Mr. R. Vairavan

Father’s Name: PR. Ramanathan

Family/House Name: Bungalow House

Hometown: Nerkuppai (Sivagangai Dist)

Kovil & Pirivu: Ilayathakudi – Kalanivasal

Education: D.C.E

Spouse Name: V. Meena

Birth Hometown: A. Thekkur.

Address in India: 1010, North 3rd street, Pudukkottai – 622001

E-mail ID: meenavairava@gmail.com

Website: www.chendhuran.ac.in

Business: Manufacturing of Nails.

Company name & Address: Sun Engineering, Plot No. 2F, Sipcot Industrial Complex, Pudukkottai – 2.

No. of Employees: 450 employees

தொழிலில் மினுக்கும் வயிரவன்!

‘‘எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும், அதைச் செய்யும்போது சிறியதாகத் தொடங்க வேண்டும். அதில் ஒன்றரை இரண்டு ஆண்டுகளில் நல்ல அனுபவம் பெற்று, அனைத்துத் துறைகளின் உள்ளும் புறமும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இரண்டாண்டுகளுக்குப் பின் அதை தடாலடியாகப் பெரிதுபடுத்த வேண்டும். வியாபார விரிவுபடுத்தலுக்குத் தேவையான அடிப்படையான விஷயங்கள் அனைத்தும் அனுபவரீதியாகக் கையில் இருக்கும் என்பதால், கூடுதல் முதலீடு மட்டுமே தேவைப்படும். இரண்டாண்டு வர்த்தக நன்மதிப்பிலேயே முதலீடும் நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு வந்துவிடும். இப்படிப் பண்ணினால்தான் வியாபாரம் பெரிய அளவுக்குப் போகும்!’’ என்று விமானம் டேக் ஆவது போல் வியாபாரத்தை செய்ய வேண்டும் என்ற நுட்பம் சொல்கிறார் வயிரவன்.

ஸ்ட்ரிக்ட்டான போலீஸ் ஆஃபீஸர் மாதிரி சிக்கென இருக்கிறார். ‘‘சின்ன வயசிலே இருந்து ஸ்போர்ட்ஸ் இன்ட்ரெஸ்ட் உண்டு!’’ எனச் சிரிக்கிறார். புதுக்கோட்டையில் ‘சன் இன்ஜினியரிங் இண்டஸ்ட்ரி’ நடத்தி வரும் வரும் இவர், 23 வயதில் தொழிலுக்குள் வந்தவர். இன்று அந்நகரில் அவரைத் தெரியாதவரே இருக்க முடியாது என்னும் அளவுக்கு சக நட்பிலும், வியாபாரத்திலும் வளர்ச்சியை எட்டி இருக்கிறார் வைரவன். ஆணி, இவரது வளர்ச்சியின் ஏணி. அது என்ன ஏணி என்கிறீர்களா? அதைப்பற்றி வைரவன் கூறுவதைக் கேட்போம்.

‘‘அப்பா பி.ஆர்.ராமநாதன், அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகத்திலே பிஸிக்கல் டைரக்டரா இருந்தாங்க. சிதம்பரம் முத்தையா பாலிடெக்னிக்ல சிவில் இன்ஜினியரிங் படிச்சேன். நான் படிச்சது கட்டுமானம் சம்பந்தப்பட்ட படிப்பா இருந்தாலும், நான் அப்பாவோட துறையிலே ஆர்வம் காட்டினேன். ஃப்ரெஞ்ச் நெய்ல்ஸ் எனப்படும் ஆணி தயாரிப்பில் நான் ஈடுபட்டேன். இது மரப் பெட்டிகளிலே அடிக்கக்கூடிய ஹார்ட்வேர் கடைகளிலே கிடைக்கக்கூடிய சாதாரண ஆணிகள் தான்.

பர்மாவிலே சம்பாத்தியம் பார்த்த எங்கய்யா நெற்குப்பையிலே வந்து தங்கினாங்க. புதுக்கோட்டை இங்கே அருகிலே இருந்ததால, அப்பா தனது ஓய்வு காலத்துக்குப் பின் சும்மா இருக்க வேணாமே! என்ன செய்யலாம்ன்னு யோசிச்சபோது, ஒரு ஆணி தயாரிப்பு நிறுவனம் விலைக்கு வந்தது. தெரியாத துறைன்னாலும் என் ஆர்வத்தைப் பார்த்துட்டு, அப்பா அதை வாங்க அனுமதிச்சு, வழிகாட்டினாங்க…’’ என்று தொடங்கிய வயிரவன் தொடர்ந்தார்.

‘‘இந்தியன் வங்கியிலே என் பேரிலே ரூ.50,000 கடன் வாங்கி அந்த ஆலைக்குள் நுழைஞ்சேன். போனதும் அந்த ஆலை ஏன் நலிவடைந்ததுன்னு பிரச்னைகளைக் கவனிச்சேன். ஆணியைத் தயார் பண்ற அந்த இயந்திரத்திலே பயன்படுத்துற டூல்ஸ் அடிக்கடி உடைஞ்சிக்கிட்டே இருந்தது. அந்த டூலைத் தரமானதாப் பயன்படுத்தினா, ஒரு நாள் ஓடற இடத்திலே, எட்டு நாளைக்கு வரும்ன்னு தெரிஞ்சது. விலை கொஞ்சம் அதிகமா இருந்ததால, பழசையே பயன்படுத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க. இதனால, உடையற டூலை மாத்தற வரைக்கும் ஊழியர்கள் பணி இல்லாம இருக்கிறது, கரண்ட் செலவு, உற்பத்தி பாதிப்பு… இதையெல்லாம் கவனிச்சு புது டூல்கள் வாங்கிப் போட்டேன். அடுத்து ஊழியர்களுக்குக் குறைவான சம்பளம் இருந்ததைக் கவனிச்சு, புது ரூட் பிடிச்சேன். காலையிலே 9 முதல் மாலை ஆறு மணி வரைங்கிறதை, காலை 6 முதல் மாலை 6 வரைன்னு பனிரெண்டு மணி நேர வேலையாக்கினேன். அந்த 3 மணி நேர உழைப்புக்கு 50 சதவிகித வருமான உயர்வு தந்தேன். இது நல்ல ரிசல்ட்டைக் கொடுத்தது. ஆட்கள் தங்கிட்டாங்க. ஒரு நாளைக்கு ஒரு டன்ல இருந்து, ஒன்றரை டன்னா உற்பத்தி அதிகரிச்சது.

உற்பத்தியை செலவழிச்சாகணுமே… அதனால, விற்பனையிலே கவனம் செலுத்தினேன். ரெப் போட்டு வேலை வாங்கற சிஸ்டத்தை உடைச்சேன். நானே வாரக் கடைசியிலே நேரடியா ஹார்ட்வேர் கடைகளுக்கு விசிட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். புதுக்கோட்டையிலிருந்து, சிதம்பரம் வரை ஒரே ட்ரிப். அதிகாலை சிதம்பரம் போய்ட்டு சீர்காழி, மயிலாடுதுறை, கும்பகோணம், தஞ்சாவூர், புதுக்கோட்டைன்னு நைட் ஊருக்கு வர்ற மாதிரி திட்டம் அமைச்சுப்பேன். ஒரே நாளிலே 50 கடைகளுக்கு மேல நானே நேரடியா போய்ப் பார்த்துடுவேன். இதனால, என் தயாரிப்புகளிலே உள்ள பிரச்னைகளை நேரடியா தெரிஞ்சுக்கவும் அதை உடனுக்குடன் சரி செய்யவும் வாய்ப்பு கிடைச்சது. இதனால, விற்பனையும் அதிகரிச்சு ஒரு நாளைக்கு 2 டன் ஆணியைத் தயாரிச்சு விற்கும் அளவுக்கு கிடுகிடு வளர்ச்சி கிடைச்சது…’’ என்று ஆணி தயாரிப்புத் தொழிலில் தான் பெற்ற அனுபவங்களைச் சொன்னார் வயிரவன். எங்கெல்லாம் செலவுகள் அதிகரிக்கிறதோ அங்கெல்லாம் சீர்திருத்தங்கள் செய்து, அடுத்த கட்ட வளர்ச்சிக்கு அடித்தளம் அமைத்து, தனது தொழிலில் ஆணி அடித்த மாதிரி காலூன்றி இருக்கிறார்.

தாய் மொழியைக் கற்றுக் கொள்வதற்கு முன், குழந்தை அதன் மொழியைத் தாய்க்குக் கற்றுக் கொடுக்கிறது. வயிரவனின் ஊழியர்களும் அந்த வகையில் இவரது வேகத்தை வரவேற்றது ஒரு வரம்.

‘‘ஊழியர்களைப் பொறுத்தவரை நட்புடன் அணுகுவதே தொழிலுக்கு வளர்ச்சி தரும். எந்த வகை ஊழியராக இருந்தாலும், என்னை எளிதில் அணுக முடியும் என்ற உறவைத் தொடர்ந்ததும், எனக்கான பலம். எங்கே எது நடந்தாலும் அது நம் காதுக்கு வர இந்த உறவு உதவும். அதேபோன்று, ஊழியர்களுக்குத் தொழிலின் தேவையை உணர்த்தி விடுவது அவசியம். மூன்றாம் தேதி இந்த ஆர்டர் வெளியே வர வேண்டும் என்றால், அதை வெளிப்படையாக அனைவருக்கும் உணர்த்தி, ஷெட்யூல் போட்டுக் கொடுத்தால் மட்டுமே அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரத்துக்குள் பணி முடியும். அவர்களின் ஒத்துழைப்பும் கிடைக்கும்…’’ என்கிற வயிரவன், கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடங்கள் அதே துறையில் இருந்திருக்கிறார்.

‘‘பேமண்ட்டைப் பொறுத்தவரை, பத்தாம் தேதின்னா, டாண்னு பணத்தை எடுத்து வெச்சிடுவேன். எப்படிப் புரட்டுவது என்பது தனிப்பட்ட பிரச்னையாக இருக்கும். ஆனால், சொன்ன தேதியில் பணத்தைக் கொடுப்பது மட்டுமே நமக்கான வளர்ச்சியாக இருக்கும். கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றினால், எத்தனை கோடியும் நம்மைத் தேடி வரும்…’’ என்று சொல்லும் வயிரவன், தொழில் தொடங்குவோருக்கு சூப்பரான ஒரு பஞ்ச் சொன்னார்.

‘‘தொழிலில் ஆலோசகராக இருந்த அப்பா எனக்குக் கற்றுத் தந்தது கணக்கு எழுதுவதில்தான் வியாபார வளர்ச்சி இருக்கிறது என்பதைத் தான். தேவையானவற்றுக்குச் செலவு செய்வதும், தேவையற்ற இனங்களில் செலவைக் குறைப்பதும் மிக முக்கியம். அதேபோன்று, தேர்ந்த கணக்காளர் கணக்கெழுதினாலும் அதனைக் கண்காணிப்பது மிக முக்கியம் என்று அப்பா சொல்வார். ‘அது வெறும் கணக்கல்ல… அதுதான் உண்மையான தொழில்!’ என்ற அவரது வார்த்தைகளில், ‘வியாபாரத்தின் பாதை பற்றிச் சொல்வதே கணக்குகள்தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்.

ஆணித் தொழிலில் காலூன்றி இருந்த காலத்தில், சிப்காட் தொழிற்பேட்டை தொடர்புகளால், BHEL-லின் உள் ஆர்டர்கள் கிடைக்கும் வாய்ப்பு வந்துள்ளது. நண்பர்களுடன் இணைந்து, சிப்காட்டில் இடம் பிடித்து ஒரு ஆலை ஆரம்பித்துள்ளார். ஆனால், அது அத்தனை சுலபமான ஆரம்பமாக இருக்கவில்லை.

“நானும், நண்பர்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து ஆரம்பித்த தொழில் அது. ஒருத்தர் பி.ஹெச்.இ.எல்-லுக்கு ஆர்டர் எடுத்துச் செய்த அனுபவம் உள்ளவர்… இன்னொருத்தர் டெக்னிகலாகத் தெரிந்தவர்…. நான் என் இடத்தையும் வங்கிக் கடனையும் பெற்றுத் தந்தேன்… இப்படி மூவரும் ஆளுக்கு ஒரு வேலையாகப் பிரித்துக் கொண்டு தொழிலில் இறங்கினோம். 2003-ல் ஆரம்பித்தாலும், முதல் இரண்டு வருடங்கள் அடிப்படைப் பிரச்னைகளிலேயே உழன்றோம். இத்துறையில் பழம் தின்று கொட்டை போட்ட பலர் எங்களுக்குப் பல இடைஞ்சல்கள் தந்தனர். அதைத் தாண்டினோம்.

வெளி மாவட்டத்துக்கு ஆர்டர் தர பி.ஹெச்.இ.எல் நிறுவனம் தயங்கியது. புதுக்கோட்டையில் உள்ள சிப்காட் நிர்வாகம் அளித்த அனுமதி கடிதத்துக்குப் பிறகே எங்களுக்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது. திருச்சியில் இருக்கிற பி.ஹெச்.இ.எல்லு-க்கு புதுக்கோட்டையில் இருந்து உற்பத்தி செய்ததில் ஊழியர் செலவு குறைந்தது. வண்டி வாடகைதான் பெரும் செலவு என்பதால், ஒரு லாரியை சொந்தமாக வாங்கிக் கொண்டோம். மெட்டீரியல் அவர்கள் கொடுத்து விடுவார்கள். நாங்கள் வேலை செய்து உதிரிபாகமாக செய்து கொடுத்து விடுவோம். அரசுத் துறைக்கான மின்கலங்கள் (பாய்லர்) தயாரிப்பில் 100 பாகங்கள் தேவை என்றால், அதில் சிலவற்றை மட்டுமே நாங்கள் செய்து கொடுத்தோம். சிறிது கால வளர்ச்சிக்குப் பிறகு, ரூ.5 கோடிக்கான ஒரு ஆர்டருக்கான டெண்டர் கிடைத்தது. நானும், இன்னொரு நபரும் ஒரே விலைப் புள்ளி அளித்திருந்தோம். அதில், வங்கிக் கடன் அல்லது கையிருப்புத் தொகையா ரூ.5 கோடியைக் காட்டச் சொன்னாங்க. மற்றொரு நபரால் வங்கிக் கடன் கடிதம் பெற முடியவில்லை.

அதேசமயம், நான் முந்தைய தொழிலில் எடுத்து வைத்திருந்த நற்பெயர் காரணமா வங்கி, எனக்கு ‘அன்லிமிடெட் ஃபண்டிங்’ என்ற கடிதம் கொடுத்தனர். இது தனிநபர் எவருக்கும் எந்த வங்கியும் செய்ய முன்வராத விஷயம். இந்த ஒரு லெட்டரைப் பார்த்தே அந்த ஆர்டர் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. அதுமட்டுமல்லாமல், சொன்ன தேதியில் அந்த ஆர்டரை முடித்துத் தந்தோம். இதுபோன்ற உதிரி பாகங்கள் தயாரிப்பாளர் கிடைப்பது அரிது என்பதால், தொடர்ந்து எங்களுக்கு ஆர்டர்கள் அளித்துக் கொண்டே இருக்கிறது பி.ஹெச்.இ.எல் நிறுவனம். இத்தொழிலில் வங்கியின் துணை குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய ஒன்று. ஆரம்பகாலத்தில் நான் ரூ.50,000 கடன் வாங்கினேன். இன்றைக்கு ரூ.6 கோடி ரூபாய் வரை எனக்குக் கடன் தர்ற அளவுக்கு நான் வங்கியோட நம்பிக்கையைப் பெற்றிருக்கேன்.

50 பேரோட ஆரம்பிச்ச அந்த யூனிட், இன்றைக்கு 450 ஊழியர்களைக் கொண்டதா வளர்ந்திருக்கு. ‘சன் இன்ஜினியர்ஸிலே கேட்டா, எந்தப் பொருளையும் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள்ளே பண்ணித் தந்திடுவாங்க!’ என்ற பெயரை சம்பாதிச்சிருக்கேன்…’’ என்று தனது தொழில் வளர்ச்சி பற்றிக் குறிப்பிட்டார் வயிரவன். மாதம் 150 டன் என்ற அளவில், மின்துறைக்கான கோபுரங்கள் தயாரிப்பிலும் தற்போது ஈடுபட்டுள்ளார் வைரவன்.

‘‘ஜேசீஸ் எனப்படும் ஜூனியர் சேம்பர் ஆஃப் காமர்ஸ் கூட்டங்களில் பங்கேற்றதில் நல்ல அனுபவம் கிடைச்சது. எதை, எப்போ, எப்படி, எவ்வளவு நேரத்திலே பண்ணனும்ங்கிறதை அங்கேதான் நான் கத்துக்கிட்டேன். தொழிலில் இருப்போருக்கு எல்லோரது அனுபவமும் தன் அனுபவம் போல மாற்றிக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் வந்தால், சீக்கிரமே முன்னேறி விடலாம்!’’ என்றார்.

பிற மாநிலங்களின் போட்டியாலும், இங்கு உற்பத்தி செலவுகள் அதிகரித்து விட்டதாலும், ஆணி தயாரிப்புத் தொழிலை விட்டு விலகி முழுநேர வியாபாரமாக சன் இன்ஜினியரிங்கில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கி உள்ளார் வயிரவன். அந்த ஆலையையும், ஊழியர்களையும் அப்படியே இங்கு மாற்றிக் கொண்டு விட்டதால், ஒரே தொழிலில் அதிக கவனம் செலுத்த முடிந்தது என்கிறார் இவர். எந்தச் செயல்பாட்டிலும் நமது முத்திரைகள் இருக்க வேண்டும் என்பதில்வயிரவன் தீவிரமாக உள்ளார்.

அத்துடன் மூன்றாவதாக இவர் தொடங்கிய கல்லூரிக்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டியதும் இன்னொரு முக்கிய காரணம். புதுக்கோட்டை டூ காரைக்குடி செல்லும் வழியில் உள்ள லேனா விளக்கு என்ற இடத்தில் 54 ஏக்கரில் பிரமாண்ட பொறியியல் கல்லூரியைத் துவங்கி உள்ளார்.

‘‘எதைச் செய்தாலும், ஃபாஸ்ட்டா, நினைச்ச உடனே செய்துடணும்ங்கிறது என் பாலிஸி. முதல் நாள் பாலிடெக்னிக்கும், காலேஜும் ஆரம்பிக்கணும்ன்னு திட்டம் போட்டோம். மறுநாள், ‘திருச்செந்தூர் முருகன் டிரஸ்ட்’னு பேர் வெச்சுப் பதிவு செஞ்சோம். மூணாவது நாள் பாலிடெக்னிக்குக்கான கட்டுமானப் பணிகளைத் துவக்கிட்டோம். ஒரே வருஷத்திலே இன்ஜினியரிங் கல்லூரி தொடங்கிட்டோம். 160 ஆசிரியர்கள், 150 ஊழியர்கள், 3000-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் இருக்காங்க. அவுட்டர்ல கல்லூரி இருக்கிறதால, 30 பஸ் ஓடுது. இதிலே நகரத்தார், உள்ளூர் மக்களுக்குன்னு 30 சீட்கள் வருஷா வருஷம் ஒதுக்கிடறோம்…’’ என்று கல்லூரி நடத்துவது பற்றிக் குறிப்பிட்டார் வயிரவன்.

ஒரு கிராமம், நகரமாவதன் முதல் அறிகுறி அங்கொரு கல்லூரி கட்டப்படுவதில்தான்! அந்தவகையில், நகரின் வளர்ச்சிக்கும் ஒரு அங்கமாகி இருக்கிறார், நகரத்தார் வயிரவன்.

டைம் டெலிவரி, போட்டியில் வெற்றிபெறுவதற்காக நிர்ணயம் செய்யும் விலை, தரமான பொருள் தயாரிப்பு, ஊழியர்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவை எந்த ஒரு தொழிலுக்கும் தேவை என்பது இவரது கருத்து. ”ஒரு தொழிலை ஆரம்பிக்கும்போது, கடன் வாங்குவதில் தவறில்லை. ஆனால், அந்தக் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துவதே முதல் பணி என்பதை உறுதியாக மனதில் கொண்டே தொழில் தொடங்க வேண்டும். அப்போதுதான், தொழில் நீண்டகாலத்துக்கு நிற்கும். டெக்னாலஜி டெவலப்மெண்ட்டை அமல்படுத்த வேண்டுமானால், பணம் அவசியம். முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் அடக்கி வாசித்தாலும், அதன் பிறகு ரிஸ்க் எடுக்கும் மனோபாவமும், ஜெயித்தே விடுவோம் என்ற நம்பிக்கையும் முக்கியம். தொழிலில் எப்போதுமே சம்பளம்தான் எடுக்க வேண்டும்… லாபத்தை எடுக்கக் கூடாது. லாபம் ரூ.50 ஆயிரம் வருகிறது என்றால், பத்தாயிரம் சம்பளமாக எடுத்துக் கொண்டால், மீதத் தொகை வட்டிக்கானதாகவோ, தொழிலை மேம்படுத்தவோ பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். கைவசம் இருக்கும் தொகையை ஒராண்டில் எத்தனை முறை திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் வெற்றியே இருக்கிறது.

‘‘எனக்கு சுவாமிநாதன்னு ஒரு தம்பி. மீனா, வள்ளின்னு ரெண்டு சகோதரிகள். எனது மனைவி மீனா, ஒரு மகள் பார்வதி. மருமகன் டாக்டர் செந்தில் சென்னை அப்பல்லோவில் கல்லீரல் மாற்று அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகப் பணியாற்றுகிறார். ஒரே மகன் ராமநாதன், எங்க கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு பொறியியல் படிக்கிறார்…’’ என்று குடும்பம் பற்றிச் சொன்னார்.

பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் கால் வைத்த தொழிலில் எல்லாம் வைரமாக மின்னுவதோடு மட்டுமின்றி மேலும் மேலும் ஜொலிக்கிறார், வயிரவன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை