PL. Sathianarayan

Father’s Name: V. Palaniappan

Hometown: Karaikudi

Kovil & Pirivu: Ilayatrankudi-Okkur Odaiyar

Education: DME

Spouse Name: Unnamalai

Spouse Birthtown: Devakottai

E-mail ID: pl.sathy@indutch.in

Website: www.indutch.composites.com
www.indutch.in

Business: Design, and manufacturing of wind turbine blades for megawatt class wind turbines & Defense components.

Company name & Address:indutch composite technology Pvt ltd,
Miraj Rotorblade technology Pvt ltd

காற்றைக் காசாக்கும் சத்தியநாராயணன்!

காற்றைக் காசாக்கும் வித்தை தெரிந்தவர் சத்தியநாராயணன். குஜராத் மாநிலம் பரோடாவில் தொழில் செய்து வரும் இவர், காற்றாலைத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். ஒரு காற்றாலையின் மதிப்பே கோடி ரூபாய் என்னும் அளவில் இருப்பதால், கோடிகள் புரளும் தொழிலாக இது இருக்கிறது. காற்றாலைகள் உருவாக்குவது, அதன் பராமரிப்பு, சேவை போன்றவற்றில் கில்லாடியாக இருக்கும் பழ. சத்தியநாராயணன், இந்திய அளவில் காற்றாலை நிறுவனங்களின் நம்பகமான நண்பராக இருக்கிறார்.

காரைக்குடிவாசியான இவர், காற்றாலைத் தொழிலில் காலூன்றியது எப்படி..?

அய்யாவுக்கு மலேஷியா சம்பாத்தியம். அங்கே ரப்பர் தோட்டங்கள் எல்லாம் சொந்தமாக இருந்தது. அவருக்கு 13 பிள்ளைகள். அத்தனை பேரையும் ஆளாக்கிவிட, அப்பத்தா ஒவ்வொன்றாக விற்றதில், அத்தனை சொத்தும் போச்சு. உழைத்தால்தான் வருமானம் என்கிற நிலையில் எனது பதினேழரை வயதில் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். நானும் வேலைக்குப் போனால்தான் பொருளாதார ரீதியாகச் சமாளிக்க முடியும் என்ற அளவில் குடும்ப சூழல் இருந்தது. எனக்கு எதையாவது பண்ணி பணம் சம்பாதிக்கணும்ங்கிற குறிக்கோள் மட்டுமே இருந்தது.

மெக்கானிக்கல் டிப்ளமோ படிச்சிருந்ததால, சென்னை அம்பத்தூரில் ஒரு இண்டஸ்ட்ரியிலே வேலை கிடைச்சது. ஆறேழு மெஷின் உள்ள இடத்தில் பத்துப் பதினைஞ்சு பேர் வேலை செய்த ஃபேக்டரியில் எனக்கான முதல் வேலை. மூணே மாசத்திலே எனக்கு நாமே சொந்தமாக இதைப் பண்ணலாமோன்னு தோணுச்சு. உலகத்தில் நிறைய வாய்ப்புகள் இருப்பதை உணர முடிந்தது. நமக்கானது எது என்று தீர்மானிப்பதற்குத் திணறும் அளவு, எல்லாத் துறைகளுமே எனக்கானது போலவே இருந்தது. ஆனா, வீட்டிலேயும், சொந்தக்காரங்க மத்தியிலேயும் கடும் எதிர்ப்பு. ‘கொஞ்ச நாள் வேலைக்குப் போய் கத்துக்கோ. உனக்கே ஒரு திருப்தி வந்தபிறகு தொழில் பத்தி யோசிக்கலாம். இன்னைக்குக் கஞ்சிக்கு வழியப் பாரு!’ன்னு அடக்கி வெச்சுட்டாங்க…’’ என்று உதடு துடிக்கச் சொல்கிறார் சத்தியநாராயணன்.

ஆசையைக் கட்டுப்படுத்த புத்தனாகப் பிறக்கத் தேவையில்லை. நடுத்தர குடும்பத்தில் ஆணாகப் பிறத்தலே போதுமானது எனப் புரிந்து, பார்க்கிற வேலையில் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்துள்ளார்.

‘‘அங்கே எல்லா வேலையும் செய்யற ஒரே ஆளா இருந்தேன். முதலாளி என்னை நம்பி எல்லாத்தையும் ஒப்படைக்கிற அளவுக்குத் துறுதுறுன்னு வேலை பார்த்தேன். அது ஊர், ஊரா போற வேலை. அந்தந்த மாநிலங்களிலே தங்கி, நாங்க சப்ளை செய்த மெஷின்களைப் பராமரிக்கிற வேலை. இந்தியா முழுக்கப் பயணிக்க வேண்டி இருந்தது. உள்ளூர் ஊழியர்கள் கிட்டே பழக வேண்டி இருந்ததால, அவங்க மொழி தெரிஞ்சா மட்டும்தான் பிழைக்க முடியும். காலத்தின் கட்டாயமா நான் மொழிகளைக் கத்துக்க ஆரம்பிச்சேன். இன்னைக்கு நான் 14 மொழிகள் பேசுவேன். இப்படி நான் பல மாநிலங்கள் போய் வந்ததிலே மொழி எனக்கான பெரிய பலமாக மாறியது.

இந்த நிலையிலே முருகப்பா குரூப்ல கோரமண்டல் நிறுவனத்திலே, ரூ.1200 ரூபாய் சம்பளத்திலே (1986) வேலை கிடைச்சது. வெளிநாடுகளிலே போய் அங்குள்ள புதிய தொழில் நுட்பத்தைக் கொண்டு வர வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கே பல ஆண்டுகள் வேலை பார்த்து படிப்படியா உயர்ந்த இடத்துக்கு வந்து கொண்டிருந்தபோது, எனக்கான திருப்பமா அடுத்த வேலை கிடைச்சது.

ரூ.30 ஆயிரம் கோடி வர்த்தகம் செய்யும் காற்றாலை எந்திரங்கள் தயாரிக்கும் சுஸ்லான் நிறுவனத்தின் பாண்டிச்சேரி கிளையிலே 2003ல சேர்ந்தேன். எங்கே போனாலும், என்னையே அறியாம நான் மேலே முதலிடத்துக்கு வந்துடுவேன். முட்டி மோதி மேல வர்ற புத்திசாலித்தனம் எனக்குள்ளேயே இருந்ததுன்னு நினைக்கிறேன். எட்டே மாசத்திலே சேர்மனுக்கு என்னோட திறமை புரிஞ்சது. ‘குஜராத் மாநிலம் பரோடாவிலே நான் ஒரு பிளான்ட் போடத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன். அதைப் பார்த்துக் கொள்ள முடியுமா..?’ என்று கேட்டார். என் திறமைக்கான அங்கீகாரமாக அதை நினைத்தாலும், ‘பையன் பாண்டிச்சேரியிலே படிச்சுட்டிருக்கான்’ என்று தயங்கினேன்.

ஒவ்வொரு வாரமும் பாண்டிச்சேரி வந்து போக பிளைட் டிக்கெட் ஏற்பாடு பண்ணினாங்க. ஆறே மாசத்துல குடும்பத்தாரும் பரோடா வந்துட்டாங்க. தனிப்பட்ட செலவுகளையும், பயணச் செலவுகளையும் நிறுவனமே பார்த்துக்கிட்டதால, என் சம்பளத்திலே பெரும்பகுதி மிச்சமாச்சு. புதிய நிறுவனத்தின் பொது மேலாளராக மாறியதில், நிறுவன வளர்ச்சிக்காகப் பல புதிய முயற்சிகள் மேற்கொண்டேன்.

அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, சீனா போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்றுவரும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது. அதில் நிறைய வாடிக்கையாளர்களின் தொடர்பும் ஏற்பட்டது. ஒரே ஆண்டில் பெரும் நிறுவனங்களின் தொழில்நுட்பத்தைத் தெரிந்து கொள்ளவும் முடிந்தது. இப்படியே காற்றடிக்கும் திசையில் எல்லாம் நகரும் மேகம் போல ஒரு குறிப்பிட்ட உயரத்தில் என் வாழ்க்கை சீராகப் போய்க் கொண்டே இருந்தது. இந்த காலகட்டத்தில் நான் பல நாள் எதிர்பார்த்து ஏங்கிக் கிடந்த வாய்ப்பு என்னைத் தேடி வந்தது…’’ என்று நிறுத்தினார் சத்தியநாராயணன்.

‘இதற்குத் தானே ஆசைப்பட்டாய் சத்தியநாராயணா!’ என்பது போன்ற தொழில் வாய்ப்பு அது.

‘‘நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்று, இந்தியாவில் காற்றாலை இயந்திரத் தொழிலில் கால் பதிக்க, ஒரு பார்ட்னரை எதிர்பார்த்து, என்னை அணுகியது. நானும் என் தொழில் கூட்டாளியும் இணைந்து அந்த நிறுவனத்தை நடத்த முன்வந்தோம். என் தொழில் கூட்டாளி ஒரிஸாவைச் சேர்ந்த பிராமின். புத்திசாலி, ஆனால் பயந்த சுபாவி. நான் தந்த தைரியத்தைத் தொடர்ந்து அவர் என்னுடன் வந்தார். நெதர்லாந்து நிறுவனம் பார்ட்னராக இருந்தாலும், நிர்வாகத்தைப் பொறுத்தவரை, எந்தவிதத் தலையீடும் இன்றி எங்களுக்கான முழு சுதந்திரமும் அளித்ததால், எங்கள் நிறுவனம் போலவே அதை நடத்த முடிந்தது. அப்போது, நான் 3 லட்சம் ரூபாயும், அவர் 4 லட்சம் ரூபாயும் சம்பளமாகப் பெற்று வந்தோம். அதை விட்டுவிட்டு தனியே தொழில் தொடங்க, பெரும் தைரியமாக இருந்தது, முக்கியமான ஆர்டர் ஒன்று…’’ என்று சிறிய இடைவெளி கொடுத்தார் சத்தியநாராயணன்.

‘‘பழைய நிறுவனத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த போதே, ரூ.50 கோடி மதிப்புள்ள ஆர்டர் ஒன்றை ரிலையன்ஸ் நிறுவனம் அளித்தது. அதன் மூலம் கிடைக்கும் லாபத்தைக் கணக்கிட்டால், முதல் ஆண்டில் ஒரு சிக்கலும் இல்லாமல் தொழில் நடத்தலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது. ஆர்டர் எல்லாம் கிடைத்து, இடம் பிடித்து, முதலீடு போட்டு, இயந்திரங்களை வாங்கி வேலையைத் துவங்கும் நேரம்… இடி போல இறங்கியது அந்தச் செய்தி. ரிலையன்ஸ் நிறுவனம், 2 ஜி ஊழல் புகாரில் சிக்க… நிறுவனத்தின் தலைமை செயல் அதிகாரி சிறைக்குச் சென்றுவிட, எங்களுக்கான ஆர்டர் திரிசங்கு நிலைக்குப் போனது… ரத்தும் ஆனது. ரத்த அழுத்தம் எகிறியது.

இன்னொருவர் காசில், அவரது உழைப்பில் நாம் செயல்படும்போது நமக்குக் கிடைக்கும் வெற்றி எல்லாம் நம்முடைய நிஜமான வெற்றி அல்ல என்பதை அப்போது புரிந்துகொண்டேன். நானே தனித்து அலைந்தபோதுதான் அந்த உண்மையை உலகம் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது.

புதிய ஆர்டர்களை எதிர்பார்த்து அலைந்ததுதான் மிச்சம். பெரிதாக ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. காரணம், காற்றாலை மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் தொழிலைப் பொறுத்தவரை தொழிலுக்குள் இருக்கும் சிக்கல் தவிர, இயற்கை நிலைகளும் ஆதிக்கம் செலுத்தும். அரசின் வரிவிதிப்பு முறையும் அந்தக் காலகட்டத்தில் எங்கள் தொழிலை மேலும் மந்தமாக்கியது. ஆண்ட்ராய்ட் போனின் பேட்டரி சார்ஜ் போல முதலீடு வேகமாக கரைந்து போனது.

ஏற்கனவே ரிஸ்க் எடுக்கத் தயங்கிய குடும்பத்தாரின் பயம் என் நிலையை நினைத்து, மேலும் அதிகமானது. ஆறேழு மாதங்கள் எதில் எதிர்காலம் என்பதைத் தேடி அலை பாய்ந்தோம். புயலில் சிக்கிய பட்டமாக வாழ்க்கை தடுமாறியது.

தொடர்ந்த வந்த ஆறேழு மாதங்களில் என்னுடைய வீடு, பார்ட்னரின் வீடு, அலுவலக இடம் ஆகியவற்றை அடமானம் வைத்து பணத்தைப் புரட்டி வங்கிக் கடன் பெற்று சமாளித்து வந்தோம். தொழில் வளர்ச்சி இல்லையென்றால், அது பாதையில்லா காட்டில் பயணிப்பது போன்ற திகிலைத்தான் உண்டாக்கும். தொழிலில் தொடர் பின்னடைவு காரணமாக குடியிருந்த வீட்டைப் பிணையாக்க வேண்டிய நிலை வந்தபோது, நான் கடந்து வந்த காலகட்டம் கொடுமையானது’’ சொல்லும்போதே மாறிய அவரது முகம் வேதனையின் வேர் காட்டியது.

‘‘வேறு துறைக்கு மாறலாமா..? தெரிந்த துறையை விட்டு மாறுவது நல்லதா..? என்று குழப்பங்கள் சூழ்ந்திருந்த காலகட்டம் அது. உற்பத்தித் துறையில் கடை விரித்துக் காத்திருந்த எங்களுக்கு காற்றாலை இயந்திரங்கள் தொடர்பான பராமரிப்பு, பழுதுபார்ப்பு போன்ற சில பணிகள் தேடிவந்தன. கையில் பெரிதாக ஆர்டர்கள் இல்லாத நிலையில், வருகிற வாய்ப்பை விடுவானேன்..? என்று அதனையும் செயல்படுத்தி வருமானம் பார்க்க ஆரம்பித்தோம்…’’

எத்தகைய புயலும் கரையைக் கடந்து தானே ஆக வேண்டும்..? அப்படியான அமைதி எப்போதுமே அற்புதமானதாக இருக்கும். சத்தியநாராயணன் வாழ்விலும் அது நடந்தது.

‘‘காற்றாலை இறக்கைகள் மற்றும் உதிரி பாகங்கள் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பம் தெரிந்த சிலரில் நாங்களும் இருந்ததால், காற்றாலைத் துறை சற்று சூடுபிடித்தபோது சிறிய அளவிலான ஆர்டர்கள் கிடைக்க ஆரம்பித்தன. ஊழியர்களின் சம்பளத்துக்கு அதை வைத்து சமாளித்து டீமை தக்க வைத்துக் கொண்டோம்.

அப்போது, டி.ஆர்.டி.ஓ (டிஃபன்ஸ் ரிசர்ச் டெவலப்மென்ட் ஆர்கனைசேஷன்) தொடர்பும் கிடைத்தது. அப்துல் கலாம் காலத்தில் துவங்கப்பட்ட அந்த அமைப்பு புதிதாகச் சில திட்டங்களை செயல்படுத்த விரும்பியது. ஆளில்லாத விமானங்களின் இறக்கைகள் தயாரித்துக் கொடுப்பது, அணுகுண்டு பாதிப்பில் இருந்து தப்பிக்கும் அறைகள் தயாரிப்பது… இவற்றை இந்தியாவிலேயே முதல்முறையாக செய்து கொடுக்கும் பெருமைமிகு வாய்ப்புகள் கிடைத்தன…’’ என்றார்.

இயற்கை எதை நோக்கி நம்மைச் செலுத்துகிறதோ, அதை ஏற்றுக் கொள்ளவும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பது சத்தியநாராயணன் புரிந்து கொண்ட விஷயம்.

‘‘பெரிய டிஸைனிங் டீம், தொழில்நுட்ப டீம்… இதையெல்லாம் கையில் வைத்திருந்ததால், உற்பத்திக்கு முந்தைய சேவைகளையும் நாங்கள் செய்துதர ஆரம்பித்தோம். வெளி ஆர்டர்களை எடுத்து டிஸைன் செய்து வெளியே கொடுத்து உற்பத்தி செய்து தரலாம் என்ற கோணத்திலும் மற்றொரு வருமானம் பார்க்க ஆரம்பித்தோம். பரோடாவில் காற்றாலை சேவைக்கான முன்னணி நிறுவனமாக நாங்கள் மாறினோம்.

இந்தியாவில் 7 முன்னணி நிறுவனங்கள் மட்டுமே காற்றாலைத் தொழிலில் இருக்கின்றன. இவர்கள் அனைவருமே எங்களது சேவையை எதிர்பார்த்து உள்ளனர். எங்களைத் தாண்டிதான், பிற நிறுவனங்களை நாடுகின்றன என்ற அளவுக்கு நாங்கள் செயல்பட்டு வருகிறோம்.

சேவைத் தொழில் புதிய வருமானத் துறையாக மாறிவிட, இப்போது இரண்டு பங்கு சேவை நிறுவனமாகவும், ஒரு பங்கு உற்பத்தி நிறுவனமாகவும் எங்கள் நிறுவனம் மாறிவிட்டது. உற்பத்தித் துறை என் தாகமாக இருந்ததால், அதை விட்டுவிடாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். 2010 ‘இண்ட் டச்’ (IND DUTCH) என்ற பெயரில் ஆரம்பித்த அந்த நிறுவனம், இன்று 500 ஊழியர்களுடன் செயல்பட்டு வருகிறது’’ என்றவர், தொழிலைப் பொறுத்தவரை சேவைத் துறைக்கும், உற்பத்தித் துறைக்கும் உள்ள வித்தியாசம் சொன்னார்.

‘‘உற்பத்தித் துறையில் பணப்புழக்கம் என்பது பெரும் பள்ளத்தாக்கு போன்றது. சேவைத் துறை அப்படி இல்லை. வேலை முடித்தவுடன் பணம் கைக்கு வந்துவிடும். முன்பணம் வாங்கும் வாய்ப்பும் அதில் உண்டு என்பதால் அது, தொழிலை நடத்த பெரும் துணையாக இருந்தது…’’ என்றவர்,

‘‘நிலக்கரி, கேஸ், ஆயில் மூலம் மின்சாரம் தயாரித்தால் சுற்றுச் சூழல் பாதிக்கப்படுவதாகக் கண்டறியப்பட்டதுடன், இயற்கை வழி மின்சாரமாக நீர், காற்று, சூரிய ஒளி மற்றும் கடல் அலை போன்ற இயற்கை வளங்களைப் பயன்படுத்தி எடுக்கப்படும் மின்சாரங்களே உலகை ஆளும் என்பது என் கணிப்பு.

வரப்போகிற அடுத்த சந்ததிக்கு உலகை நாம் விட்டு வைக்க வேண்டும் என்றால், செயற்கை மின்சாரம் தயாரிப்பை நிறுத்தியே ஆக வேண்டும். இதை உலக நாடுகளும் உணர்ந்துள்ளதாலேயே கியாட்டோ ஒப்பந்தங்கள் உருவாகின…’’ என்று எதிர்காலம் உள்ள இருப்பதில் அவர் பெருமிதம் கொள்வது நியாயமான துறையில் தாம் இருப்பதாப் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டார்.

‘‘மாற்றத்துக்கு ஆட்படுத்திக் கொண்டால் மட்டுமே நாம் அதிகமாக சம்பாதிக்க முடியும்… தொழிலை விரிவாக்க முடியும் என்பது என் தொழிலில் கற்றுக் கொண்ட விஷயம். இதனால், உலக நாடுகள் அனைத்திலும் என்ன மாற்றங்கள் நடைபெறுகிறது என்று கவனித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறேன்.

நான் கடந்து வந்த பாதையில், நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார் என்ற அடையாளம் எனக்குப் பல இடங்களில் தொழில்ரீதியாக உதவியிருக்கிறது. நமக்குக் கிடைத்தது, பெயருக்கான பாக்கியம். ஆனால், நமது குடும்பப் பிள்ளைகளுக்கு அந்தப் பெயருக்கான அடையாளம் குறைந்து வருவது வருத்தமான ஒன்றுதான். நாம் பெயரைத்தான் இழந்தோமே தவிர, வேரை இழக்கவில்லை. அது வலுவாகவே இருக்கிறது…’’ என்று ரைமிங்காகச் சொல்கிறார் சத்தியநாராயணன். குஜராத்திகளைப் போல நம்மிடமும் ஒற்றுமையும், ஒத்துழைப்பும் இருந்தால் நம் சமூகம் மேலும் முன்னேற முடியும் என்பது இவரது கருத்து.

இந்த காற்றாலைத் துறையின் பாதை எப்படி மாறும் என்பதற்கேற்ப, நினைத்த கனவை எட்டும் காலம் நகர்ந்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. நிச்சயம் அதை அடைந்தே தீருவேன். அதில் மாற்றமில்லை!

எந்த ஒரு தொழிலிலுமே, உழைப்பைத் தொடர்ந்து அளித்துக் கொண்டே இருந்தால், என்றாவது ஒரு நாள் இலக்கை அடைந்தே தீருவோம். அதை எட்டிப் பிடிக்கும் காலம் வேண்டுமானால், சிறிது தள்ளிப் போகலாமே தவிர, அதை எந்த சக்தியாலும் நம்மிடமிருந்து தட்டிப் பறிக்க முடியாது என்பதை திடமாக நம்புபவன் நான்’’ – உறுதியாகச் சொல்கிறார் சத்தியநாராயணன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை.