Alagappan Vencatachalam Srinivasan

Father’s Name: Vencatachalam Srinivasan

Family/House Name: Chinna Vencatachalam Chettiar House

Hometown: P. Alagapuri

Kovil & Pirivu: Mathoor – Uraiyur

Education: B.Com

Spouse Name: Unnamalai Alagappan

Spouse Birthtown: Kaanaadukathan

E-mail ID: appan@fblindia.in

Website: www.fblindia.in

Awards Won: Member of CAI [Consolidators Association of India], AMTOI [Association Multimodal Transporter Operators Association of India], FFFAI [Federation of Freight Forwarders Association of India
Rated by CRISIL as “SME1” denoting the highest level of creditworthiness adjudged in relation to other SMEs
Awarded by CWCNSL as “Top LCL De Consolidator in Chennai” consecutively for the past 4 years
Awarded by EXIM India as one of the finalists for the top consolidators of India in 2015,
Awarded by CONCOR as the 2nd Top Consolidator in Gujarat region in 2015
Awarded by EXIM India Publications as the “Top LCL Consolidator of the Year – Imports” for South and East of India


Business: LCL Consolidation, Multimodal Transportation and Total Logistics Solutions

Company name & Address: Freight Bridge Logistics Private Limited, C-707, Neelkanth Business Park, Vidyavihar West. Mumbai 400086.
A1 Movers LLP, Shop No. 31, NECO Chambers, Rajiv Gandhi Marg, Sector 11, CBD Belapur. Navi Mumbai 400 614.

No. of Employees: 234 employees with 16 offices across India with HO in Mumbai

கன்டெய்னர் தொழிலில் அசத்தும் அழகப்பன்!

‘‘வாழ்க்கை ஒரு மாடர்ன் ஆர்ட் மாதிரி! ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரி புரியும்! கால மாற்றத்துக்கு ஏற்ப புதிய அர்த்தங்களைக் கொடுக்கும்…’’ என்கிறார் அழகப்பன்.

பல்வேறு சிக்கல்களுக்கிடையே மும்பைக்கு பிழைக்கச் சென்ற வி.எஸ்.அழகப்பன், இன்று லாஜிஸ்டிக் துறையில் வெற்றிகரமான தொழிலதிபர். மும்பையைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு கப்பல்களில் ஏற்றப்படும் கன்டெய்னரில் சரக்குகளை அனுப்பித் தரும் தொழில் செய்கிறார். இந்தத் துறையில், இந்தியாவின் டாப் டென் நிறுவனங்களில் ஒன்றாகத் தனது ஃபிரைட் பிரிட்ஜ் (Freight Bridge) லாஜிஸ்டிக் நிறுவனத்தை வளர்த்தெடுத்து, நகரங்களுக்கு நடுவே பறந்து கொண்டிருக்கிறார். ஏற்றுமதித் தொழிலுக்கு முக்கிய மையமாக விளங்கும் மும்பையில், பலத்த போட்டிக்கு இடையேயும் தன் முத்திரையைப் பதித்துள்ளார். மச்சான் துணையிருந்தால் மலையேறலாம் என்பார்கள். மாமன் தயவிருந்தால் முன்னேறலாம் என்று நிரூபித்துள்ளார் அழகப்பன்.

‘‘பி.அழகாபுரி வசித்த ஊர். காரைக்குடியிலே பள்ளிப் படிப்பு. உயர் வகுப்பினர் என்பதால், 97% இருக்கவேண்டிய கட் ஆஃப் 94% என இருந்ததால் (1994)ல் இன்ஜினியரிங்கில் சேர முடியாத நிலை. கல்வி கற்க புத்தகங்களைவிட ‘நோட்டுக்களே’ அதிகம் தேவைப்பட்டன! அதற்கான வசதியில்லை. குடும்பத்தின் தேவை காரணமாக நான் வேலைக்குச் சென்றாக வேண்டிய கட்டாயம். ‘படித்துக் கொண்டே வேலை செய்ய வாய்ப்புள்ள ஊராக மும்பை உள்ளது. இங்கே வந்துவிடு!’ என்றார் என் மாமா. அவரது ஆலோசனைப்படி இங்கே வந்தேன்…’’ என்று மும்பை வந்தது பற்றிச் சொன்ன அழகப்பன், வாழ்வின் போக்கு மாறியது பற்றியும் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

