக் கருவிகள்.

‘‘நாங்கள் கட்டடப் பராமரிப்புத் தொழில் செய்தபோது, சாரம் கட்டறதுக்கான இரும்பு உருளைகள் உள்ளிட்ட பொருட்களை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டி வந்தது. நமக்கோ ரெகுலரா வேலை இருக்கு. நாமே இதை வாங்கி வெச்சுப் பயன்படுத்தினா, வாடகைச் செலவு மிச்சமாகுமே!’ன்னு யோசிச்சு. தேவைக்கேற்ற அளவு வாங்கிக்கிட்டேன். அப்போ, பக்கத்திலே கட்டுமானம் செய்தவங்க, ‘சாரக் கம்பு சும்மாதானே இருக்கு… கொடுங்களேன்!’னு கேட்டாங்க. வாடகை பேசி அதை தந்தேன். அந்தசமயம் இன்னொருத்தரும் சாரம் கட்டற உருளைகள் கேட்டு வந்து நிற்க, இரும்புருளைகளைப் புதுசா வாங்கி அவங்களுக்குக் கொடுத்தேன்! ‘அட, இது தனி வருமானமா இருக்கே!’ன்னு கொஞ்சம் ஆற அமர யோசிச்சு, லோன்ல பொருட்களை வாங்கித் தர ஆரம்பிச்சேன். இப்படி இறங்கினதுதான் இந்தத் தொழில்!’’ என்று ஆரம்பம் குறித்துச் சொன்னார் அருணாச்சலம்.

தொழில் சூடுபிடிக்கவே, இப்போது இதைப் பெரிய அளவில் செய்கிறார். ஆண்டுக்கு பத்து ஆர்டர் வந்தால், பெரிய வரவு. பொருட்களை வாடகைக்கு அளித்துவிட்டால், அதை சாரமாக்கிக் கொடுப்பதும், கழற்றிக் கொண்டு வந்து ஒப்படைப்பதும் கட்டுமான ஒப்பந்ததாரர்களின் வேலை.

‘‘ஒரிஸா, தெலங்கானா, கர்நாடகா, கேரளா, மஹாராஷ்டிரான்னு பல மாநிலங்களுக்கும் எங்க பொருட்கள் வாடகைக்குப் போய்ட்டிருக்கு. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு இவற்றை அனுப்பி வைப்பது பணத்துக்கும் பொருளுக்கும் பாதுகாப்பானதாக இருக்கு. குறைஞ்ச வாடிக்கையாளர்கள் இருந்தாலே போதும்ன்னு செயல்படறோம். அதுக்குக் காரணம் இருக்கு.

ஒரு செட் உருளைகளை வெச்சுக்கிட்டு தொழில் பண்ண முடியாது. ஒரு கட்டுமானத்துக்கு அனுப்பினா அது திரும்பி வரவே ஆறேழு மாதங்கள்கூட ஆகலாம். அதுக்குள்ளே வேற ஒரு இடத்திலே இருந்து ஆர்டர் கிடைச்சா, புது செட் ரெடி பண்ணியாகணும். இதனால், பல லட்சம் ரூபாய் தொடர் முதலீடு இந்தத் தொழிலுக்குத் தேவைப்பட்டுட்டே இருந்தது. குடும்பத்திலே என் பங்கா வந்த சொத்துக்களை விற்றும், கையிருப்பு பணத்தையும் தொடர்ந்து முதலீடு செய்து வந்தேன்.

தளவாடச் சாமான்களைப் பராமரிக்கிறதுதான் இந்தத் தொழில்ல பெரிய சவால். பொருட்களைப் பாதுகாப்பா வைக்க இடம் தேவை. நகரத்துக்குள்ளே இட வாடகை பெரிய செலவா இருந்தது. ஊருக்கு வெளியே வெச்சிருந்தா, எடுத்துட்டு வரப் போக வண்டிச் செலவுகள் அதிகமானது. ரெண்டையும் சமாளிச்சு வந்தது பெரும்பாடு. இப்போ, பொருட்களை ஏரியாவாரியா பிரிச்சு வெச்சிருக்கிறோம். அங்கே பத்துப் பதினைஞ்சு பேர் குடும்பத்தோட தங்கி பராமரிப்பைப் பார்த்துக்கிறாங்க.

இன்னொன்னு, ஒரு இடத்துக்கு வாடகைக்குப் போய்ட்டு வர்ற சென்ட்ரிங் மெட்டீரியலை, துடைச்சு, பெயின்ட் அடிச்சு சுத்தமா பராமரிக்கணும். துரு ஏறிட்டா, பொருள் போச்சு. அதோட, இந்த சாரத்தை நம்பித்தான் ஊழியர்கள் உயிரைப் பணயம் வெச்சு உயரத்துக்குப் போறாங்க. அந்தப் பொறுப்பு நம்மைச் சேர்ந்ததுதானே! அதனால, சாரம் கட்டப் பயன்படற இரும்பு உருளைகளோட உறுதியில்தான் எங்க தொழிலோட உயிர்நாடியே இருக்கு.

உருளைப் பராமரிப்புக்காக தனியா பெயின்ட் குளம் அமைச்சிருக்கோம். ஒத்தை ஆளா, உருளைகளுக்குப் பெயின்ட் பூசிக் கட்டுப்படியாகாது. அதோட, உருளைகளின் உள்பகுதிக்கும் இந்தப் பெயின்ட் போகணும்ன்னா, பெயின்ட் நிரம்பின தொட்டிகளுக்குள் இந்தக் உருளைகளை முக்கி எடுக்கணும். முக்கி எடத்த உருளைகளை சாய்ச்சு வெச்சுட்டா, நொடியிலே உள்ளேயும் வெளியேயும் பெயின்ட் முலாம் பூசிடலாம். செலவு கொஞ்சம் அதிகமானாலும், பராமரிப்பு விஷயத்திலே நாங்க விட்டுக் கொடுக்கறதே இல்லே!

என்னதான் பராமரிச்சாலும், குறிப்பிட்ட காலத்துக்குப் பிறகு, இரும்பு தன் ஆயுளை முடிச்சுக்கும். அப்போ, அதை வேற யாருக்கும் மறு பயன்பாட்டுக்குக் கொடுக்கிறதில்லை. உடைச்சுப் போட்டு, எடையிலே வித்துடுவோம். அதேபோல, செகண்ட்ஸ் பொருளை நாங்க வாங்கறதும் இல்லை… ஏன்னா, இது பாதுகாப்பு தொடர்பானதில்லையா..?’’ என்று அக்கறையோடு சொல்கிறார் அருணாசலம்.

முருகப்பா குழுமம், செட்டிநாடு குழுமம், இந்தியா சிமென்ட்ஸ், ஈமாஸ் இன்ஜினியரிங், இந்துஸ்தான் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ் போன்ற நிறுவனங்களின் தொழிலகங்கள், வீடுகளுக்கான கட்டுமானங்களுக்கு இவர்களின் தளவாடச் சாமான்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தொடர்ந்து கட்டுமானத் துறையிலேயே இருக்கும் நிறுவனங்கள்கூட, பராமரிப்புச் சிக்கல் காரணமாக, சொந்தமாக தளவாடச் சாமான்களை வாங்கிவைப்பதைவிட, வாடகைக்கு எடுப்பதையே சிக்கனமானதாக கருதுகின்றனர்.

‘‘தொழிலில் இப்போதுதான் கால் பதித்தது போலிருக்கிறது. ஆனால், கடந்த ஆண்டு வரை, தொடர்ந்து தொழிலில் முதலீடு செய்து கொண்டேதான் இருக்கிறேன். தொடர் கண்காணிப்பும், வாடிக்கையாளர் திருப்தியும் நம்மைத் தூங்கவிடாமல் விரட்டிக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. முழுக்க பெட்ரோல் நிரப்பப்பட்ட வண்டியை சர்வீஸ் விடுபவனின் மனநிலை மாதிரி பதற்றமாகவே செயல்பட வேண்டிய தொழில்களில் இதுவும் ஒன்று.

இந்தத் தொழில்ல திருட்டுப் போறது அடுத்த முக்கியமான பிரச்னை. இரும்புப் பொருட்கள்ங்கிறதால, அதோட விலைக்கு ஆசைப்பட்டு ஒன்னு, ரெண்டு காணாமப் போகிற வாய்ப்பு இருக்கு. கண்ணும் கருத்துமா பார்த்துக்கணும். ஒரு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு வேலை செய்யும்போது, சாரக் கம்பிகள் சிலதை உள்ளூர் ஆட்கள் கொண்டுபோகப் பார்த்தாங்க. கையும், களவுமாப் பிடிச்சுட்டோம். போலீஸ்ல புகார் பண்ணினா, எங்களுக்கு எதிரா அரசியல்வாதி ஒருத்தர் கிளம்பி வந்தார். ஆனா, நாங்க பயப்படலை. திருட்டுக் குற்றத்துக்கு கேஸ் போட்டே ஆகணும்ன்னு ஸ்ட்ராங்கா இருந்தோம். ‘இனி, உங்க இடத்திலே இதுமாதிரி எந்தப் பிரச்னையும் வராது. நான் கியாரண்டி!’ன்னு அந்த அரசியல்வாதி உறுதி சொன்னபிறகுதான் அந்தப் பிரச்னையை விட்டோம். அப்படி, துணிச்சல் இந்தத் தொழிலுக்கு ரொம்ப அவசியம்.

கடந்த 25 வருஷமா நான் வளர்த்தெடுத்த இந்தத் தொழிலுக்காக ராத்திரி பகல் பாராம வேலை பார்க்க வேண்டி இருந்தது. குடும்பத்தாரோட ஒத்துழைப்பு இதில் ரொம்ப முக்கியமான விஷயம்…’’ என்று நன்றியோடு மனைவியைப் பார்க்கிறார் அருணாசலம்.

‘‘பேப்பர் கப் தயாரிக்கிற பிராஜெக்ட் ஒன்னு போடலாமேன்னு மெஷினை சீனாவிலிருந்து வரவழைச்சோம். நிறைய முதலீடு போட்டு, இடத்தைத் தயார் செய்து, கப்களையும் தயார் செய்ய ஆரம்பிச்சோம். நல்லாதான் போய்ட்டிருந்தது. அப்பதான், அதுக்குள்ளே தடவப்படற மெழுகு உடலுக்கு ஒவ்வாததுன்னு தெரியவந்தது. அது நல்ல தொழிலாத் தோணலை. நஷ்டம் வந்தாலும் பரவாயில்லை. நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணாட்டியும், உபத்திரவம் பண்ணாமலாவது இருப்போம்ன்னு அந்தத் தொழிலை விட்டு வெளியே வந்தாச்சு…’’ என்கிற அருணாசலம்.

‘‘மூத்த மகன் சாமிநாதன், பி.இ., எம்.பி.ஏ முடிச்சுட்டு, ஏ.பி.என் ஆம்ரோ வங்கியிலே ஒர்க் பண்ணினார். ‘இப்போ என் தொழில்ல நிறைய மாற்றங்கள் ஏற்பட ஆரம்பிச்சிருக்கு. அதை உள்ளே கொண்டு வந்தா தொழிலை விரிவுபடுத்தலாமே!’ன்னு தோணிச்சு. ஆறு மாத தொடர் முயற்சிக்குப் பிறகு, தொழிலைக் கவனிக்க உள்ளே வந்த அவர், கடந்த ஏழெட்டு ஆண்டுகளிலே வெளி மாநிலங்களுக்கு இந்தத் தொழிலை கொண்டு சென்றிருக்கார். அவரோட உதவியால, தொழில் நல்லாவே வளர்ந்திருக்கு. இப்போ சின்னவரும் இந்தத் தொழிலைக் கத்துக்கிறார்.

என்னதான் சொல்லுங்க… இன்னமும் என் மனசிலே ஒரு பால்பண்ணை வைக்கணும்ங்கிற ஆர்வம் மட்டும் மிச்சமிருக்கு..!’’ பசுமை நினைவுகளோடு சொல்கிறார் அருணாசலம்.

மழையை ரசிக்க மழை மட்டும் போதாது. மனநிலையும் வேண்டும். அதுபோல தொழிலை ரசிக்க உழைப்பும், திறமையும் ஒருங்கே வேண்டும் என்பதற்கான உதாரணமாக இருக்கிறார் அருணாசலம்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை