Muthukaruppan

Father’s Name: Muthu Murugappan

Family/House Name: MR PL House

Hometown: Nerkuppai

Kovil & Pirivu: Irani Kovil

Education: BBA, D-Pharm

Spouse Name: Uma Muthukaruppan

Spouse Birthtown: Vendanpatti

E-mail ID: muthukaruppan.murugappan@gmail.com

Website: http://paranjothijewel.com

Business: Jewelry & Pawn broking

Company name & Address: Paranjoythi Jewellery, 96/97 Bazzar Street Sirkali.

No. of Employees: 25 employees

Awards/Recognition: Gold and Stone Appraiser award

சீறிப் பாயும் தங்க மகன்… சீர்காழி முத்துக்கருப்பன்!

விளம்பரங்களில் வியாபாரம் என்கிற நிலையில் பழமையும் புதுமையும் இணையும் சங்கமம் என்கிற வர்ணனை ஏதுமின்றி நகைத் தொழிலில் அமைதியாக 30 ஆண்டுகளாக மூதாதையர் வழிவந்து மீட்டெடுத்து சாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார் சீர்காழி முத்துக் கருப்பன்.

தம்பதியரிடையே பிரச்னை காரணமாக, குடும்பத்தில் புயலே அடித்தாலும், நகை பற்றிப் பேச்செடுத்தால், நீர் தெளித்த பாலாக அத்தனையும் அடங்கிப் போகும். தங்கத்தில் இருக்கிறது இல்லத்தரசிகளுக் கான மியூட் பட்டன். தன் சொந்த முயற்சியால் இத்தொழிலுக்கு வந்து சாதித்திருக்கும் முத்துக் கருப்பன் வளர்ந்த கதை இது.

‘‘நான் பிறந்ததே சீர்காழியில்தான். படிச்சதெல்லாம் சீர்காழி தான். பி.பி.ஏ., டி.பார்ம் முடிச்சிருக்கேன்

அப்பாவுக்கு மூன்று பெண் குழந்தைகள். ஆண் குழந்தைக்கு ஏங்கிய அப்பாவின் வேண்டுதல் நிறைவேறியது. நான் சீர்காழியில் பிறந்தேன். பிறகு ஒரு தங்கையும், தம்பியும் பிறந்தார்கள்.

சிறிய அளவில் இருந்த தொழிலில் நானும் ஈடுபடுவேன் என அப்பாவிடம் என் ஆசையைச் சொன்னேன். ‘சிறு பிள்ளை வெள்ளாமை வீடு வந்து சேராது… உனக்குப் போதிய பயிற்சி இருந்தால்தான், இந்தத் தொழில் செய்ய முடியும்!’ என்று சொல்லி விட்டார்.

அந்த நேரம் என் ஆச்சி வீட்டு அயித்தான், மயிலாடுதுறையிலே நகைக் கடை வெச்சிருந்தாங்க. அங்கே போய் மூணு வருஷம் தொழில் கத்துக்கிட்டேன். 15-வது வயதிலேயே அப்பாவுடன் நகைத் தொழிலில் ஈடுபட்டேன். உரைகல் பார்க்கும் திறமைதான் எனக்கான முதல் பாடம். இந்த அடிப்படை தெரிந்தால்தான் நகைத் தொழிலில் ஈடுபட முடியும் என்பதால் வலுவான அடித்தளமாக அது அமைந்தது. அங்கே நகை செய்யும் விஸ்வகர்மாவினர் நிறைய பேர் நண்பர்களானார்கள். தொழில்ரீதியான நட்பு வட்டாரம் பெருகியது. ஆர்வம் கரைபுரண்டோடியதால், நேரம் காலம் பார்க்காமல் தொழில் கற்றேன். மூன்றாண்டுகள் முடிந்து, எனக்கு 18 வயது நிரம்பியது.

‘அப்பா, நான் தயார்!’ என்று திரும்ப அப்பாவிடம் வந்தபோது, ‘சரி, நம்ம வட்டிக் கடையைக் கொஞ்சம் ஆல்டர் பண்ணி, அங்கே நகைக் கடை துவங்கலாம். சிறிய அளவில் முதலில் முயற்சித்துப்பார்!’ என்று அப்பா எனக்கு அனுமதி கொடுத்தார்.

பத்து ஆண்டுகள் போதிய வருமானம் இல்லாமல் குடும்பம் நடந்து கொண்டிருந்ததால், பெரிய அளவில் முதல் திரட்ட முடியவில்லை. 3 ஆச்சிகளுக்கும் திருமணம் முடித்ததில், சேமிப்புகள் கரைந்திருந்த நிலையில், கையூன்றி கர்ணம் பாயும் கட்டத்தில் நான் இருந்தேன். அம்மாவின் கைவசம் இருந்த ரூ.50000பணம், பெரியப்பா குடும்பத்தில் இருந்து ரூ.25000 உதவி… இவைதான் மூலதனம். வங்கிக் கடனுக்கும் வாய்ப்பில்லை என்ற சூழலில் ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி. புதுக் கணக்கு தொடங்க பணமாக வைப்பதற்குப் பதில் என் நகைத் தொழில் நண்பர்கள் ஒரு பவுன், இரண்டு பவுன் என தங்கமாகவே மொய் வைத்தனர். அத்துடன், தங்கள் வசம் இருந்த கையிருப்பு நகைகளையும் என்னிடம் கொடுத்து, வியாபாரம் விருத்தியான பின் திரும்பக் கொடுத்தால் போதும் என்ற உதவியையும் செய்தனர். இதனால், முதலீட்டுக்குப் பெரிதும் திணறும் நிலை இல்லாமல் தொழில் தொடங்க முடிந்தது.

1985-ல் நான் தொழில் கற்கச் சென்றபோது, ரூ.240 ஆக இருந்த ஒரு பவுன் தங்கத்தின் விலை, தனியாகத் தொழில் செய்ய இறங்கியபோது, ரூ.520 ஆக உயர்ந்திருந்தது. மூன்றே ஆண்டுகளில் இருமடங்குக்கு மேல் வளர்ச்சி பெறும் தொழிலில்தான் நாம் இறங்கியுள்ளோம் என்ற துணிச்சலை, தொழில் பற்றிய நம்பிக்கையை எனக்குள் விதைக்க இந்த விலை உயர்வு உதவியது. பிற தொழில்களில் மூலதன வளர்ச்சி என்பது அப்படியே இருக்கும். லாபம் மட்டுமே ஆண்டுக்காண்டு உயரும். ஆனால், இத்தொழிலில் மூலதனமும் வளரும் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். படிப்பில் ஆர்வம் காட்டாமல் இடைவெளி விட்டுப் படித்தேன். அதேசமயம், தொழிலில்தான் எனக்கான முழு ஆர்வமும் இருந்தது… ஆனால், தொழிலை நடத்துவதில் ஒரு சிக்கல் இருந்தது!’’ என்று பீடிகை போட்டார் முத்துக் கருப்பன்.

முந்தைய நிதித்துறை சீர்திருத்தச் சட்டம் குடும்பத்துக்குப் பெரிய அடி என்றால், முன்னாள் பிரதமர் வி.பி.சிங் அவர்கள் ஆட்சியில் உருவாக்கப்பட்ட சட்டம் எங்களுக்கான சிவப்புக் கம்பளமாக அமைந்தது. நகைத் தொழில் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டத்துக்கான தடையைத் தளர்த்துவதாக அவர் அறிவித்தார். இதனால், வெளிப்படையாக எவரும் நகைத் தொழிலில் ஈடுபடலாம் என்ற வாய்ப்பு கிடைத்தது.

என் தொழிலில் எனக்கான வரமாக என் இளமையும் அமைந்திருந்தது. என் வேகம் ஒருபக்கம், ‘வளர்ற பிள்ளை கையால வாங்கினா வளரும்!’ என்ற இல்லத்தரசிகளின் நம்பிக்கை ஒருபக்கம் என தொழில் சூடு பிடித்தது. ஒரே வயதுக்காரர்களாக இருந்த நானும், விஸ்வகர்மா நண்பர்களும் வளர்ச்சி அடைந்த காலகட்டம் என்பதால், தொழிலில் பரஸ்பரம் ஆர்வமாக இருந்தோம். ஆள்பலம் இருந்ததால், இரவு எடுக்கும் ஆர்டரை உடனடியாக முடித்து காலையில் நகையையே டெலிவரி கொடுக்கும் அளவுக்கு வேகமாகச் செயல்பட்டோம். இதனால், வாடிக்கையாளர்கள் மத்தியில் எங்களுக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. காலையில் நூறு கிராம் வாங்கினால், அதன் லாபம் எவ்வளவு என்பது அன்றிரவே தெரிந்துவிடும் என்பதால், இன்று எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பதை ஒரு ரேஸ் போல செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஒருநாள் ரெக்கார்டை மறுநாள் முறியடிக்க வேண்டும் என்ற வேகம் எனக்குள் இருந்ததால், தொழில் திமிறிக் கொண்டு வளர ஆரம்பித்தது.

காலச் சுழற்சியில் நகைத் தொழில் இன்று பெரிதும் வளர்ந்திருந்தாலும், இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு தினப்படி நகை நிலவரம் போஸ்ட் கார்ட் மூலம்தான் எங்களுக்கு வந்து சேரும். கார்டு கைக்குக் கிடைக்கும்போது, நகை விலை குறைந்திருந்தால் இன்ப அதிர்ச்சியாகவும், நகை விலை அதிகரித்திருந்தால் ஏமாற்றமாகவும் இருக்கும். தொழிலை நம்பிச் செய்ய முடியாத ஒரு குழப்பம் இருந்தது. எனினும், சீர்காழியிலேயே சொந்தப் பட்டறை போட்டு தொழில் செய்யும் அளவுக்கு வளர்ந்தேன்.

1992-ல் தம்பி எனக்குத் துணையாக இத்தொழிலுக்கு வந்தபிறகு வளர்ச்சி மேலும் அதிகரித்தது. பழைய கடைக்கு எதிரிலேயே புதிய கடையைத் துவக்கினோம்…’’ என்று தாம் தொழிலுக்குள் வந்த கதையைச் சொன்னார் முத்துக் கருப்பன்.

முத்துக்கருப்பனுக்கு, மொழிப் பிரச்னை இத்தொழிலில் மிகப்பெரிய இடையூறாக அமைந்திருக்கிறது. ஒரு நகை ஆர்டருக்காக ரூ.4 லட்சம் ரொக்கத்தை வெளி மாநில வணிகர் ஒருவரிடம் கொடுத்துவிட்டு மறுநாள் தங்கம் வாங்கச் சென்றபோது அவர் தலைமறைவாகி விட்டார். இதேபோன்று பலரிடம் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு கம்பி நீட்டிய அவரைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. பணம் கொடுத்ததற்கு ஆதாரமும் இல்லை. வியாபாரத்தில் ஜெயித்த பணத்தில் பெரும்பங்கு கையை விட்டுப் போய்விட்ட நிலையில் பித்துப் பிடித்த மாதிரி இருந்தேன். கடுமையான மன உளைச்சல் என் செயல்பாட்டையே முடக்கிப் போட்டு விட்டது. தெரிந்து மிதித்தாலும் தெரியாமல் மிதித்தாலும் மிதிபட்ட எறும்பிற்கு இரண்டுமே ஒன்றுதான்.!

என் நிலை கண்டு ஆறுதலாக என்னருகில் வந்த அப்பா, தலை கோதி ஆதரவோடு சொன்னார். ‘போனது பணம் தானே! தொழில்ன்னா ஏற்ற இறக்கம், இதுபோல ரிஸ்க் எல்லாம் இருக்கத்தான் செய்யும். அதெல்லாம் நீயே சம்பாதிச்சது. உன்னால இதுக்கும் மேல சம்பாதிக்க முடியும். உன் வெற்றிக்கு இதுதான் படிக்கட்டு!’ன்னு ஆலோசனை சொன்னாங்க. நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தேன். அங்கே ஆரம்பிச்சது அடுத்த கட்ட வளர்ச்சி!’’ என்று நம்பிக்கை பிளாஷ்பேக் சொல்கிற முத்துக் கருப்பன்,

அதன் தொடர்ச்சியாகவே, அமைச்சியல் அதிகாரத்தில் வரும்

‘கருவியும் காலமும் செய்கையும் செய்யும்

அருவினையும் மாண்டது அமைச்சு’ என்ற தனக்கு மிகவும் பிடித்த குறளுக்கு ஏற்ப தனது வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

‘‘தொழிலில் நலிவு வந்தாலும், மாற்றுத் தொழிலுக்குப் போகாமல் இதிலேயே இருந்தால் தொடர் வெற்றி வரும் என்பதற்கு நமது சமுதாயம் பெரும் உதாரணம். மலேஷியாவில் குண்டு போடுவார்கள் என்று கிளம்பி வந்தபோதும், பர்மாவில் அரசுச் சட்டத்துக்குப் பயந்து தொழிலை போட்டது போட்டபடி ஊரை விட்டு வந்தனர். அதேபோன்று, இந்தியாவில் சட்டம் ஒன்று போட்டபோது, எதிர்க்கேள்வி கேட்காமல் வட்டித் தொழிலை விட்டு வெளியே வந்தனர். செய்யும் தொழிலில் நியாயம் வேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக அரசு ஒரு சட்டம் கொண்டுவந்த உடன் அனைவரும் கை முதலை இழந்து வட்டித் தொழிலை மாற்றிக் கொண்டு விட்டனர். மருந்துக் கடை, இரும்புக் கடை என்று கிடைத்த தொழிலுக்கு மாறினர். அந்தச் சமயத்தில் தமிழகம் வந்தனர் ராஜஸ்தானியர்கள். அவர்கள் நாம் எந்த அடிப்படையில் தொழில் செய்தோமோ அதைக் கையில் எடுத்தனர்.

அருகில் கடை வைத்திருக்கும் செட்டியார்கள் ஒருவருக்கொருவர் பிறரது தொழிலைப் பார்த்துக் கொள்வது வழக்கம். எனது தந்தை ஊருக்கு வருகிறார் என்றால், அருகிலிருக்கும் சக செட்டியார் அப்பாவின் தொழிலையும் மூன்று மாதங்களுக்குப் பார்த்துக் கொண்டு, முறையாக கணக்கெழுதி ஒப்படைப்பார். அருகில் இருக்கும் செட்டியாரின் கடைச் சாவியை வைத்துக் கொண்டு, அவரது வாடிக்கையாளருக்கு நகையைத் திரும்ப அளிக்கும் வகையில் பரஸ்பர நம்பிக்கையோடு நம் மூதாதையர்கள் தொழில் செய்துள்ளனர். செட்டியார்கள் கடைபிடித்த இதே ஒற்றுமையை பின்பற்றிய அவர்கள், நம் பாணியிலேயே நமது மொத்த மார்க்கெட்டையும் கைப்பற்றினர். ஊரில் இருந்து ஏராளமான பணத்தைக் கொண்டு வருவதிலும், ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொள்வதிலும் அவர்களுக்குள் ஒற்றுமை இருந்தது. எனவே, நாம் கடைப்பிடித்த அடிப்படையைக் கொண்டு, நமது தொழிலை எளிதாக தங்கள்வசமாக்கிக் கொண்டனர். ஒரு ஊரில் 25 நகரத்தார் இருந்த நிலையில் இன்று நாம் மூவராகவும், அவர்கள் 22 பேராகவும் மாறிவிட்டனர். இன்றுவரை நமது குலத் தொழிலான அதில் நாம் கோலோச்ச முடியவில்லை என்பது ஒரு சோகம்’’ என்று இளையதலைமுறைக்கு புதிய தகவல் சொன்னார் முத்துக் கருப்பன்.

நகை அடகுத் தொழிலில் இருந்த வியாபாரிகள், அப்படியே நகை விற்பனைத் தொழிலுக்கும் தாவினர். நகையின் தரம் பற்றிய அடிப்படை அறிவு நம் மக்களிடம் இல்லாத நிலையில், நகையின் தரத்தைக் குறைத்து, விலையையும் குறைத்து விற்க ஆரம்பித்தனர். போட்டியை சமாளிக்கவும் முடியாமல், அவர்களின் தரம் பற்றி மக்களுக்குப் புரிய வைக்கவும் முடியாமல் நான் தடுமாறிய காலத்தில் தொழிலின் திருப்புமுனையாக வந்தது அந்தச் செய்தி!’’ என்று சஸ்பென்ஸ் வைத்தார் முத்துக் கருப்பன்.

‘‘916 என்ற தங்க நகை தரக் கட்டுப்பாடு அமலுக்கு வந்தது. தரம் குறைந்த நகைகளை விற்று செயற்கைப் போட்டியை உண்டாக்கிய அவர்களுக்கு அச்சட்டம் முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. தங்கம் விற்பது மட்டுமல்ல… அதைத் திருப்பி வாங்குவதும் ஒருவகை வியாபாரம்தான். என்னிடம் வாங்கிய நகையை எங்கே கொண்டுபோய்க் கொடுத்தாலும் அதன் தரம் வாடிக்கையாளர்களுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. எப்போதுமே தரமான நகைகளை விற்கும் நமது சமூகத்தின் மீது மக்களுக்கு மேலும் நம்பிக்கை பிறந்ததற்கு இச்சட்டம் அடிப்படையாக அமைந்தது.

நகைத் தொழிலில் அறிவே மூலதனம். அதன்மூலம் கிடைக்கும் அனுபவமே லாபம். அனுபவம் பெருகப் பெருக லாபம் அதிகரிக்கும். இன்றும் நகை என்றால் பலர் காரைக்குடிக்குச் செல்வதற்குக் காரணம், பல ஆண்டுகளாக அவர்கள் அத்தொழிலிலேயே இருந்து அனுபவம் பெற்றதுதான். ‘காரைக்குடி நகை சுத்தமாக இருக்கும்!’ என்ற நம்பிக்கையே அங்கே தேடிச் செல்ல வைக்கிறது.

இப்போது நகைத் தொழிலில் அனுபவம் கொண்டோரை நம்பி மூலதனம் அளிக்க பெரும் முதலீட்டாளர்கள் தயாராகவே இருக்கின்றனர். நம் சமூகத்தினர் அதனைப் பயன்படுத்தி, நாம் இத்தொழிலில் மீண்டும் நம்பர் ஒன்னாக வரவேண்டும்!’’ என்பதே என் ஆசை என்கிறார் இவர்.

‘‘நகையை ஆர்டர் செய்து வாங்குவது குறைந்து, ரெடிமேட் நகைகளாக வாங்குவது பத்தாண்டுகளுக்கு முன் அதிகரித்தது. மக்கள் நகைகளைப் பார்த்து வாங்க வேண்டும் என்றால், அதிக வெரைட்டி இருக்க வேண்டும். அத்தனை நகைகளை வாங்கி அடுக்க முதலீடும், அதைப் பாதுகாக்கும் வழிகளும் தேவைப்பட்டது. எந்த வகை நகைகளுக்கு ஈர்ப்பு இருக்கும் என்பது தெரியாமலே முதலீடு செய்து காத்திருக்க வேண்டும். இந்தக் குழப்பத்திலும் ஒரு மகிழ்ச்சி என்னவென்றால், ‘விற்றால் லாபம்… விற்காமல் தங்கினால் அதைவிட லாபம்!’ என்பதாக இருந்தது அந்தக் காலகட்டம். காரணம், 2008 ஆம் ஆண்டு முதல் 2015 வரை தங்கத்தின் விலை, ஆண்டுக்கு இரு மடங்காக உயர ஆரம்பித்தது. எனவே, தொழில் வளர்ச்சி பொன்னுக்கான பொற்காலமாகவே அமைந்தது.’’ என்று குரலில் உற்சாகம் காட்டுகிறார் முத்துக் கருப்பன்.

‘‘முன்பு வந்த வியாபாரத்தை மட்டுமே செய்து வந்தோம். இன்று அடுத்தகட்ட வளர்ச்சி என்னும்போது, ‘வாடிக்கையாளரை வரவழைக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்துள்ளோம். நகைச் சீட்டு அதன் ஒரு அங்கம்தான். மாதம், தினப்படி விசேஷம் ஆகியவற்றை அனுசரித்தும் வியாபாரத்தை அமைத்துக் கொண்டுள்ளோம்! கோவில் கலசம், சுவாமிக்கான ஆபரணப் பணிகள் என்று பல்வேறு பணிகளும் இவரைத் தேடி வர ஆரம்பித்துள்ளன…’’ என்கிறார்.

மருத்துவக் கல்லூரியில் படிக்கும் மகன், பள்ளியில் படிக்கும் மகள் என இரட்டைச் செல்வங்கள். தம்பி குடும்பத்தோடு ஒற்றுமையாக இருக்கும் முத்துக் கருப்பனுக்கு இன்றும் உதவியாக இருக்கிறார் அவரது தந்தை. 90 வயதிலும் காலையும் மாலையும் கடைக்கு வந்து இருந்து ஆலோசனை சொல்லும் வெற்றியாளராக வலம் வருகிறார். அப்பாவின் செல்வங்கள் ஆறு பேரில் தங்க மகனாக வலம் வருகிறார் முத்துக் கருப்பன்.

எதுவுமே ஊறும் வரைதான் சிரமம். பிறகு அதுவாகவே தேடி வரும் என்பது இவரது தொழிலில் கண்கூடாக இருக்கிறது.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி. அண்ணாமலை