‘‘மும்பை வந்து, எனக்கான முதல் பணி, மாமாவின் பங்கு பரிவர்த்தனை சப் புரோக்கர் அலுவலகத்தில் கிடைத்தது. மும்பைப் பங்குச் சந்தையில் வாடிக்கையாளர் குறிப்பிடும் தொகையில் பங்குகளை வாங்கித் தருவது, விற்றுத் தருவது என்பது எனக்கான வேலை. ஹீரோக்கள் தெருவுக்கு வருவதையும், சாதாரண நபர் மிகப்பெரும் செல்வந்தர் ஆவதையும் கண்கூடாகப் பார்க்க முடிந்தது. பெரும் பண முதலைகள் புழங்கும் அந்த வியாபாரம் எனக்கு மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.

கும்பகோணத்தில் சைக்கிள் மற்றும் உபரி பாகங்கள் வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்த என் அப்பாவுக்குத் தொழிலை விரிவாக்கும் ஆர்வம் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், அவரிடம் பணம் இல்லை. நிதி நிர்வாகத்தைத் திறம்பட செய்தால் பணம் தன்னால் வரும் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட நான், அதை நோக்கியே எனது செயல்பாட்டை அமைத்துக் கொண்டேன்…’’ என்றார் அழகப்பன்.

ஏ.டி.எம். மிஷினின் பணம் எண்ணும் சத்தம் சங்கீதமாய் அழகப்பனுக்கும் பிடித்திருந்தது!

‘‘பி.காம் படிப்பைத் தபாலில் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, மாமா நடத்தி வந்த சார்ட்டர்ட் அக்கவுண்டிங் அலுவலகத்தில் சேர்ந்தேன். பல்வேறு நிறுவனக் கணக்குகளும் அங்கே கையாளப்பட்டன. ஆடிட்டிங்கில் ஒரு வசதி. நிறுவனத்தின் முழு வரவு செலவும் கைக்குக் கிடைப்பதால், அந்தத் தொழில் பற்றிய முழு ஜாதகத்தையும் தெரிந்து கொள்ள முடியும். முதலீடாகப் போடப்பட்ட தொகை, எந்தளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறது…? எங்கிருந்தெல்லாம் லாபம் வருகிறது… செலவுகள் என்ன… எந்த அளவுக்கு வாடிக்கையாளர் வளர்ச்சி இருக்கிறது… அதற்கு எத்தனை பேர் தேவை..? என்ற எல்லா விவரங்களையும் ஒரு ஆடிட்டரால் உடனேயே எடுத்துவிட முடியும்.

ஒரு ஷிப்பிங் ஏஜென்ஸியின் கணக்காளராகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. குறைந்த முதலீட்டில் அதிக லாபம் கிடைக்கும் அந்நிறுவனத்தின் செயல்பாடு என்னை மலைக்க வைத்தது. இதில், எளிதான லாபம் இருக்கும்போல் இருக்கிறதே..! என்று அந்தத் துறை என்னை ஈர்க்க ஆரம்பித்தது இப்படித்தான்..!’’ என்று சரக்கு ஏற்றுமதித் துறைக்குள் தான் சென்ற அடிப்படை சொன்னார் அழகப்பன்.

இந்த நிலையிலே, அந்த லாஜிஸ்டிக் கம்பெனியில் கணக்கு எழுதற வேலையிலே இருந்த நான், ‘எனக்கு மார்க்கெட்டிங் வேலை தர்றீங்களா?’ன்னு சொன்னேன். ‘அக்கௌண்ட்ஸ்லதான் உனக்கு எக்ஸ்பீரியன்ஸ். உன்னை நம்பி எப்படி மார்க்கெட்டிங் தர்றது..?னு கேட்டாங்க. ‘இப்போ என் சம்பளம் ரூ.12000. அதை வேணும்னா, ரூ.10,000மா குறைச்சுக்கங்க’ன்னு சொன்னேன். மார்க்கெட்டிங்குக்கு மாறிட்டேன்…’’ என்று தன் திறமையை நம்பி ரிஸ்க் எடுத்ததைச் சொல்கிறார் அழகப்பன்.

‘‘அந்த நிறுவனத்திலே முதலாளி பசங்க, நான், இன்னும் ரெண்டு ஊழியர்கள்ன்னு நாங்க மொத்தம் 5 பேர். அங்கே நாங்க எடுத்த புதிய முயற்சிகள் காரணமா, அடுத்தடுத்த வருஷங்களிலே 65 பேரா மாறினோம். தனிப்பட்ட முறையிலே எனக்கும் இன்சென்ட்டிவ், வருமான உயர்வுன்னு அடுத்தடுத்த உயரத்துக்குப் போக அந்த 5 வருஷம் உதவுச்சு. இந்த நிலையிலே, அங்கே ஒரு சிக்கலான சூழல்.

நான் அறிமுகம் செய்த ஒரு வாடிக்கையாளர் கிட்டே இருந்து பணம் வரலை. ‘பணம் கைக்கு வரலைன்னா, அதுக்கு நீதான் பொறுப்பு’ன்னு பாஸ் சொன்னது எனக்கு மன உளைச்சலை ஏற்படுத்திடுச்சு. இன்சென்ட்டிவ் கட் பண்றோம்ன்னு சொன்னாக்கூட பரவாயில்லை. நானே கட்டியாகணும்ன்னு சொன்னது எனக்கும் நிறுவனத்துக்குமான உறவிலே விரிசலை ஏற்படுத்திடுச்சு. கொஞ்ச நாளிலே அந்த பாக்கியை நான் வசூல் பண்ணிக் கொடுத்துட்டேன். ஆனா, அந்த வார்த்தைகள் எனக்குள்ளே எதிரொலிச்சுட்டே இருந்தது. என்னோட உள்மனம், ‘என்னதான் உழைச்சாலும் இது நம்ம நிறுவனம் இல்லே! நமக்கானது இல்லே!’ன்னு திரும்பத் திரும்ப சொல்லிட்டே இருந்தது.

அங்கு பணியாற்றிய காலத்தில் ஒரு குஜராத்தி வாடிக்கையாளர் நெருங்கின நண்பரா மாறி இருந்தார். அவர்கிட்டே ஒரு விரக்தியிலே இதுபத்தி சொன்னேன். ‘நீ ஏன் வெளியே வந்து பண்ணக்கூடாது..? நான் உனக்கு முதலீடு பண்றேன்’ன்னார்.

திருமணமான புதிது. என் மனைவி உண்ணாமலை 5 மாத கர்ப்பிணி. சூழலைச் சொல்லி புதிய தொழில் வாய்ப்புப் பற்றித் தயங்கித் தயங்கி சொன்னேன். அவருக்கு 21 வயதுதான். என்னை முழுமையாகப் புரிந்து வைத்திருந்ததால், அந்த ரிஸ்க் எடுக்க ஒப்புக் கொண்டார்.

நான், குஜராத்தி நண்பர் நிலேஷ் தாமா (Nilesh Dama), எனக்கு காம்படீட்டரா ஒர்க் பண்ணின மயூர்னு (Mayur) ஒரு பையன்னு மூணு பேரா சேர்ந்து 2005-ல் தொழில் தொடங்கினோம்.

அப்போது, நான் மாதம் ரூ.32 ஆயிரம் சம்பாதித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, மாதம் ரூ.12 ஆயிரம் மட்டுமே சம்பளமாக எடுப்பது என முடிவெடுத்தேன். என் இரு பார்ட்னர்களுக்கும் இதே தொகைதான். ஆறு மாதங்களுக்கு இதையும் முதலீட்டுச் செலவில் சேர்த்தோம். ஆனால், மூன்றே மாதங்களில் நாங்கள் லாபம் சம்பாதிக்கும் அளவுக்கு வந்துவிட்டோம்.

‘‘மத்திய, தென் அமெரிக்கா, மற்றும் லத்தீன் அமெரிக்காவுக்கு எந்தவகை சர்வீஸூமே இல்லாம இருந்தது. அதைக் கண்டுபிடிச்சு அங்கே ரெகுலரா கண்டெய்னர்கள் அனுப்பறதுன்னு முடிவு செய்தோம்.

பழைய நிறுவனம் ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டாங்க… நிச்சய லாபம் இருந்தா மட்டுமே இறங்குவாங்க… ஒரு கண்டெய்னர் சரக்கை அனுப்ப 150 டாலர் சார்ஜ் பண்ணிட்டு, கப்பலுக்கு 100 டாலர் கட்டுவாங்க. எங்க புது பிஸினஸ்ல, கண்டெய்னர் ஃபுல் ஆகாட்டியும், 60 % வந்தாக்கூட, மீத 40 % நஷ்டத்துக்கு நாங்க தயாரா இருந்தோம். இதனால், ரெகுலர் சர்வீஸ் பண்ற நிறுவனம்… டயத்துக்கு சரக்குப் போய் சேர்ந்துடும்ங்கிற கியாரண்டினு தகவல் பரவி, குறுகின காலத்திலேயே வாடிக்கையாளர் வட்டம் பெரிசாச்சு…’’ என்றார்.

‘‘பிரேசில் நாட்டின் சாண்டோஸ் துறைமுகத்துக்கும், அர்ஜென்ட்டினாவின் ப்யூனஸ் அர்ஸ், உருகுவேயோட மான்ட்யூடியோன்னு ஒவ்வொரு துறைமுகத்துக்கும் வாராவாரம் கண்டெய்னர்ஸ் அனுப்பிட்டிருக்கோம். சீனாவின் ஷாங்காய்யில் இருந்து வாராவாரம் 3 சர்வீஸ் சரக்கு இறக்குமதி ஆகிட்டிருக்கு. இப்படி 200-க்கும் மேற்பட்ட ஏற்றுமதி, 225-க்கும் மேற்பட்ட இறக்குமதி கன்டெய்னர் சேவைகள் மாதந்தோறும் பண்றோம்.

இப்போது சொந்தமாக பல கன்டெய்னர்கள் வைத்திருக்கிறோம். மும்பை துறைமுகத்தில் இறங்கும் சரக்குகளை நாங்களே டெல்லிக்கு நேரடியாக அனுப்பும் ட்ரெய்லர்களும் வைத்து தன்னிறைவுடன் இருக்கிறோம் 16 கோடி ரூபாயில் துவங்கி, ரூ.120 கோடி ரூபாய் அளவுக்கான வியாபாரம் இப்போது செய்து கொண்டிருக்கிறோம். மும்பை, பரோடா, டெல்லி, பெங்களூர், சென்னை, திருப்பூர், தூத்துக்குடி உள்பட இப்போ எங்களுக்கு இந்தியாவிலே 13 கிளைகள் இருக்கு…’’ என்று தன் நிறுவன துவக்கம், வளர்ச்சி பற்றி சொன்ன அழகப்பன், தன் தொழில் பற்றிச் சொன்னார். இன்றைக்கு வரை தென் அமெரிக்க நாடுகளுக்கு சரக்கு அனுப்பனும்னா நாங்கதான் இண்டஸ்ட்ரியிலே பெஸ்ட்டா இருக்கோம்’’ என்று தாம் தொழில் வளர்த்த யுக்தி பற்றிச் சொன்னார் அழகப்பன்.

‘‘தென் இந்தியாவில் முதல் இடத்திலும், குஜராத்தில் இரண்டாவது இடத்திலும் இந்திய அளவில் 6-வது இடத்திலும் என்று நிறுவனம் வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது. பெரும் முதலீட்டுடன் உள்ள மல்ட்டி நேஷனல் நிறுவனங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பிரமாண்ட வளர்ச்சி பெற்ற தனிநபர் நிறுவனமாக நாங்கள் இருக்கிறோம். வாடிக்கையாளரின் நம்பிக்கையும், ஊழியர்களைக் கையாண்ட விதமும்தான் இந்த அபார வளர்ச்சிக்குக் காரணம்’’ என்கிறார் அழகப்பன். தென்னிந்திய நிர்வாகம், இறக்குமதியின் முழுக் கட்டுப்பாடு, நிதி நிர்வாகம் – இவையெல்லாம் இப்போது இவர் வசம் உள்ளது.

இஸ்தான்புல்லுக்கு ஒரு சரக்கு கப்பல் இந்த வாரம் செல்ல இருக்கிறது என்றால், உலகம் முழுக்க உள்ள வாடிக்கையாளர்களுக்கு இத்தகவலைப் பரப்பி, குருவி சேகரிப்பது போல சரக்குகளைச் சேர்த்து, கன்டெய்னரை நிரப்ப வேண்டும். சேகரிப்பு (கன்சாலிடேஷன்) என்று இதனைச் சொல்வோம். குறிப்பிட்ட நாளில் அவற்றை ஒருங்கிணைத்து கப்பலுக்கு அனுப்பும் வேலையைச் செய்தாக வேண்டும். யாருக்கும், எதற்கும் காத்திருக்க முடியாது. வாராவாரம் சவாலான வேலைதான். கொஞ்சம் அசட்டையாக இருந்தாலும், நஷ்டம் உடனடியாகக் கணக்கில் வந்து விடும். ஆனால், வாடிக்கையாளர் வட்டம் பெருகிவிட்டதால், நம்பிக்கையோடு இதனைச் செய்து கொண்டிருக்கிறோம்…’’ என்று தொழிலின் ரிஸ்க் பற்றிச் சொன்னவர், தாங்கள் முன் வைத்த காலை பின்வைத்த சம்பவம் ஒன்றையும் சொன்னார்.

‘‘கையில் கொஞ்சம் காசு புரண்ட காலத்தில், நாங்கள் மூன்று பேரும் இணைந்து, ஒரு ரெஸ்டாரென்ட் துவங்க முடிவு செய்தோம். சாப்பிட இடம் தேடினால் நல்லதாக எதுவும் இல்லை என்பதால் அந்த முடிவு எடுத்தோம். ஹோட்டல் துறையில் இருந்த ஒருவரை பார்ட்னர் ஆக்கி 50 லட்சம் ரூபாய் வரை முதலீடு செய்துவிட்டோம். தொழில் வெற்றிகரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், இடத்தில் இருந்த வில்லங்கம் பின்னால் தெரியவர… ரெஸ்டாரென்ட்டை நடத்துவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது. தப்பான முடிவு என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அதனை உடனடியாக மூடி விட்டோம். இலக்கில் குழப்பமே வேண்டாம் என்று ஒரே தொழிலில் மட்டும் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்தோம்…’’ என்றவர், இளையதலைமுறைக்கான வாய்ப்பு பெருகிக் கிடப்பதாகக் குறிப்பிட்டார்.

‘‘மும்பை போன்ற பெரும் நகரத்தில் வியாபார வளர்ச்சி எளிது. சிறிய நகரங்களில் கிளைகள் ஆரம்பிக்கும்போது, வளர்ச்சி சிறிதாகத்தான் இருக்கும். இந்தியாவின் அனைத்துக் கிளைகளையும் எங்கிருந்தும் கண்காணிக்கும் வசதியைச் செய்து கொண்டிருப்பதால், ஒரே இடத்தில் இருந்துதான் செய்தாக வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை என்ற அளவுக்குத் தொழில் வளர்ந்திருக்கிறது.

ஒரு தொழிலில் நிலைக்க வேண்டும் என்றால், உலகம் முழுக்க என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டாக வேண்டும். டெக்னாலஜி அப்டேஷனை எந்தத் தொழிலில் பயன்படுத்தினாலும் அதுவும் புதிய வளர்ச்சிதான். எட்டு வருடங்கள் முன்பு நம்மூர் ஓட்டலில் கிச்சனுக்கு ஆர்டர்களை பாம்டாப் எலெக்ட்ரானிக் டிவைஸ் மூலம் எடுத்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், மும்பையில் அதுபோன்ற வளர்ச்சி தாமதமாகத்தான் வந்தது. இப்படியான கோணங்களில் சிந்திக்கலாம். ஒரு தோசை, ஒரு பூரி, ஒரு காபி என்ற தகவல் பதிவு ஒன்று கிச்சனுக்கும், மற்றது பில்லிங் செக்ஷனுக்கும் போய்விடும் என்பதால், தவறுகள் சுத்தமாகக் குறையும். ஒரே வேலையைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் நேர விரயமும் குறையும். இப்படியான கோணங்களில் இளைய தலைமுறையினர் சிந்தித்தால், புதிய தொழில் வாய்ப்புகள் தோன்றும்…’’ என்று யோசனை தெரிவித்தார்.

பார்ட்னர்ஷிப் முறை பற்றிக் கேட்டோம். ஆள் பலம், அனுபவ பலம், ஆளுமை பலம், ஆலோசனை பலம்… இப்படி பலவகையிலும் தன் தொழிலுக்குப் பார்ட்னர்கள் பயன்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறார் அழகப்பன்.

‘‘பணம் குஜராத்தியுடையது… தொழில் பற்றிய ஞானம், வாடிக்கையாளர் அறிமுகம் என்னுடையது… வாடிக்கையாளர்களை நேரடியாகச் சந்திக்க எனது இன்னொரு ஜூனியர். பொதுவாக, பணம் போட்ட பார்ட்னருக்கே பெரும் பங்கு என்பது உலக நியதியாக இருக்கிறது. ஆரம்ப கட்டத்தில் கூட்டாளிகளின் உறவு நெருக்கமாக இருக்கும். ஆனால், நிறுவனத்தில் லாபம் வர ஆரம்பிக்கும காலகட்டத்தில் சிக்கல் வரலாம் என்பதை முன்கூட்டியே யூகித்து ஒரு முடிவு எடுத்தோம். யார் என்ன பணியாற்றுகிறார்கள் என்பதை விடுத்து, மூவருக்கும் 33 % லாப விகிதம் என்பதை ஆரம்பத்திலேயே முடிவு செய்து கொண்டு விட்டதால், இன்றுவரை சிக்கல் இல்லாமல் இருக்கிறது. அவரவர் பணிகளைச் சிறப்பாகச் செய்யும்போது டீம் ஒர்க் வெற்றிகரமாகச் செயல்படுகிறது. வெற்றியோ, சிக்கலோ… வார்த்தைகளில் கவனம் இருக்க வேண்டும். தொழிலின் வளர்ச்சியில் எதையுமே பணமாகப் பார்க்காமல், பணியாகப் பார்த்தால் மூழ்காத ஷிப்பாக இருக்கிறது பார்ட்னர்ஷிப்!’’ என்று தெளிவாகச் சிரிக்கிறார் அழகப்பன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை