Mrs. Thenammai Chockalingam

Father’s Name: VD. KM. Azhagappan

Family/House Name: AANA SONA house

Hometown: Melaisivapuri

Birth Hometown: Valayapatti

Kovil & Pirivu: Pillayarpatti

Education: B.B.A / Asset Qualified Professional & Abacus Trainer

Spouse Name: Chockalingam Sivaprakasam

E-mail ID: sriganeshaishwarya@gmail.com

Business: Education (Montessori Nursery & Play School), Ladies Beauty Saloon , Vegetable & Fruits Retail & Tailoring Shop

Company Name & Address:

  • Active Mindz Nursery, P.B. 234268, Sama Residence, Next to Al Mulla Plaza, Al Nahda 1, Dubai, UAE.

  • Al Hussna Ladies Salon, Al Nahda 2, Behind Pristine school, Dubai, UAE.

No. of Employees: 19 Employees

Awards/Recognition: Best Abacus Master Trainer, Member of NBIG

தேடி வந்த சிக்கல்கள்… தொடர்ந்து ஜெயிக்கும் தேனம்மை!

ஐந்து விநாடி புன்னகை, புகைப்படத்தை அழகாக்கும்… எப்போதும் புன்னகை, வாழ்க்கையையே அழகாக்கும் என்பதை உணர்த்துகிற தேனம்மை, பன்முகம் கொண்டவர். சில பெற்றோர் பேராசைப்பட்டு அறிவழகன் என்று பெயர் வைத்து விடுவார்கள். ஆனால், பிள்ளையின் அறிவோ, அழகோ அந்த உயரம் எட்டாமல் போகலாம். தேனம்மை, பெற்றோரின் நம்பிக்கையை வீணடிக்கவில்லை. உற்சாக டிரான்ஸ்ஃபார்மர் போல, பேச்சிலேயே தேன் தெளிக்கிறார்.

துபாய்வாசியாக மாறிவிட்ட தேனம்மை, அங்கே ஒரே நேரத்தில் 4 வெவ்வேறு வியாபாரங்களை நடத்தி வருகிறார். நர்சரி, அழகுக் கலை மையம், டெய்லரிங் ஷாப் மற்றும் பழங்கள், காய்கறி விற்பனை நிலையம் என ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற வியாபாரங்களை நடத்தத் தனித் திறமை வேண்டும். தேனம்மை அதனைக் கற்றுத் தேர்ந்திருக்கிறார். மாணிக்கம் & பாட்ஷா மாதிரி இவருடையது உல்டா பிளாஷ்பேக்.

‘‘சின்ன வயசிலே ரொம்பக் கட்டுப்பாடான குடும்பம். மதுரையிலே படிச்சிட்டிருந்தப்ப, வெளியே எங்காவது போனா, எங்கப்பச்சிதான் வந்து விடுவாங்க… கூட்டிட்டுப் போவாங்க. எனக்கு அந்த அளவுக்குப் பயம். தனியா ஒரு இடத்துக்குப் போய் வரத் தயங்குவேன். வீட்லயும் தனியா எங்கயும் அனுப்ப மாட்டாங்க. நம்ம சமூக வழக்கப்படி சீக்கிரமே கல்யாணத்தை முடிச்சுடணும்னு பேச ஆரம்பிச்சு, காலேஜ் ஃபர்ஸ்ட் இயர்லயே கல்யாணமும் முடிஞ்சாச்சு. வெளியே இல்ல… எங்க அத்தமகன்தான். மதுரை ஃபாத்திமா காலேஜ்ல படிப்பு முடியற வரை நான் மதுரையிலும், அவங்க கேரளாவிலும் இருக்க வேண்டிய நிலைமை.

என்னுடைய மாமனாரும் எல்லாத்தையும் கத்துக்கணும்னு உற்சாகம் தர்ற டைப். அவங்க வீடு அப்போ எர்ணாகுளம். நான் வீக் எண்ட்ல, மாசத்துக்கு ரெண்டு தடவைன்னு போய்ட்டு வருவேன். என் கணவரும் மதுரைக்கு வந்து போவாங்க. காலேஜ் முடிச்சு, நல்லபடியா குடும்பம் நடத்தப் போறோம்ன்னு எதிர்பார்த்திருந்த சமயத்திலே ஒரு ட்விஸ்ட்.

அவருக்கு ‘டெல்ட்டா ஏர்லைன்ஸ்’ல டிக்கெட்டிங் மேனேஜர் வேலை, மஸ்கட்ல கிடைச்சது. ரெண்டு வருஷக் காண்ட்ராக்ட்ல கல்ஃப் போயாகணும். என்னால தாங்க முடியலை. அழுது ஆர்பாட்டம் பண்ணிட்டேன். என் பிரச்னையைப் புரிஞ்சுக்கிட்ட கணவர், ‘நீ தனியா இருந்தாதானே போரடிக்கும். ஜாவா, கம்ப்யூட்டர் கோர்ஸ், டைப்பிங் இதெல்லாம் கத்துக்கோ! மைண்ட் டைவர்ஷனும் இருக்கும். நீ அங்கே வர்றப்போ வேலைக்குப் போறதுக்குக்கூட அது பயன்படும்!’ன்னார்.

‘வேலைக்கெல்லாம் போறதாவது… இங்கே கடை கண்ணிக்குப் போய்ட்டு வர்றதுக்கே பயமாக் கெடக்கு. ரோட்டைக் கிராஸ் பண்ண முடியலை. நீங்க சொல்றதுக்காக படிச்சு வெச்சுக்கறேன்…’னு சொன்னேன். கோர்ஸ் சேர்ந்தாச்சு. அதை முடிக்க எனக்கு ஒன்றரை வருஷம் ஆய்டுச்சு. அதுக்குள்ளே எனக்கும் சேர்த்து விசா வாங்கி என்னை அங்கேயே அழைச்சுட்டுப் போய்ட்டாங்க. அங்கே எனக்கு நடந்த ட்ரெய்னிங் தனிக்கதை..!’’ என்று, தான் வளைகுடாவாசி ஆனதை விவரித்தார் தேனம்மை.

‘‘என்னோட பயத்தைப் பார்த்த என் கணவர், பயமா இருக்குன்னு வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தா எதுவும் கத்துக்க முடியாது. உனக்கு சின்னதா ரெண்டு வேலை தர்றேன்னு காசு கொடுத்தாங்க. காலையிலே தனியா போய் பால் வாங்கணும்… கத்தரிக்காய் வாங்கணும்…ன்னு சொல்வாங்க. மஸ்கட் நல்ல அழகான அதிக ஆள் நடமாட்டமில்லாத ஒரு ஊர். இந்த நிலையிலே, ரூவாயைக் கொண்டுட்டுப் போய், தட்டுத் தடுமாறி பேசிப் புரியவெச்சு, கவுண்ட்டர்ல காசு கட்டி பால் பாக்கெட், காய்கறி வாங்கிட்டு வருவேன். கொஞ்ச நாள்ல இது எனக்குப் பழகித் தனியாப் போய்ட்டு வரப் பழகிடுச்சு.

2001 ஆம் வருஷத்திலே என் முதல் பெண் பிறந்தா. அடுத்து என் மகன் பிறந்தவுடன் துபாய்க்கு வந்துவிட்டேன். என் மாமியார் கொஞ்சநாள் இங்கே வந்து இருந்தாங்க. அப்புறம் என் அம்மா வந்து பார்த்துக்கிட்டாங்க. அம்மா என்னோட இருந்தது, எனக்கு நல்ல சப்போர்ட்டா இருந்தது.

2003 ஆம் ஆண்டு அது. நாங்க ஐக்கிய அமீரக நாடுகளில் ஒன்றான அஜ்மான்ல இருந்தோம். அப்போ, என் கணவரோட க்ளையண்ட் ஒருத்தருக்கு அலுவலக வரவேற்பாளர் (ரிசப்ஸனிஸ்ட்) தேவை இருந்தது. ரெண்டே நாள்ல சேரணும்ன்னு சொன்னாங்க. எனக்கு நம்பிக்கையே இல்லை. கணவர்தான், ‘இந்த வேலை ரொம்ப சிம்ப்பிள். ஒரு கஷ்டமும் இல்லை. டென்ஷன் இல்லாத வேலை. சொல்லித் தர்றேன் பார்!ன்னு ட்ரெயினிங் தந்தார். நடிப்பு கிளாஸ் மாதிரியே இருந்தது. ‘போனை எடு… ஸ்டைலா பேசு! ஆனா, வார்த்தையிலே ஒரு பவ்யம் இருக்கணும். ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் தேன் தடவின மாதிரி சிரிச்சுட்டே பேசணும்…’ன்னு அடுத்த ரூம்ல இருந்தபடி, அவர் பேச, இங்கிருந்து நான் பேச…ன்னு போன் டிரைனிங்கும் கொடுத்தார். ஒரே டயலாக்கை நார்மலாவும், சிரிச்சுட்டேயும் பேசச் சொன்னார். எனக்கே என் குரல் புது அனுபவமா இருந்தது. ரெண்டு மூணு மணி நேரப் பயிற்சிக்குப் பிறகு நம்பிக்கை வந்து, ‘சரி, இந்த வேலைக்குப் போகலாம்’னு முடிவெடுத்தேன்.

அடுத்த ட்ரைனிங் அபாகஸ் வகுப்பு. இதிலே என்ன அட்வான்டேஜ்ன்னா, வாரத்திலே மூணு நாள்தான் வேலை. அந்த டீல் எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. பள்ளியின் நிர்வாகி வகுப்பெடுப்பாங்க. நானும் சில வகுப்புகள் எடுப்பேன். மாணவர்கள் எண்ணிக்கை கிடுகிடுன்னு அதிகமானது. அந்த நிலையிலே, நிர்வாகி சரிவர சென்ட்டருக்கு வராத நிலை இருந்தது. மாணவர்கள் மொத்தப் பேரையும் ஹேண்டில் பண்ணி, ஹெட் ஆஃபீஸ்க்கு ரிப்போர்ட் அனுப்பற வரை எல்லா வேலையும் என்கிட்டேயே வந்தது. நிர்வாகச் சிக்கல் இருக்கிறதைக் கவனிச்ச அபாகஸ் பள்ளியின் தலைமை, சார்ஜா சென்ட்டரை என்னையே பார்த்துக்கச் சொன்னாங்க.

மனசுக்கு சந்தோஷமான விஷயம்தான், ஆனா, என்ன இருந்தாலும் அது இன்னொருத்தருடையது. அதனால், ‘என் வீடு இருக்கிற அஜ்மான்ல சென்ட்டர் தர முடியுமா..?’ன்னு கேட்டேன். சென்ட்டர் தர சம்மதிச்சாங்க. அப்போ அதுக்கான ப்ரான்ச்சைஸ் கட்டணம் தரக்கூட முதலீடு இல்லை. ரூ.15 லட்சம் தேவைப்பட்டது. கைத்தொகை கொஞ்சம்தான் இருந்தது. என் கணவர் லோன் போட்டு கொஞ்சம் பணம் ரெடி பண்ணினார். இப்படித் தயார் ஆனது முதல் பிஸினஸ்.

40 மாணவர்கள் இருந்தா பிரேக் ஈவன் வந்துடும்ன்ற நிலை. புது சென்ட்டர்ங்கிறதால, எல்லோரும் ராத்திரி நேரத்திலே அக்கம்பக்க வீடுகளிலே போய் நோட்டீஸ் போட்டுட்டு வந்துடுவோம். அப்படியும், வாய்வழித் தகவல் மூலமாகவும் குழந்தைகள் சேர்ந்தாங்க. இதனால, என் இலக்கான 40 மாணவர்கள்ங்கிற எண்ணிக்கையை மூணே மாசத்திலே ரீச் பண்ணினேன். ஒன்னரை வருஷத்திலே 150 மாணவர்கள் வரை சேர்ந்துட்டாங்க. செஸ், டேபிள் டென்னிஸ், ஆர்ட் வகுப்புகள், விடுமுறை கேம்ப்ன்னு சென்ட்டர் நல்லா வளர்ந்துடுச்சு. 6 ஊழியர்கள் இருந்தாங்க. இந்த சமயத்திலே திடீர் சிக்கல்.

எனக்கு மூணாவது குழந்தை உருவாகி இருந்தது. இதை நான் கண்டுபிடிக்கும்போது, அஞ்சு மாசம் ஆகி இருந்தது. பிஸினஸ் பிக்கப் ஆகிற நேரத்திலே இது தொந்தரவா இருக்குமோன்னு கவலை. என்ன செய்யலாம்ன்னு ஒரே குழப்பம். ‘எல்லாருக்கும் கேட்டாலும் கிடைக்காதது பிள்ளை வரம். கிடைச்சதை மறுக்காதீங்க!’ன்னு என் அம்மா ஆலோசனை சொன்னாங்க.

இனி 3 குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதால், சென்ட்டரை விற்றுவிடுவோம் என்றார் கணவர். நல்ல லாபகரமான தொகைக்கு விற்றோம்.

பையன் பிறந்தாச்சு. வீட்ல ரெஸ்ட்ல இருந்தப்போ, என்னுனடய மாணவர்களின் தாயான திருமதி விஐயா என்னுடன் சேர்ந்து துபாயில் ஒரு அபாகஸ் சென்ட்டர் தொடங்கலாமே என்று சொல்ல… இடம் பார்க்கிறது… பேப்பர்ஸ் மூவ் பண்றதுன்னு பூர்வாங்க வேலைகளை ஆரம்பிச்சோம். வெறும் பயிற்சிப் பள்ளியா மட்டுமில்லா, டேகேர், சம்மர் கேம்ப், கிராஃப்ட் ஒர்க், ஆங்கில வகுப்பு, கையெழுத்துப் பயிற்சி, மூளை வளர்ச்சிப் பயிற்சி… இப்படி வேறு சில விஷயங்களும் அங்கே கத்துத் தரலாமே!ன்னு திட்டமிட்டோம். துபாய் சென்ட்டர் ஆரம்பமானது. நான் துபாய்க்கு இடம் மாறினேன்…’’ என்று தாம் துபாய் வாசியான கதையை மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடித்தார் தேனம்மை.

ஒரு பெண்ணுக்கு தாய்மையும், குழந்தை வளர்ப்பும் சுகமான சுமைகள். பெரும் நேரத்தை இதற்காகச் செலவிட்டுக் கொண்டே, குடும்பத்தைப் பராமரிப்பது, வியாபாரத்தை வளர்ப்பது… என்று தேனம்மையின் வெற்றிக்குப் பின் வரிசை கட்டி நிற்கிறது கடுமையான உழைப்பு.

எங்கம்மா விசா காரணங்களுக்காக ஊருக்குப் போயிருந்தாங்க. அப்போ, கைக் குழந்தையை விட்டுட்டுப் போறமேன்ற தவிப்போட இருந்த எனக்கு கை கொடுத்தா என் மூத்த மகள். அப்போ அவளுக்கு ஒன்பது வயசு. குழந்தை அழுதா புட்டிப் பால் கொடுக்கிறது, விளையாட்டு காட்டி சிரிக்க வைக்கிறது, வேடிக்கை காட்டறது…ன்னு எனக்கு அப்படி ஒரு சப்போர்ட் அவ.

புது சென்ட்டர்லயும் ஆறு மாசத்திலே பிரேக் ஈவன் வந்துடுச்சு. நூறு மாணவர்கள் வரை சேர்ந்து, சென்ட்டர்ல இடம் பத்தாத நிலை. பெரிய இடம் பார்த்தப்ப இன்னும் நிறைய மாணவர்கள் சேர்ந்தாங்க. ஆனா, கவர்ன்மென்ட் நிர்ணயிச்ச கட்டணத்தைவிட குறைவாகவே வாங்கினோம். இதனால் பெற்றோருக்கும் எங்க சென்ட்டர் மேல ஈர்ப்பு இருந்தது. அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி பத்தி யோசிக்க ஆரம்பிச்சோம்.

குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கிற டே கேர் சென்ட்டரும் ஆரம்பிச்சோம். நிறைய குழந்தைகள் சேர்ந்தாங்க. நல்ல வருமானம் வந்தது. பிரச்னைகளும் அதிகரிச்சது. காரணம், துபாயிலே குழந்தைகள் பராமரிப்புக்கு நிறைய கட்டுப்பாடுகள் இருந்தது. சேட்டை பண்ற குழந்தைகளை டீச்சர்கள் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கா பிடிச்சு, நகக் காயம் பட்டுட்டா, உடனே கோர்ட் கேஸ்ன்னு போய்டும். ரொம்ப ரிஸ்க். சுகாதாரம், காற்றோட்ட வசதி, விளையாட்டுப் பொருட்கள் தரக் கட்டுப்பாடுன்னு அதிகாரிகள் அடிக்கடி சோதனைக்கு வருவாங்க. ஏப்ரல் மாதம் அவங்க சொல்றபடி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்ய நிறைய செலவு செய்ய வேண்டியிருந்தது. அதோட நகராட்சி சோதனையும் நடக்கும். அவங்க உத்தரவுப்படி, ஸ்கூலுக்கு உள்ளேயே ஒரு கிளினிக்கும் நிரந்தர நர்ஸூம் எப்போதுமே இருக்கணும். அவங்களுக்கு வேலை இருக்கோ, இல்லையோ சம்பளம் கொடுத்தாகணும். இன்னொரு பிரச்னை, ஒரு செட் குழந்தைகளைப் பராமரித்து வருமானம் வந்துட்டே இருக்கிறப்போ, ஏப்ரல், மே மாசம் குறுக்கே வரும். அந்த செட் ஸ்கூலுக்குப் போய்டுவாங்க. எங்க வருமானம் அப்படியே டவுனாகிடும். அடுத்து ஆகஸ்ட் மாதம் வர்ற வரை செலவுகள் கழுத்தைப் பிடிக்கும். ‘ஏப்ரல், மே-யிலே பசுமையேயில்லே..!’ன்னு ஒரு பாட்டு இருக்குமே, அது ரொம்பவே பொருந்தும். சிரமங்களை சமாளிச்சு அதனை நர்சரியாகவும் உயர்த்தினோம்,” என்று சாதித்த உணர்வோடு நினைவு கூர்ந்தார் தேனம்மை.

‘‘என்னோட பார்ட்னர் துபாயில் உள்ள அழகு நிலையத்துக்குப் போறது உண்டு. அங்கே எந்நேரமும் கூட்டம் அலைமோதும். பெண்கள் ஏதாவது ஒரு அழகுக் காரணத்துக்காக அந்த மையங்களுக்கு வர்றதும், காசை ஒரு பொருட்டா மதிக்காம செலவு பண்றதையும் பார்த்த நாங்க, ‘நாமும் இப்படி ஒரு மையம் ஆரம்பிக்கலாம்’ன்னு முடிவேடுத்தோம். அப்படி இறங்கினதுதான் அழகுக் கலை நிலையம் நடத்தற தொழில்!’’ என்று தன் புது வியாபாரம் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கினார் தேனம்மை.

‘கண்ணாடி முன் நிற்கிற எவரும், இப்படி இருந்திருக்கலாமோ, அப்படி இருந்திருக்கலாமோ…’ என்று கடவுளுக்கே கரெக்ஷன் சொல்லிப் பார்ப்பதைத் தடுக்க முடியாது. அந்த நம்பிக்கையில்தான் இவர் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்.

‘‘உள்ளூர்ல சலூன் தொடங்க பேப்பர் விளம்பரம் கொடுத்தோம். வந்த ஆட்களை எங்களுக்கு அலங்காரம் பண்ண வெச்சு சோதிச்சோம். திருப்தி வந்த உடனே, ஒரு இடத்தைப் பிடிச்சு சலூன் ஆரம்பிச்சாச்சு. வெளியே இருந்து வருமானத்தை மட்டும்தான் பார்த்தோமேயொழிய உள்ளே போனபிறகுதான் அதில் உள்ள சிக்கலே புரிஞ்சது. அடிக்கடி சுகாதாரத் துறை ரெய்டு வருவாங்க. சீப்பிலே முடி இருந்தா ஃபைன். பிளாக் ரிமூவர்ஸ் பயன்படுத்தினா அபராதம்ன்னு ஏகக் கட்டுப்பாடுகள். தரை எப்பவுமே சுத்தமா இருக்கணும். அஞ்சு தடவைக்கு மேல அபராத நோட்டீஸ் வந்தா சலூனை மூடிட வேண்டியதுதான். முதல் முறை ஃபைன் கட்டினவுடனே, ஸ்டாஃப்ஸ்கிட்டே தெளிவா சொல்லிட்டோம். இனிமே ஃபைன் வந்தா நீங்கதான் பொறுப்புன்னு அவங்ககிட்டே விட்டுட்டோம்.

‘‘மெக்டனால்ஸ், டாட்டா குழுமம் போல பெரிய செயின் ஸ்டோராக நாம் வளர நினைத்தால், எல்லா இடத்தையும் நாமே பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கக் கூடாது. அதற்குண்டான தகுதியான நிர்வாகியை நியமித்தால் மட்டுமே நாம் புதுப்புது தொழில்களைத் தொடங்க முடியும் என்று யோசித்திருந்ததால், சலூனுக்கு நிர்வாகியை நியமித்திருந்தோம்.

இந்த சமயத்திலே இன்னொரு சலூன் விலைக்கு வந்தது. பார்ட்னரோட சகோதரி அதைப் பார்த்துக்க ஆர்வம் காட்டினாங்க. சலூனை பகடி கொடுத்து வாங்கினோம். ஆயிறத்தி ஐநூறுசதுரடி கொண்ட அந்தப் பெரிய இடத்தை ரெண்டாப் பிரிச்சு, ஒன்னை சலூனாகவும், இன்னொன்னை டெய்லரிங் ஷாப் ஆகவும் மாத்தினோம். ஒரு டெய்லர் நண்பர் கொடுத்த யோசனையால அதைச் செயல்படுத்தினோம். ஏகப்பட்ட செலவு, முதலீடு. துணிஞ்சு இறங்கினோம்.

“அனுபவமில்லாத நபர்களை வேலைக்கு வைத்து அவர்களது தவறுகளால் உண்டான நஷ்டங்களை ஈடு கட்டி அது எங்களுக்கு அனுபவப் பாடமாக அமைந்து முன்னேறி வந்தோம்” என்றார் தேனம்மை.. தேனம்மையைத் தேடி புதிய வியாபார வாய்ப்பாக ஒரு சிக்கல் வந்தது.

‘‘கடந்தமுறை கோயமுத்தூர்ல நடந்த ஐ.பி.சி.என் நகரத்தார் மாநாட்டுக்கு வந்திருந்தபோது, பழங்கள், காய்கறி விற்பனை நிலையம் ஒன்னு பரபரப்பா இயங்கறதைப் பார்த்தோம். இதேமாதிரியான கடையை துபாயிலே தொடங்கினா என்னனு தோணுச்சு. உடனே அந்த ஓனரைப் பார்க்க நேரம் வாங்கி, ரெண்டு நாள் தங்கி அதுபத்திப் பேசினோம். எந்த வேலையையும் தோணின நிமிஷத்திலே செயல்படுத்த ஆரம்பிச்சா, அதன் வெற்றிக்கான ரிசல்ட் அதிகமா இருக்கும். துபாய் வந்து இடம் பார்த்து, காய்கறி, பழரச விற்பனைக்கு இருந்த வாய்ப்புகளை அலசி ஆராய்ந்து, பார்ட்னர்களைக் கூட சேர்த்துக்கிட்டு கராமா, அல்நாதா என்கிற இடங்களிலே பிரான்ஞ்சைஸ் நிலையத்தை ஆரம்பிச்சோம்.

எதிர்பார்த்த மாதிரியே எல்லாம் நடந்தாலும், தலைமை நிறுவனத்துக்கு ஏற்பட்ட இயற்கைச் சீற்றங்களால் ஆன சிக்கல்களும், எதிர்பாரா இன்னல்களுமாக, திட்டமிட்டபடி எங்களுக்கான உதவிகள் கிடைக்கிறதிலே பெரிய சிக்கல் ஏற்பட்டது. கடையைத் துவங்கிறதிலே ஏற்பட்ட தாமதம் காரணமா, வாடகை உள்பட பல்வேறு செலவுகள் எகிற ஆரம்பிச்சது. ஒரு வழியாக கடையைத் தொடங்கினாலும் காய், கனி பிஸினஸ் என்பதால் தினசரி நஷ்டம் ஏற்பட்டது. ஆறு மாத போராட்டத்துக்குப் பிறகு அந்த மையம் கொஞ்சம் நிமிர ஆரம்பிச்சிருக்கு’’ என்று நேற்றுவரை தனது வளர்ச்சியைச் சொல்கிறார் தேனம்மை.

இந்த பிசினஸில் பிரேக் ஈவன் பண்ணியவுடன், துபாயில் இன்னொரு நர்சரி கிளை தொடங்கும் திட்டம் வைத்திருக்கிறார் தேனம்மை.

‘‘எல்லா பிஸினஸுமே பலாச்சுளை மாதிரிதான். வெளியே இருந்து பார்க்கிறப்ப சுளையோட சுவை மட்டும்தான் தெரியும். உள்ளே போனாதான், பழத்தோட முழு உருவம் புரியும். என்னைப் பொறுத்தவரை எந்தத் தொழிலை செய்தாலும் அதிலே ஆர்வத்தோடும், முழு ஈடுபாட்டோடும் செயல்பட்டா வெற்றி ரொம்ப சீக்கிரம் நம்ம பக்கம் வந்துடும்..!’’ என்று சக்சஸ் சீக்ரெட் சொல்கிற தேனம்மை,

‘மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை என்பது தடைகளற்ற வாழ்க்கை அல்ல, தடைகளை வெற்றி கொண்டு வாழும் வாழ்க்கை!’ என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்!

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை.