KR. Veerappan

Father’s Name: SP. Karuppan Chettiar

Family/House Name: Manchal Veettu Unnamalai Achi Veedu

Hometown: Nachandupatti

Kovil & Pirivu: Eluppakudi – No Pirivu

Education: B.A. English Literature

Spouse Name: VR.Kalyani

Spouse Hometown: Avanipatti

Address in India: No.26- Prasanna Avenue, Anailkadu, NGR Nagar,
Tirupur – 641 607.

E-mail ID: veerappan@krillo.com

Website: www.krillo.com

Business: Manufacturer & Exporter of Hosiery Garments

Company name & Address: Krillo Garments, 36-Appachinagar Main Road, Opp.Tirupur Exporters Association,Tirupur- 641 607

No. of Employees: 140 Employees

Membership/Certification: Member of Apparel Export Promotion Council & WRAP Certification (Worldwide Responsible Accredited Production Certification)

ஆடை தயாரிப்பில் அசத்தும் வீரப்பன்!

திருப்பூர் என்றதுமே பனியன் ஆடைகள்தான் நினைவுக்கு வரும். ஆயத்த ஆடை தயாரிப்பில் இருக்கும் துணிச்சல் நிறைந்த மனிதர்களாலான ஊர்தான் திருப்பூர்.

புரஃபஸர் ஆக விரும்பிய நச்சாந்துப்பட்டி வீரப்பன் இன்று, அமெரிக்க, ஐரோப்பிய நாடுகளின் வியாபார நிறுவனங்களில் கிரில்லோ வீரப்பன் என்று அறியப்பட்டிருக்கிறார். குழந்தைகள் உடைகளைத் தயாரித்து அனுப்பும் முன்னணி ஏற்றுமதியாளர். நகரின் மையத்தில் பிரமாண்ட தொழிற்சாலையில் பரபரப்பாக ஆடைகள் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் மூன்றடுக்கு கட்டிடத்தின் மூளையாக இருக்கிறது இவரது அலுவலகம். பல ஆண்டு அனுபவத்தில் நல்ல வாடிக்கையாளர்கள் வடிகட்டப்பட்டு இவர் வசம் இருப்பதால், பல கோடி ரூபாய் வர்த்தகம் நடக்கிறது. 350 ரூபாய் மாதச் சம்பளத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்த வீரப்பன், இன்று 350 பேருக்கு வேலை அளித்துள்ளார்.

வேலை செய்ய திருப்பூர் வந்த வீரப்பன், இத்தனை உயரத்துக்கு வளர்ந்தது எப்படி..?

‘‘சிறு வயது, வளர்ச்சி, பள்ளிப் படிப்பு எல்லாம் நச்சாந்துப்பட்டியில் இருந்தது. அண்ணன், ஆச்சின்னு நாங்க 5 குழந்தைங்க. வீட்டோட கடைக்குட்டி நான். கல்லூரிப் படிப்புக்காக காரைக்குடி அழகப்பா கல்லூரி சென்று பி.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் முடித்தேன். அப்பா மலேஷியாவில் வட்டித் தொழில் செய்து வந்தார். சின்ன வயசிலே இருந்தே எம்.ஏ படிச்சு, பி.ஹெச்டி முடிச்சு, ஒரு புரபஸரா போகணும்ங்கிறது என்னோட இலட்சியம். நான் ஃபைனல் இயர் படிக்கும்போதே, அப்பா தவறிவிட, அத்தோடு என் படிப்புக்கு விழுந்தது முற்றுப்புள்ளி. அப்பா அஞ்சு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை ஊருக்கு வந்துட்டுப் போவாங்க. இதனால, என் மூத்த சகோதரருக்கும் எனக்கும் 20 வருஷ வித்தியாசம். அப்பாவோட தொழிலைத் தொடர யாருக்கும் வாய்ப்பும் கிடைக்கலை. என்னோட மூணு சகோதரர்களும் வெவ்வேறு உயர் பதவிகளிலே இருந்தாங்க. மூத்த அண்ணன், ஆச்சியோட பசங்களுக்கும் எனக்கும் கிட்டத்தட்ட ஒரே வயசு. அவங்கல்லாம் தங்களோட குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கற கட்டாயத்திலே இருந்ததால நான் அவங்களுக்கு சுமையா இருக்க விரும்பலை.

நானும் என்னோட எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கிற ஏதாவது ஒரு வேலை தேட வேண்டிய நிர்பந்தம். கோயமுத்தூரில் நகரத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு பெரிய டெக்ஸ்டைல் மில்லிலே வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். அப்போ பேங்க் வேலைக்குப் பிறகு மரியாதையான வேலைன்னா அது மில் வேலைதான். அங்கே இருந்து, அவங்களோட திருப்பூர் பனியன் கம்பெனிக்குப் போகச் சொல்லி டிரான்ஸ்ஃபர் போட்டாங்க. நான் பி.ஏ படிச்சிருந்ததால, கணக்குகள் பார்த்துக்கிட்டு மேனேஜருக்கு உதவியா இருக்கிற வேலை. ‘ஷேப்’னு அங்கே பனியன் தயார் பண்ணினாங்க. அப்படித்தான் திருப்பூர்காரங்களோட பழக்கம் எனக்குக் கிடைச்சது.

அங்கே சொல்லிக்கிற மாதிரி வியாபாரம் இல்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டத்துக்குள்ளேயே உற்பத்தி செய்து அதிலேயே திருப்தி அடைஞ்சுட்ட மாதிரி எனக்கு உணர்வு. ஒரு கட்டத்திலே, நானே அங்கே மேனேஜர் ஆனேன். நிர்வாகரீதியா சில சீர்திருத்தம் செய்யலாம்ன்னு தோணுச்சு. குறிப்பா விளம்பரச் செலவு. ‘நம்ம பிராண்டோட விற்பனை வருமானத்தைவிட, விளம்பரச் செலவு எல்லா மாசமுமே அதிகமா இருக்கு… இதைக் குறைக்கலாமே!’ன்னு சென்னை நிர்வாகத்துக்குச் சொல்லிப் பார்த்தேன். ‘விளம்பரம் நம்மோட நிறுவனச் சொத்து!’ன்னு சொல்லி என் வாயை மூடிட்டாங்க. ஆறு வருஷம் அந்த நிறுவனத்திலே வேலை பார்த்த நான், (1984) அங்கே இருந்து விலகி வந்தேன்…’’ வேலையை விட்ட வீரப்பன், அடுத்து தொழிலுக்குத் தாவினார்.

‘‘திருப்பூர் நகரம் பழகி இருந்தது. தொழில் என்னன்னு புரிஞ்சிருந்தது. பிராண்ட் இல்லாம தனியா பனியன் தயார் பண்ணினாலே வாங்க ஆள் இருக்காங்க என்பது தெரிஞ்சது. தனியே தொழில் செய்யலாம்ன்னு முடிவெடுத்தேன். உடனே, கூட இருந்தவங்க சகோதரர்கள் எல்லாம், ‘600 ரூபா சம்பளம் வருது. தொல்லையில்லாத வேலை! இதைப் போய் விடறேன்னு சொல்றியே! யோசனை பண்ணு!’ன்னாங்க.

‘நான் பக்காவா கணக்குப் பார்த்துட்டேன். இதைவிட நல்லா சம்பாதிக்க முடியும். தொழில் தொடங்கத்தான் போறேன்’னு உறுதியா சொல்லிட்டு, ‘கிரில்லோ கார்மென்ட்ஸ்’ என்ற பெயரிலே நிறுவனத்தைத் தொடங்கினேன். கிரில்லோன்னா, ஃபிரெஞ்ச் மொழியிலே அன்பு, கருணைன்னு அர்த்தம்.

என்னோட முதல் குழந்தை (மகள்) பிறந்த நேரம் அது. குடும்பச் செலவு, குழந்தை செலவுன்னு ஆயிரம் இருந்தும், மனைவி கல்யாணிக்கு என் மேல நம்பிக்கை இருந்தது. சீதனமா வந்ததைக் கொடுத்து தொழில் செய்ய சப்போர்ட் பண்ணினாங்க. என் உழைப்பு மேல நம்பிக்கை வெச்சு, மூணு நண்பர்களும் பணம் போட்டு என்கூட இணைஞ்சாங்க. என் கையிலே இருந்த தொகை, வெளியே கொஞ்சம் கடன்னு ஒரு லட்சம் ரூபா முதலீட்டிலே தொழில் துவங்கியாச்சு…” என்று வெற்றிப் பயணத்தின் ஆரம்பம் சொல்கிறார் வீரப்பன்.

திருப்பூரில் பனியன் தயாரிப்புத் தொழிலின் துணைத் தொழில்களில் பலர் இருந்தாலும், உற்பத்தித் துறையில் இருக்கும் செட்டியார்கள் மிகக் குறைவு. காரணம், ஊழியர்கள் மேலாண்மை, தொழிலாளர் நலன் காப்பதில் இருக்கும் பெரும் பிரச்னைகள் ஆகியவைதான். இதற்கு ஆகும் செலவுகள் லாபத்தைத் தாண்டி நிற்கும் என்பதால், அந்த ரிஸ்க்கை யாரும் எடுக்கத் தயாராக இருப்பதில்லை. வீரப்பன் அதை எதிர்கொண்டார்.

நம்பிக்கை நிறைந்த ஒருவர், யாரிடமும் மண்டியிடுவதுமில்லை… எதிர்பார்த்து ஏங்கி நிற்பதுமில்லை. வீரனுக்கு அழகு களம் என்பது போல, வீரப்பனும் களம் கண்டார். பனியன் தொழிலில் உயர்நிலையை எட்டி சாதிக்க வேண்டும் என்ற வேகம் அவருக்குள் இருந்ததே தொடர்ந்து சிந்திக்கத் தூண்டியிருக்கிறது.

‘‘தமிழ்நாடு தவிர இந்தியா முழுக்க இருக்கிற மாநிலங்களுக்கு பனியன், ஜட்டி விற்பனை செய்யலாம்ங்கிறது எங்க திட்டம். வட இந்தியாவிலே குவாலியர், இந்தூர்ன்னு பல வியாபாரிகளைப் பார்த்து 15 நாள் சுத்து சுத்துன்னு சுத்திட்டு வந்தா, 500 டஜன் ஆர்டர்தான் கிடைக்கும். 500 டஜன் ஆர்டர் இங்கே அஞ்சு நாள் தயாரிப்பு. அதிலே கிடைக்கிற லாபம், போற வர்ற செலவைவிட அதிகமா இருக்கும். முதல் ரெண்டு வருஷம் வெட்டிச் சுத்துதான். ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டோம். அப்புறம் ஏஜெண்ட்களைப் போட்டோம். வித்தா கமிஷன்ங்கிற இந்தத் திட்டம் எங்களுக்கு சாதகமா இருந்தது. அதிலேதான் சக்சஸ் ஆச்சு…’’ என்று சொந்த வியாபாரத்தில், தான் நொந்து நிமிர்ந்ததைச் சொன்னார் வீரப்பன்.

‘பணத்தின் மதிப்பு தெரிய வேண்டுமென்றால் செலவு செய்யுங்கள். உங்களின் மதிப்பு தெரிய வேண்டுமானால் கடன் கேளுங்கள்!’ என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்து ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் தன் மதிப்பை சோதித்திருக்கிறார் வீரப்பன்.

‘‘வருஷத்துக்கு ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல் வியாபாரம் பண்ணினோம். 90-களிலே அது பெரிய தொகை. பொருள் வெளியே போனா, அது பணமா உள்ளே வர்றதுக்கு ஒரு அவகாசம் எடுக்கும். அதனால, தொழிலை விரிவுபடுத்தவும் தொடர்ந்து நடத்தவும், தொடர் முதலீடு தேவைப்பட்டுட்டே இருந்தது. அங்கேதான் செட்டியார் பிராண்ட் எனக்குக் கை கொடுத்தது. இவரை நம்பி எவ்வளவு வேணும்ன்னாலும் முதலீடு செய்யலாம்ன்னு பலர் வந்தாங்க. அதனால, டெபாஸிட்ங்கிற பேர்ல ஆரம்பத்திலேயே 5 லட்சம் வரை பலர்கிட்டே கடன் வாங்கினேன். அவங்களுக்கு எல்லாம் மூணு மாசத்துக்கு ஒருமுறை 24 % வட்டியைக் கரெக்ட்டா கொடுத்தேன். எது எப்படி இருந்தாலும் வட்டிக்கான டிராஃப்ட் கரெக்ட்டா போய் சேர்ந்துடும். ஒரு கட்டத்திலே ஒரு கோடி ரூபாய் வரைகூட இப்படி டெபாஸிட்டா எனக்குக் கிடைச்சது.

பொதுவா தொழில்ல கடன் வாங்கி வியாபாரம் பண்ணக்கூடாதுன்னு பலர் சொல்வாங்க. தொழிலில் இருந்து பணத்தை எடுத்துத் திருப்பித் தந்துவிட முடியும் என்ற நம்பிக்கை வந்தால் மட்டுமே கடன் வாங்க வேண்டும். எனக்கு அந்த நம்பிக்கை இருந்தது. அதுபோக, அந்தக் காலம், பேங்க்ல லோன் கிடைக்காத காலகட்டம். கைவசம் எனக்குன்னு சொத்துன்னு எதுவும் இல்லை. இப்போ சொத்து சேர்த்தாச்சு. ஆர்டர் பில்லைக் காட்டினா கடன் தர வங்கிகள் தயாரா இருக்காங்க. அதனால, 25 வருஷமா தொடர்ந்து வாங்கி வந்த டெபாஸிட்களை இப்போதான் சரண்டர் பண்ணி முடிச்சேன். முதலீடுகளை நன்றியோட திருப்பித் தந்தப்ப பல பேர், ‘உங்களை மாதிரி நம்பிக்கையான ஆளை எங்கே தேடறது… வட்டி போச்சே!’ன்னு வருத்தப்பட்டாங்க…’’ என்று மகிழ்ச்சியோடு சொல்கிறார் வீரப்பன்.

‘‘காஷூவல்ஸ், டீ ஷர்ட்ன்னு அடுத்தடுத்த தயாரிப்புகளை விரிவுபடுத்தினேன். அப்போ, வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி என்பது விரல் விட்டு எண்ணக் கூடியவர்கள் மட்டுமே செய்யற மிக ரிஸ்க்கான தொழிலா இருந்தது. ஏன்னா, நூல் தொழிலை நம்பி தொழில் செய்யறது கத்தி மேல நடக்கிறது மாதிரி.

அப்போ, என் நிறுவனத்துக்கு எதிரே ஏற்றுமதியாளர் சங்கக் கட்டிடம் வந்தது. அங்கே வர்ற நபர்கள் ‘என்ன செட்டியாரே… உள்ளூர்லயே வண்டி ஓட்டிட்டிருக்கீங்க… எக்ஸ்போர்ட்டுக்கு வாங்க..!’ன்னு கிண்டல் பண்ணுவாங்க. நாமளும் இறங்கலாமான்னு நான் யோசிச்சேன். 1992-ல, என்னோட கிடுகிடு வளர்ச்சிக்கான அடித்தளம் அங்கேதான் ஆரம்பிச்சது.

பொதுவா, ஏற்றுமதிக்கான உற்பத்திங்கிறது ரெண்டு வகை. ஒன்னு, ஏற்றுமதி பண்ற நிறுவனத்துக்கு ஆடைகளைத் தயார் பண்ணித் தர்றது. இதிலே, ஏற்றுமதி நிறுவனத்துக்கு ஏதாவது சிக்கல் வந்தா, தயாரித்த ஆடைகளுக்குப் பணம் வராமப் போய்டும். இன்னொருத்தரை நம்பி நாம எடுக்கிற பெரிய ரிஸ்க். வந்தா மலை, விழுந்தா அதல பாதாளம். ரெண்டாவது வகை, நேரடியா வெளிநாட்டு வாடிக்கையாளருக்கு தயார் பண்ணித் தர்றது.

திருப்பூரோட முன்னணி ஏற்றுமதி நிறுவனம் ஒன்றுக்கு ஒரே டிசைனை மூணு லட்சம், நாலு லட்சம் பீஸ் தயார் பண்ற மாதிரி ஆர்டர் அவங்களுக்குக் கிடைத்த நேரம். என்கிட்டே 50,000 பீஸ் தயார் பண்ணித் தரச் சொல்லிக் கேட்டாங்க. நம்பிக்கையோட இறங்கினேன். ஆர்டரை சமாளிக்க ஒரு தளத்திலே இருந்த கட்டிடத்தை, மூணு மாடிகளா மாத்துற அளவுக்கு நிலைமை இருந்தது. அடுத்த சில ஆண்டுகளிலே, ஏற்றுமதி ருசி கண்டு அதிலேயே முழுக்க இறங்கிட்டோம்…’’ என்கிறார்.

‘‘ஆரம்பத்திலே தயக்கத்தோட சேர்ந்த என்னோட பார்ட்னர்கள், பணம் போட்டதோட வெளியேவே இருந்தாங்க. நிர்வாகம், புதிய முயற்சி, தொடர் வளர்ச்சி எல்லாமே என்னோட உழைப்பால மட்டுமே இருந்தது. அவங்க பங்களிப்பு பெரிய அளவிலே இல்லாததால, அவங்களே மெல்ல விலகிப் போய்ட்டாங்க. பார்ட்னர்கள் மனமகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் பங்கை வாங்கிச் சென்று பிரிந்தாலும் இன்றும் நல்ல நண்பர்களாக இருக்கின்றனர். இப்படியாக தொழில் மொத்தமும் எனக்கானதா மாறிடுச்சு’’ என்ற வீரப்பன், தொடர்ந்தார்.

‘‘ஏற்றுமதித் தொழில் என்பது தரம் சார்ந்ததாகும். நன்றாக நடக்கும்வரை எல்லாரும் ஒத்துழைப்பார்கள். தவறு என்று வந்துவிட்டால், அதற்கு நாம் மட்டுமே பொறுப்பாளியாகிப் போவோம். அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யும்போது, ஆறு மாத காலம் வேலை இல்லாத நிலை ஏற்படும். என்னை நம்பி இருக்கிற ஊழியர்களுக்கு சம்பளம் கொடுப்பதற்காகவாவது வருடம் முழுக்க ஆர்டர் எடுத்தாக வேண்டும்.

சாம்பிள் தயாரித்துத் தந்து, அது பல கட்டங்களில் ஒப்புதல் பெற்றபின்பே தயாரிப்பில் இறங்க முடியும். பிறந்த குழந்தை முதல் ஆறு வயது வரையான குழந்தைகளுக்கு 10 வகையான உடைகள் தயாரிக்கும் பணிகளை நாங்கள் செய்கிறோம். ஒரே வகையான டிசைனை எல்லாவற்றுக்கும் அப்ளை செய்ய முடியாது. இப்படி பலவகை தடைகளைத் தாண்டி, ஒரு ஆர்டரை ஏற்றுமதி செய்ய 3 மாதங்கள் வரைகூட ஆகும்.

இதில் ஆடை தயாரிப்புக் காலத்தை சரியாக கணக்கிடா விட்டாலோ, தொழிலாளர் ஒத்துழைப்பு முழுமையாக இல்லாமல் இருந்தாலோ பெரிய சிக்கலாகிப் போகும். அத்துடன் சரக்கைக் கப்பலில் அனுப்புகையில் ஏற்படும் தாமதத்தையும் கணக்கில் கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். இயற்கைச் சூழல் இன்னொரு பூதாகரமான பிரச்னை.

கிறிஸ்துமஸுக்குப் போக வேண்டிய ஆர்டரை, பொங்கலுக்கு அனுப்பினால், முடிந்தது கதை. எல்லாப் பணிகளும் முடிந்து வாடிக்கையாளர் மையத்துக்கு ஆடைகள் எவ்வித சேதாரமும் இன்றி சென்று, இறுதிச் சோதனையிலும் சரியாக இருந்தால் மட்டுமே அந்த ஆர்டர் முழுமை அடையும்.

இதுபோக, ரூ.3 கோடி ஆர்டரை நிறைவேற்ற ரூ.10 கோடி வரை சொத்தை அடமானமாக காட்ட வேண்டி வரும். இதுபோன்ற சிக்கல்களால்தான், ஏற்றுமதி தொழில் தலைக்கு மேல் தொங்கும் கத்தியாக மிரட்டுகிறது. இத்தனை வருட அனுபவத்தில், நேரடியாக மார்க்கெட்டிங் செய்யும் நிறுவனங்களைத் தேர்வு செய்து அவர்களுக்கு மட்டும் ஆடைகளைத் தயார் செய்து தருகிறோம்…’’ என்று தனது தொழிலில் உள்ள ரிஸ்க்குகளைச் சொன்னார்.

பிரேக்ஃபாஸ்ட் தோசைகளின் எண்ணிக்கையை, சட்னியின் தரமே தீர்மானிக்கிறது. ஊழியர்களின் தரமே தொழிலின் வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கிறது என்பதைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார் இவர். எனவேதான், தனது தொழிலின் ரத்த ஓட்டமாக உள்ள தொழிலாளர்களை, ஆண்டுக்கு ஒரு டூர் என்று வெவ்வேறு மாநிலங்களுக்கும் அனுப்பி அவர்களைத் தன்னுடன் இணைவாக வைத்திருக்கிறார் வீரப்பன்.

‘திருப்பூரில் பெரும் தொழிலதிபர்களாகக் கவுண்டர் இனத்தார் கோலோச்ச, அவர்களின் ரிஸ்க் எடுக்கும் குணமே காரணம்’ என்று சொல்லும் வீரப்பன், நம்மவர்களும் அதுபோல் ரிஸ்க் எடுத்தால் பல்துறைகளிலும் மிகப்பெரும் தொழில் அதிபர்களாக வரமுடியும் என்று ஆணித்தரமாகச் சொல்கிறார்.

‘‘முழுமனதோடும், ஈடுபாட்டுடனும், நிறைவுடனும் செய்யும் எந்தத் தொழிலும் வெற்றிகரமாக இருக்கும். எதையுமே பெரிதாக நினைத்து, அதை நோக்கி ஓடிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

எதிர்மறை எண்ணங்கள் இல்லாமல், நேர்மறை எண்ணங்களுடன் இருப்பவரே நல்ல தொழில் அதிபராக இருக்க முடியும். தொழில் என்பது திடீர் உப்புமா போன்றது இல்லை. நான்கைந்து வருட அனுபவம் மட்டுமே ஒரு நல்ல தொழிலதிபருக்கான அடிப்படையாக இருக்க வேண்டும். தெரியாத தொழிலில் ஜெயிக்க யாராலும் முடியாது.

என் மகன் வினோத்குமார், சென்னையில் இயங்கும் ஐ.டி நிறுவனமான அக்செஞ்ச்சரில் அருமையான சம்பாதிப்போடு மகிழ்ச்சியான வேலையில் இருக்கிறார். அவருக்கே என்றாவது ஒருநாள் ஆர்வம் வந்தால் ஒழிய இத்தொழிலில் அவரை கட்டாயப்படுத்த நானும் விரும்பவில்லை. ஒரே மகள் லலிதாவை ராங்கியத்தில் கட்டிக் கொடுத்துள்ளோம். ஐ.டி துறையைச் சேர்ந்த மகளும் மாப்பிள்ளையும் அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகி விட்டனர். இந்தியா வருவதே அவர்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு மாதிரிதான்.

என்றாலும் எனக்குப் பிறகு இந்தத் தொழில் என்னாகும் என்று எப்போதுமே யோசித்ததில்லை. கிரில்லோ வீரப்பன் என்று எனது பெயரை பிரபலமாக்கி திருப்பூரிலும், சொந்த ஊரிலும் பெயர் சம்பாதித்து விட்டோம். இந்தப் பெயர் எப்போதும் நிலைத்து நிற்கும்!’’ என்று நம்பிக்கையோடு சொல்கிறார் துணிச்சல்கார வீரப்பன்.

பிரச்னைகளைக் கண்டறிபவன், புத்திசாலி. அதற்கு தீர்வு காண்பவன் அதிபுத்திசாலி. வீரப்பன் இரண்டாம் ரகம்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை