AR.Thinnappan

Father’s Name: Arunachalam

Family/House Name: Kariyakarar veedu

Hometown: Devakottai

Kovil & Pirivu: ilayarthangudi/perumarudhur udaiyar

Education: B.com

Spouse Name: Meenal

Spouse Birthtown: Devakottai

Address in India: No.49, 5th cross street, Spencer compound,Thiruvalluvar nagar,Dindigul.

E-mail ID: thinnappanarunachalam@gmail.com

Business: Real estate & Kalyana Mandapam

Company name & Address:

  1. Sri vaari promoters: No.23/6 society street, Dindigul.
  2. Siddharth Textiles:No.23/6 society street, Dindigul.

Awards/Recognition/Membership: Member at Lions club of Dindigul.

திட்டமிட்டு ஜெயித்த திண்ணப்பன்!

னக்கு எங்கெங்கே சொத்து இருக்குன்னு எனக்கேத் தெரியாது…’

‘இந்த ஊர்ல இன்னைக்குப் பல குடும்பங்கள் சந்தோஷமா இருக்குன்னா அதுக்கு நானும் ஒரு காரணம்..!’

‘பெட்டிக் கடை வெச்சிருந்தவரைக்கூட கோடீஸ்வரர் ஆக்கி இருக்கேன்…’

‘என் பேச்சைக் கேட்காத பலர் இன்னைக்கு ரொம்ப வருத்தப்பட்டுட்டிருக்காங்க..!’

‘என்கிட்டே பிழைக்க வழி கேட்டு வந்த பலர் இன்னைக்கு ராஜாவாட்டம் இருக்காங்க..!’ என்று போகிற போக்கில் யாராவது சொல்லக் கேட்டால், ‘ஓவர் பில்டப்பா இருக்கே!’ ரகமாகத் தோன்றும்.

ஆனால், திண்டுக்கல் திண்ணப்பன் சொன்னால், ‘கரெக்ட்… கரெக்ட்!’ என்று தலையாட்டி ஆமோதிக்கத் தோன்றும். 40 ஆண்டுகளாக வீட்டு மனைகளையும், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளையும் கொடுத்து திண்டுக்கல், தேவகோட்டையின் எல்லையை விரிவாக்கியவர் திண்ணப்பன். ரியல் எஸ்டேட் தொழிலில் இறங்கிய கால் நூற்றாண்டில் பல ஆயிரம் பேருக்கு வீட்டு மனைகளை விற்று அவர்களின் வாழ்வில் ஒளியேற்றி, தானும் முன்னணி பில்டராகப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்.

‘‘பெரும் தனவந்தர்கள் மட்டுமே இடம் வாங்க முடியும்… பெரிய அளவில் தொழில் செய்வோருக்கு மட்டுமே சொத்து வாங்குவது சாத்தியம் என்ற நிலை அப்போது இருந்தது. அல்லது, விவசாய நிலத்தை வாங்கி சொந்தமாக பயிர் செய்வோருக்கான வாய்ப்பாக மட்டுமே இருந்தது. வீடு கட்ட இடம் வாங்கும் சிந்தனையே சாமானியர்களுக்கு எட்டாக்கனியாக இருந்ததைப் பார்த்தேன். சாதாரண கடை வைத்திருப்போர், தெருவோரத் தொழில் செய்வோர் ஆகியோரும் சொந்த இடம் வாங்கும் வகையில் மனைகளை அமைப்பது என்று முடிவெடுத்தேன். இதில் சமூக அக்கறையுடன் எனக்கான தொழில் திட்டமும் இருந்தது...’’ என்று இடைவெளி விட்டார்.

மனை விற்பனை வியாபாரத்தில் இருக்கும் திண்ணப்பனுக்கு எதிர்பாராமல் வந்த வாய்ப்புதான் இந்தத் தொழில். ‘கைக்கருகே வரும் வாய்ப்பைக் கவ்விப் பிடி!’ என்பதற்கேற்ப, அதனைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டதோடு, அதையே தன் வாழ்க்கையாகவும் மாற்றிக் கொண்டிருக்கிற திண்ணப்பன், திண்டுக்கல் பேருந்து நிலையம் அருகே பெரிய பங்களாவில் வசிக்கிறார்.

‘‘சொந்த ஊரு இங்கே பக்கத்திலே இருக்கிற தேவகோட்டை. அழகப்பா கல்லூரியிலே பி.காம் படிச்சேன். என் குடும்பப் பின்னணி பெரிசு. நான் 7-வது பிள்ளை. எனக்கப்புறம் 2 பேர். அப்பாவுக்கு தரகு மண்டித் தொழில் பண்ணினாங்க. தொழிலுக்கு சிக்கல் வந்தப்போ அது முடங்கிப் போக… குடும்பம் ஏழ்மைக்குப் போனது. வீட்டு வாடகை வந்துக்கிட்டிருந்ததால், அப்பா வேலைக்குப் போக வேண்டிய அவசியம் வரலை. ஆயா வீடு நல்ல வசதி என்பதால அவங்க சப்போர்ட் இருந்தது. இதுக்கிடையிலே 1979-ல ஆச்சிக்கு கல்யாணம் பேசி கூடி வந்தது. பணப்பற்றாக்குறை காரணமா எங்ககிட்டே இருந்த நிலத்தை விற்க ஏற்பாடாச்சு. அப்பா என்னையும் கூட்டிட்டுப் போயிருந்தார். 4 ஏக்கர் இடத்தை புரோக்கர் மூலமா பேசி வித்தாச்சு. பத்திரத்திலே கையெழுத்துப் போடும்போது வாங்கற பார்ட்டி கிட்டே இருந்து, ரூ.15 ஆயிரம் ரூபாயை சுளையா வாங்கின புரோக்கர், அதிலே எங்களுக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய்தான் தந்தார். ‘என்னப்பா அநியாயம் இது..?’ன்னு கேட்டேன். நமக்கு அவ்வளவுதான்ப்பா பேசினது. மீதி அவருக்கான கமிஷன்ன்னு சொன்னார் அப்பா.

அப்போ எனக்கு நகரத்தார் பள்ளி ஒன்றிலே லைப்ரேரியன் வேலை. ரூ.300 ரூபா சம்பளம். அப்படியே ஜாலியா போய்ட்டு வந்துட்டிருந்த எனக்கு அந்த புரோக்கர் சம்பாதிச்ச விதத்தைப் பார்த்து பலவித சிந்தனை. படிக்காத அவரே இப்படி ஒரு டீல்ல நம்ம வருஷ வருமானம் பார்க்கிறாரே… நாமளும் பண்ணினா என்ன..?ன்னு தோணுச்சு. அவர்கிட்டே நட்பு வளர்த்துக்கிட்டு நானும் இந்தத் தொழில் பண்றேன்னேன். அதுக்கெல்லாம் ஆள் பேர் பழக்கம் வேணும்… உனக்கு இது சரிப்பட்டு வராதுன்னார்.

‘அப்ப நான் இடம் வாங்கறேன். நீங்க வித்துக் கொடுங்க!’ன்னேன். இடம் வாங்க காசு வேணுமே! எங்க ஆத்தாகிட்டே விஷயத்தைச் சொல்லி, பணம் கேட்டேன். கையிலே காசு இல்லப்பு… இந்த வைர மோதிரம் தான் இருக்கு’ன்னு கழட்டிக் கொடுத்ததுதான் என்னோட தொழில் முதலீடு. அஞ்சாயிரம் ரூபாய்க்குப் போச்சு. அதை வெச்சு, திண்டுக்கல் பக்கத்திலே சீப்பா வந்த ஒரு விவசாய நிலத்தை வாங்கினேன். அதே புரோக்கர் மூலமா அதை மூணே மாசத்துலே, ரூ.20 ஆயிரத்துக்கு வித்தேன். புரோக்கருக்கு ரூ.2 ஆயிரம் கமிஷன் போக நல்ல லாபம்… அந்தக் காசை வெச்சு அப்படியே டெவலப் ஆனதுதான் இந்த பிஸினஸ்’’ என்று தொழிலின் அடிப்படை சொன்னார் திண்ணப்பன். புரோக்கராக விரும்பிய இவர், புரமோட்டராக மாறியது விதியின் வினோத விளையாட்டு.

ஒரு நாளைக்கு ஐந்து உடை மாற்ற வேண்டுமானால் பணக்காரனாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, கைக்குழந்தையாக இருந்தாலே போதும். அதுபோல தொழில் செய்ய பணம் இருந்தால் தான் தொழில் செய்ய முடியும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை. மனதில் புதிய சிந்தனை இருந்தாலே போதும் என்பதையும், ஓராண்டில் கையில் இருக்கும் தொகையை எத்தனை முறை பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் அந்த ஆண்டின் லாபம் இருக்கிறது என்பதையும் முன்கூட்டியே யூகித்தார் திண்ணப்பன்.

ஆரம்பத்தில் நூலகர் வேலையுடனே இத்தொழிலை செய்து வந்தவர், ஒரு வருடத்தில் தனித் தொழிலாக மாற்றிக் கொண்டு, தற்போது ஸ்ரீ வாரி புரமோட்டர்ஸ் என்ற பெயரில் தொழில் செய்து வருகிறார்.

இயற்கை வளம் எப்போதுமே ஒரு அளவுக்கு உட்பட்டது. அதைப் புதிதாக உருவாக்கிவிட முடியாது. எனவேதான், நிலத்தின் மேலுள்ள மோகம் நாளுக்கு நாள் மக்களிடம் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. சொந்த வீடு, மனையில் முதலீடு என்பது எல்லோருக்குமான கனவு. அந்தக் கனவை நனவாக்கி வருகிறார் 63 வயது திண்ணப்பன்.

‘சென்னைக்கு மிக அருகில்…’ என்று சொல்லி இலங்கைத் தீவுக்கே கூட்டிச் சென்று விடுவார்கள் சிலர். பிஸ்கட், நொறுக்குத் தீனி கொடுத்து ஸ்க்ரீன் போட்ட வண்டியில் அழைத்துச் சென்று ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக இறக்கிவிட்டு, இடம் வாங்க வற்புறுத்தும் அன்பர்கள் நிறைந்த அற்புத உலகம் இது. ஆனால், திண்ணப்பனின் ஸ்டைல் வேறு மாதிரி இருந்தது.

‘‘நகரம் அதிகம் வளர்ந்திராத அந்தக் காலத்தில், குறைந்த விலையில் கிடைத்த இடங்களை வாங்கி மனைப் பிரிவுகளாக மாற்றினேன். சிறு வணிகம் செய்வோரின் வீடு கட்டும் கனவைத் தூண்டி அவர்களை மனைகளை வாங்கச் செய்தேன். தினசரியோ, வாராந்திர முறையிலோ, அவர்களின் வருமானத்தில் ஒரு பகுதியை இதற்காகச் செலுத்தும் வகையில் திட்டங்களைத் தீட்டினேன். நான் நிர்ணயித்தத் தொகைக்கான பேரங்கள் இல்லை… பணம் முழுமையாகச் செலுத்துவதில் பிரச்னை இல்லை என்பதால், வியாபாரத்தில் திட்டமிட்டபடி லாபம் வந்தது. அன்று அவர்கள் வாங்கிய இடத்தில் இன்று சொந்த வீடு கட்டி குடும்பத்தோடு நிம்மதியாக வாழ்கின்றனர். அன்று புறநகரில் சதுரடி ஒரு ரூபாய்க்கு நான் விற்ற இடங்கள் இன்று சதுரடி ஆயிரம் ரூபாய் என்ற அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறது. 25 ஆண்டுகளில் ஆயிரம் மடங்கு வளர்ச்சி எந்தத் தொழிலில் சாத்தியம்..? இதேபோன்று, என்னிடம் இடம் வாங்கிய பலர் இன்று நகரின் மையப் பகுதியில் மனை வைத்திருக்கும் கோடீஸ்வரர்களாக இருக்கின்றனர்….’’ என்கிறார் திண்ணப்பன்.

மாசக் கடைசி என்பது இரண்டாம் தேதியிலிருந்து தொடங்குவதாகச் சொல்கிறது ஆண்களின் டைரிக் குறிப்பு. அந்த விஷயத்தைத் தான் இவர் ஆயுதமாகக் கையில் எடுத்தார்.

‘‘இதேபாணியில் மாதச் சம்பளம் பெறுவோருக்கு, இ.எம்.ஐ திட்டத்தை அந்தக் காலத்திலேயே அறிமுகம் செய்து வீட்டு மனைகளை விற்றேன். 60 மாதங்களில் தொகையை செலுத்தி மனையைச் சொந்தமாக்கிக் கொண்டனர் மாதச் சம்பளம் வாங்கியோர். சொற்ப தொகைக்கு வாங்கிய நிலத்துக்கான தொகை எனக்கு சிறிது, சிறிதாக மாதந்தோறும் வந்து கொண்டே இருக்கும். சீட்டுத் தொகை போல, ஒவ்வொரு மாதம் வரும் தொகையிலும், புதிய இடங்களை வாங்குவதற்கு முன்பணமாகக் கொடுத்து வைப்பேன். இப்படி ஒரு தொகையைக் கொண்டே பல இடங்களை வாங்க மாதத் தவணைத் திட்டம் உதவியது…’’ என்கிறார்.

நேரத்தின் மதிப்பை ரயில்வே ஸ்டேஷனிலும், தூரத்தின் மதிப்பை ரியல் எஸ்டேட்டிலும் தெரிந்து கொள்ளலாம். அன்று தூரமாக இருந்த இடங்கள் இன்று நகர எல்லைக்குள் வந்து விட்டன. இதனால், திண்ணப்பனுக்கு இரட்டை லாபம். தன் சரக்கு விற்கவில்லை என்றால், தக்காளி வியாபாரி தான் கவலைப்பட வேண்டும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரி ‘ரைட்டு… விடு!’ என்று அமைதியாக இருந்துவிடலாம். இந்த பிஸினஸில் பாதிக்கு மேல் விற்றாலே அதன்பிறகு விற்பதெல்லாம் லாபம்தான்.

‘‘பொதுவாக ஒரு மனைப்பிரிவு போட்டால், அதில் எல்லா மனைகளும் விற்றுவிடும் என்று சொல்ல முடியாது. கடைசி மனை, முட்டு சந்து மனை, நேர் இல்லாத மனைகள் என்று ஐந்தோ, பத்தோ தங்கிவிடுவது வழக்கம். அப்போதைக்கு அவற்றை விற்கமுடியாவிட்டாலும், அப்படியே போட்டு வைத்திருப்போம். நகரின் வளர்ச்சியில், நமது மனைப்பிரிவை ஒட்டிய இடங்களில் கட்டடிங்கள் வரும்போது, இடத்துக்கான தேவை எழும். அப்போது, மனையின் விலையும் பல மடங்கு உயர்ந்திருக்கும். அப்படியான நேரத்தில் விற்காத மனைகளை விற்பது கூடுதல் லாபம் தரும். முடங்கிப் போன லாபத்துக்கு வட்டி கணக்கிடும்போது, இது நமக்கான பிரத்யேக முதலீடு போல வருமானம் தரும்!’’ என்று புது லாஜிக் சொன்னார். இதனால்தான், இவர் போட்ட மனைப்பிரிவுகளில் இவருக்கான விற்காத இடங்களின் மதிப்பு மட்டுமே பல கோடி ரூபாயைத் தாண்டி நிற்கிறது.

‘நடமாட்டம் இல்லாத சாலையில், துணைக்கு வந்து நிற்கிறது பயம்’ என்ற வாதத்தை உடைத்து, காடு போன்ற இடங்களை வாங்கி அதை சீரமைத்து, கண்ணுக்கு விருந்தளிக்கும் மனைப்பிரிவாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். சென்னை உள்ளிட்ட மாவட்டங்களில் பெரிய அளவில் வியாபித்திருக்கும் மார்க்கெட்டிங் நிறுவனங்களுக்கு நிலம் அளிக்கும் பெரும் புரமோட்டராக மாறி இருக்கிறார். விற்பனைக்கேற்ற பங்குத் தொகை என்ற கான்செப்ட்டில் மனை விற்பதால், ஊழியர்களை பெருமளவு வைத்துக் கொள்ளும் தேவை இல்லாத தொழிலாக இது மாறி இருக்கிறது.

பொறியியல் படித்த மகன் அருணாச்சலம், அமெரிக்க வேலைக்கு வாய்ப்பு வந்தபோதும் அதை உதறிவிட்டு அப்பாவுடனே தொழிலில் இருக்கிறார். இவர் தேவகோட்டையில் ஒரு ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் கட்டியிருப்பதோடு, 300க்கும் மேற்பட்ட தனி வீடுகள் மற்றும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைக் கட்டி விற்றுள்ளார். சென்னையிலும் அபார்ட்மென்ட்கள் கட்டி விற்றுள்ளார்.

‘‘இந்தத் தொழிலில் 2006 வரை சிறப்பான ஏற்றம் இருந்தது. அதன்பிறகு பல்வேறு நெருக்கடிகள். ஊழியர் சம்பளம் அதிகரிப்பு, கட்டுமானத் தொழிலாளர் பற்றாக்குறை, கட்டுமானப் பொருட்களின் கிடுகிடு விலை உயர்வு காரணமாக, அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் கட்டி முடிப்பதே பெரும் சிரமமாக இருக்கிறது. அப்படியே கட்டினாலும் அதைக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் விற்பது என்பது பிரசவ கால வேதனையாக மாறி இருக்கிறது. இது தொழிலுக்குள் இருக்கும் உள் நெருக்கடி.

அரசின் சட்ட திட்டங்கள், வரி விதிப்புகள், அரசுத் துறை சார்ந்த செயல்பாடுகளுக்கான கால தாமதங்கள், அதனால் ஏற்படும் செலவுகள் என வெளி நெருக்கடிகளும் அதிகரித்துள்ளன.

பெரும் முதலீடு தேவைப்படும் இத்தொழிலில் வங்கிக் கடன்களுக்கெல்லாம் வாய்ப்பு மிகக் குறைவு. எனவே, ரிஸ்க் எடுத்துப் பணத்தைப் போட்டு, அதைக் குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் வெளியே எடுத்தால் பிழைத்தோம் என்ற நிலை இருக்கிறது…’’ என்ற திண்ணப்பன், ஒரு மாற்றுக்காக நூல் ஆலை அமைக்கும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டுள்ளார்.

‘‘எனினும், இது நகரத்தார் போன்ற தொழில் முனைவோருக்கு ஏற்ற துறைதான். ஆண்டுக்கு 20 % என்ற அளவில் அடிப்படை லாபம் கொண்டது ரியல் எஸ்டேட் தொழில். சொத்துக்கள் அதிகம் உருவாகும் வாய்ப்பு இந்தத் தொழிலில் மட்டுமே இருக்கிறது. சட்டரீதியான பிரச்னைகள் இல்லாத இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து வாங்கினால், உறுதியான லாபம் கிடைக்கும் தொழில் இது. நஷ்டம் என்பது மிக அரிது என்பதால், நம் இளைஞர்கள் நம்பி இறங்கலாம்!’’ என்று உறுதி அளிக்கிறார் திண்ணப்பன்.

மனைவி பெயரில் திருமண மண்டபம், Grooming buds மான்ட்டிசோரி பள்ளி என்று தொழில் விரிவடைந்துள்ளது. மகள் அலமேலு கல்லூரிப் படிப்பில் இருக்கிறார்.

‘‘ட்ரெய்ன்ல சென்னை போகும்போது, டிக்கெட் செக் பண்ண வந்த டி.டி.ஆர் என்னைக் குறுகுறுன்னு பார்த்தார். ஐ.டி கார்ட் மேட்ச் ஆகலையோன்னு எனக்கு ஒரு டவுட். போட்டோ கொஞ்சம் பழசுன்னேன். கிட்டே வந்த அவர், படக்குன்னு என் கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ‘உங்களுக்கு எதுக்கு சார் ஐ.டி கார்ட். உங்களைத் தான் எனக்கு நல்லாத் தெரியுமே! உங்ககிட்டே வாங்கின இடத்திலேதான் இன்னைக்கு வீடு கட்டி சந்தோஷமா இருக்கேன். நீங்க மட்டும் வற்புறுத்தி அன்னைக்கு என்னை வீடு வாங்க வைக்கலைன்னா நான் இன்னமும் வாடகை வீட்லதான் இருந்திருப்பேன். உங்களை மறக்க முடியுமா..?’ன்னு நெகிழ்ச்சியா சொன்னார். ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தது. இப்படி முகம் தெரியாத பல ஆயிரம் பேரோட வாழ்த்துக்கள் என்னை நல்லபடியா வெச்சிருக்கு…’’ மகிழ்ச்சி பொங்கச் சொல்கிறார் திண்ணப்பன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை.