K. Suresh

Father’s Name:M. Kathiresan

Family/House Name:Kuthagai kara veedu

Hometown: Karaikudi

Kovil & Pirivu:Iraniyur kovil

Edn Qualification:10th std

Spouse Name:S. Nithyakalyani

Spouse Birthtown: Nattarasankottai

E-mail ID: K Suresh@gmail.com

Business: Ambulance Service with ICU setups

Company name & Address: IdealL Ambulance Service, Salem 65/4, Margabandu street, Peramnoor, Salem-7

No. of Employees: 7 Employees

Awards: Best service provider ( Consumer Voice-2012 )
Best Ambulance Service ( Salem Police District Commissioner-2013 )

ஆம்புலன்ஸ் சுரேஷ்!

புதிதாக ஆம்புலன்ஸ் வாங்கி பூஜை போடுபவர், கடவுளிடம் என்ன வேண்டிக் கொள்வார்..?

‘‘வேறென்ன… எல்லோரையும் போல தொழில் நல்லா இருக்கணும்… சிறப்பான வளர்ச்சி பெறணும்ன்னு தான் வேண்டிக்குவேன். நர்ஸிங் ஹோம் திறக்கிறவர், வக்கீல் தொழில் செய்கிறவர், மருந்துக் கம்பெனி நடத்துகிறவர்… இவர்களுக்கெல்லாம் இருக்கிற அதே தொழில் ஆர்வம்தான் எனக்கும் இருக்கிறது. உயிருக்குப் போராடுகிற எவரையும் மீட்டெடுத்து அவருக்குப் பழைய வாழ்க்கையைக் கொடுத்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் எனது தொழிலின் அடிநாதமே!’’ என்று ஃபீலீங்கோடு சொல்கிறார் சேலத்தில் ‘ஐடியல் ஆம்புலன்ஸ் சர்வீஸ்’ என்ற பெயரில் தொழில் நடத்தும் சுரேஷ்.

சுரேஷ், கடந்த பத்தாண்டு கால தொடர் முயற்சியால் உயிர் காக்கும் போக்குவரத்தில், மாவட்டத்தில் நம்பர் ஒன் சேவகராக இருக்கும் இவர் தன் சிறு வயது வளர்ச்சி பற்றிச் சொன்னார்.

‘‘அப்பா வேலை நிமித்தமா சேலம் வந்து செட்டிலானார். மில்லிலே வேலை பார்த்துக்கிட்டே, பார்ட் டைம் பிஸினஸா, பிரிண்டிங் பிரஸ் ஒன்னையும் நடத்தினாங்க. படிப்பு பெரிசா ஒன்னுமில்லே! பத்தாவதோட நிறுத்திட்டு, தனியார் மருத்துவமனையிலே அஸிஸ்டென்ட்டா சேர்ந்தேன். துறுதுறுன்னு நான் வேலை செய்ததால், அடுத்தடுத்த வளர்ச்சி என்னைத் தேடி வந்தது. தொழிலை சின்சியரா கத்துக்கிட்டேன்.

1984-ல இருந்து, 2004 ஆம் ஆண்டு வரை, மருத்துவமனையிலே வேலை செய்தேன். ஆபரேஷன் தியேட்டர் அஸிஸ்டென்ட்டா இருந்தேன். நூறு ரூபாய் சம்பளத்திலே வேலைக்குச் சேர்ந்த நான், 20 வருடங்களிலே வாங்கினது, ரூ.2200 தான். வருஷத்துக்கு நூறூ ரூபா வளர்ச்சி. ரெண்டு பெண்களுக்குத் தகப்பனா, ஒரு குடும்பத்தை நடத்த இதுபோதாதுன்ற பொருளாதாரப் பிரச்னை ஒருபக்கம்… வேலை செய்தா நம்ம வாழ்க்கை இப்படியே கழிஞ்சுடும்ங்கிற பயம் இன்னொரு பக்கம்… தொழில் செய்தா மட்டும்தான் வருமானம் பார்க்க முடியும், உனக்கான தொழில் எதுங்கிற தேடல் இன்னொரு பக்கம்…ன்னு என் வாழ்க்கை அலைபாய்ஞ்சுட்டு இருந்தது.

என் மனைவியும் மருத்துவமனையிலே வேலை செய்ததால, குடும்பம் ஓரளவு சிக்கல் இல்லாமப் போய்ட்டிருந்தது. என்ன தொழில் செய்யலாம்ன்னு யோசிச்சபோது, நமக்குத் தெரிஞ்சது மருத்துவத் துறை. ஒரு மெடிகல் ஷாப் வைக்கவோ, மருத்துவக் கருவிகள் வாங்கி வியாபாரம் செய்யவோ பெரிய அளவு முதலீடு தேவைப்படும். க்ளினிக் ஆரம்பிக்கலாம்ன்னா, ஒரு டாக்டரை நம்பி இருக்கணும். இந்தத் துறையிலே வேறென்ன வாய்ப்பு இருக்குன்னு யோசிச்சபோது கிடைச்சதுதான், ஆம்புலன்ஸ் ஐடியா.

அப்போ, மருத்துவமனைக்கு வருகிற நோயாளிகள், ஆம்புலன்ஸ்க்கு அதிக செலவு செய்தாலும், போதுமான வசதி கிடைக்காம கஷ்டப்படறதைக் கவனிச்சேன். ஆனா, ஒரு வண்டிங்கிறது பெரிய முதலீடு தேவைப்படற விஷயமா எனக்குப் பட்டது. ஆம்புலன்ஸ் வாங்கறதுக்காக, சீட்டுப் போட்டு காசு சேர்க்க ஆரம்பிச்சேன். ரெண்டு லட்சம் ரூபா சீட்டுப் போட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமா காசு சேர்த்தேன். மூணு லட்சம் ரூபாய்க்கு ஒரு வண்டி ரெடி பண்ண முடியும்ங்கிறது என்னோட கணக்கு. ஒரு செகண்ட் ஹேண்ட் ஆம்னி வேன் வாங்கி, கருவிகள் பொருத்தி வண்டி ரெடி பண்ணியாச்சு. என் கையிலே இருந்த காசு தவிர, மனைவியோட நகைகள், பேங்க் லோன் கிடைக்க வாய்ப்பில்லாததால சிட்டி ஃபைனான்ஸிலே சின்னதா கடன்னு முதலீட்டைப் புரட்டியாச்சு. என் கனவு கண் முன்னே வெள்ளை வெளேர்ன்னு வந்து நின்ன அந்த நாளை, வாழ்க்கையிலே மறக்க முடியாது…’’ – சிலிர்ப்போடு சொல்கிறார் சுரேஷ்.

‘‘சேலத்தை அடுத்த கள்ளக் குறிச்சியில் ஆம்புலன்ஸ் சேவை இல்லேன்னு நண்பர் மூலமாக் கேள்விப்பட்டு அங்கே வண்டியை நிறுத்தினேன். செருப்புப் போடாதவன் ஊரிலே புதுசா செருப்பு வியாபாரம் செய்யப் போறவருக்கு உள்ள பிரமாண்ட கனவோட அங்கே போனேன். சின்ன ஊர். பெரிசா வருமானம் வரலை. வண்டியை மட்டுமில்லே… தொழிலை ரன் பண்றதுக்குள்ளே ரணமாகிப் போச்சு. ஆஸ்பத்திரியிலே வர்ற என் வருமானத்தைப் போட்டு வேலை செய்தவங்களுக்குச் சம்பளம் கொடுக்கிற அளவிலே நிலைமை இருந்தது.

அப்போ பிரணவா மருத்துவமனை டாக்டர் எனக்குக் கை கொடுத்தார். தன் மருத்துவமனை ஆர்டர்களை எனக்குத் தர ஏற்பாடு செய்தார். ஆரம்பத்திலே கொஞ்சம் திணறல் இருந்தாலும், ரெண்டாவது வருஷத்திலே கொஞ்சம் பிக்கப் ஆகவே, நான் வேலையை விட்டுட்டு ஆம்புலன்ஸ் தொழிலில் முழு மூச்சா இறங்கினேன். இந்த வண்டியைப் பொறுத்தவரை, ஓரளவு விஷயம் தெரிஞ்ச டாக்டர், உதவியாளர் ரெண்டு பேர் நோயாளி கூட பயணிக்கணும். அந்த உதவியாளரா நானே போவேன். எனக்கு டிரைவிங் தெரியும்ங்கிறதால, அந்த வேலையும் பார்ப்பேன்.

டெங்கு, பறவைக் காய்ச்சல் என்று நோய்களின் சீஸன் இவர்களுக்குச் சிக்கலான காலகட்டம். ‘‘வண்டியைப் பராமரித்து, பிற நோயாளிகளுக்குத் தொற்று ஏற்பட்டு விடாத வண்ணம் ஆம்புலன்ஸைப் பராமரித்தாக வேண்டுமே! அத்துடன், நோயாளிகளுடன் பயணிப்பவர்களின் நலனும் இந்த காலக்கட்டத்தில் முக்கியமானதாகும். மற்றபடி வருடம் முழுக்க ஒரே மாதிரியான தொழில்தான் இது…’’ என்கிறார்.

பலூன் வியாபாரியின் மூச்சுக் காற்றில்தான் அவன் குடும்பமே உயிர் வாழுகிறது! தனது ஆம்புலன்ஸில் படுத்த படுக்கையாக ஏற்றப்படும் ஒவ்வொருவரையும் அப்படித்தான் பார்க்கிறார் சுரேஷ்.

‘‘அனைவரும் நோயற்ற வாழ்வு வாழவேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். அதையும் தாண்டி பாதிக்கப்படுவோருக்கு விரைந்து சென்று உயிரைத் தக்கவைக்க உதவுகிறோம்… எலெக்ட்ரிக் ஷாக், செயற்கை சுவாசம் போன்ற கருவிகள் இருப்பதால், இதயம் செயலற்ற நிலைக்குச் சென்றவரையும் மீட்டெடுத்துக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். முதுநிலை மருத்துவம் படித்த டாக்டர் மற்றும் மருத்துவ செயல்பாடுகள் தெரிந்த உதவியாளர் இருப்பதால், மருத்துவமனையில் கிடைக்கும் சிகிச்சையில் 50 % எங்கள் ஆம்புலன்ஸிலேயே கிடைக்கிறது…’’ என்கிறார் சுரேஷ்.

பல தொழில்கள் காலையில் போகும்போதே உற்சாகம் தருபவை. மகிழ்ச்சியான வாடிக்கையாளர்களை பார்க்கும்போது ஆனந்தம் அதிகரிக்கும். ஆனால், சுரேஷின் தொழிலில் எப்போதுமே பதற்றமான முகங்கள்… சோகம் கவ்விய சூழல்… சிக்கலான தருணங்கள்… எப்படி சமாளிக்கிறார்..?

‘‘நான் 22 வருஷமா மருத்துவமனையிலேயே இருந்து பழகிட்டதால, எனக்கு நோயாளிகளின் சூழல் அத்துபடி. என்கிட்டே வேலைக்குச் சேர்ந்தவங்க கிட்டேயும் இதைப் புரிய வெச்சிருக்கேன். டென்ஷனாவாங்க… கத்திக் கதறுவாங்க… அதையெல்லாம் சூழலுக்கு ஏத்தபடி சமாளிக்கவும், எதிர்ப்பேச்சு பேசாம, முகம் கோணாம அதுக்கேத்த மாதிரி மாறிக்கவும் பயிற்சி கொடுத்திருக்கேன். உயிர் காக்கிற தொழில் செய்யறதைப் போல சந்தோஷம் வேற எதுவும் இல்லையே!’’ என்கிறார் சுரேஷ்.

‘நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு… போன் பண்ணின அடுத்த நிமிஷமே கிளம்பி நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு!’ என்பதாக வேகம் காட்டுகிறது சுரேஷின் சேவை.

‘‘ராத்திரி பகல் பார்க்காம வேலை பார்க்கிற தொழில் இது. 24 மணி நேரமும் எனக்குக் கால் வரும். நான் டிரைவர்களை ரெடி பண்ணி அனுப்பி வைப்பேன். எந்த விசேஷ காலத்திலும் நான் வெளியூர்களுக்குச் செல்வதே இல்லை. உள்ளூரில் நிறைய அழைப்புகள் வரும் என்பதாலும், ஆள் பற்றாக்குறை இருக்கும் என்பதாலும் இந்த ஏற்பாடு. சில நேரங்களிலே இறப்புக்கான கால்களையும் அட்டெண்ட் பண்ண வேண்டி வரும். பழகிப் போய்டுச்சு!’’ என்கிற சுரேஷ், தொழிலை ஆரம்பிக்கப் போவதாகச் சொன்ன நேரத்தில், வீட்டில் எதிர்ப்பு கிளம்பியதாகத் தெரிவித்தார்.

என் அம்மா ‘‘இதெல்லாம் செட்டிய வீட்டுத் தொழில் இல்லே! பங்காளிங்க சிரிப்பாங்க… பண்ணக் கூடாது’ன்னு எதிர்ப்பு தெரிவிச்சாங்க. ‘நான் சிரமப்பட்டா எந்த பங்காளி உதவி செய்றார்..? தொழில்ன்னு வந்துட்டா நேர்மையாப் பண்ணனும். அதுமட்டும்தான் முக்கியம். தொழில்ல எதுவுமே தப்பில்லே!’ன்னு சொல்லிட்டு துணிச்சலா ஆரம்பிச்சேன். இன்னைக்கு நல்லபடியா தொழில் நடக்கிறதால இதுவும் ஒருவகை மருத்துவ சேவைதான்னு புரிஞ்சுக்கிட்டு, எல்லோரும் என்னை ரொம்பவே மதிக்கிறாங்க…’’ என்றார்.

ஆம்புலன்ஸின் சைரன் கேட்டாலே சாலையில் ஒரு பதற்றம் தொற்றிக் கொள்வதும், ஓர் உயிரைக் காக்க மக்கள் வெள்ளம் வழிவிட்டு ஒதுங்குவதும் என ராஜமரியாதைதான். ஆனாலும், சட்டம் மற்றும் சாலை விதிகளை மதித்துச் செய்ய வேண்டிய தொழிலாக இருக்கிறது இது.

‘‘நம்ம வண்டியைப் பொறுத்தவரை, வி.ஐ.பி வாகனம் போல. ஒன் வே கிடையாது… ஸ்ட்ரைக் கிடையாது… டோல் தடை இல்லை… சிக்னல் பிரச்னை இருக்காது… இவையெல்லாம் உள்ளே உயிருக்குப் போராடும் நோயாளி இருக்கும்போது தான். ரிட்டர்ன் வரும்போது இது வெறும் வேன். அவ்வளவுதான்! அதேபோல, ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றும்போதே, நோயாளியின் உறவினர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொள்வோம். சாலை விபத்து நோயாளிகளை ஏற்றிச் செல்வதிலும் சில கட்டுப்பாடுகளை வைத்துள்ளோம். உயிர் காக்கும் சேவை என்றாலும் சட்ட திட்டங்களுக்கு உட்பட்டுச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த ஏற்பாடு…’’ என்றார் அவர்.

ஆம்புலன்ஸ் வண்டிகளைப் பொறுத்தவரை, அதன் செயல்பாடு எப்போதும் தயார் நிலையில் இருந்தாக வேண்டும். எனவே, பழுதுபார்ப்புச் செலவுகள் அதிகம் வைக்கும் தொழில் இது. அத்துடன், மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை வண்டியை மாற்றிக் கொண்டே இருப்பதை வழக்கமாக வைத்துள்ளார் சுரேஷ். இதனால், தொடர் முதலீடுகள் தேவைப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். அந்த அளவுக்கு இத்தொழிலில் வருமானமும் வந்ததால், அடுத்தடுத்து ஆம்புலன்ஸ்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்துள்ளார் சுரேஷ். தன் வளர்ச்சியில் நகரத்தாரின் பங்கு பற்றியும் நன்றியோடு கூறினார்.

‘‘என்னோட ஆடிட்டர் நகரத்தார்தான். ரெண்டாவது வண்டி வாங்கும்போது, பேங்க் லோன் கிடைப்பதில் சிரமம் இருந்தது. எனக்குத் தேவையான ரூ.2 லட்சம் லோனுக்கு எனக்காக இரண்டு மாதம் அலைந்தார். ஒரு நகரத்தார் இன்னொருத்தருக்கு உதவ மாட்டார் என்று போகிற போக்கில் சிலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால், என்னுடைய ஆடிட்டர் செய்த உதவி என்னால் மறக்க முடியாதது. தானே முன்னின்று எனக்கு அந்த லோனைப் பெற்றுத் தர பெரும் முயற்சி எடுத்தார். வாங்கிய கடனை குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு முன்பே அடைத்து விட்டதால், இன்று நான் போன் செய்தால் கடன் தரும் அளவுக்கு வங்கிகளுடன் நட்பு வளர்ந்திருக்கிறது.

நகரத்தார் ஆடிட்டர் உதவியுடன் கிடைத்த எனது இரண்டாவது வண்டிதான், என் தொழிலின் முக்கியமான திருப்புமுனை. வெண்டிலேட்டர் வசதியுடன் வந்த அந்த வண்டியைத் தொடர்ந்து பத்தாண்டுகளில் இன்று பத்து வண்டிகள் வரை வந்தாயிற்று. சேலத்தில் மொத்தம் 130 ஆம்புலன்ஸ்கள் இருந்தாலும், பத்து வண்டிகள் வைத்திருக்கிற நான் அனைத்து வசதிகளும் கொண்ட தனியார் ஆம்புலன்ஸ் நிறுவனமாக தொழிலை வளர்த்திருக்கிறேன். அதற்கான பதிலுதவியாக எனக்கென சேலத்திலும், காரைக்குடியிலும் வீடுகள், சொத்துக்கள் என்று பலவற்றையும் இந்தத் தொழில் எனக்குத் தந்திருக்கிறது’’ – திருப்தியுடன் சொன்ன சுரேஷ், ‘‘என் மனைவி நித்ய கல்யாணி எனக்கு மிகுந்த சப்போர்ட். கண்ணாம்பாள், பார்வதி என்று இரண்டு பெண்கள் இருவருமே கல்லூரிப் படிப்பில் இருக்கிறார்கள். அப்பா, அம்மா இருவருமே என் தொழிலைப் பார்த்து பெருமிதத்துடன் இருக்கிறார்கள்…’’ என்றார்.

நடுவில் பணம் கொஞ்சம் புரளவே… வேறு ஒரு தொழில் செய்து பார்த்தால் என்ன என்று தோன்றியிருக்கிறது. தண்ணீருக்காக போர் போடும் தொழில் செய்ய விரும்பி, ரிக் வண்டியை வாங்கி இருக்கிறார் இவர். கேரளாவில் இதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் இருப்பது தெரிந்து அங்கே வண்டியை அனுப்பி இருக்கிறார்.

‘‘நண்பர்களை நம்பி இறங்கிய தொழில் அது. 22 பேர் ஊழியர்களாக இருந்தனர். சாப்பாடு, சம்பளமே பெருமளவில் செலவு வைக்க… நேரடி கண்காணிப்பில்லாமல் போனது. இத்தொழில் சரிவராது என்று முடிவு செய்து, போர் போடும் லாரியை விற்றேன். புதிய தொழிலில் எட்டு மாதத்தில் பனிரெண்டு லட்சம் ரூபாய் நஷ்டப்பட்டு வெளியேறினேன். இதில் நான் கற்றுக் கொண்ட பாடம் – தெரியாத தொழிலில் கால் வைத்தால், நஷ்டச் சகதியில் சிக்கிக் கொள்வோம் என்பதுதான். இதைத் தொடர்ந்து, ஒரே குறிக்கோளுடன் ஆம்புலன்ஸ் தொழிலில் ஈடுபட ஆரம்பித்தேன்.

டிரைவர் தட்டுப்பாடு என்பதும் ஆம்புலன்ஸ் தொழிலின் மிக முக்கிய பிரச்னை. அவர்களுக்கு சம்பளம், பேட்டா என்று மாதம் ரூ.25,000 வரை கிடைத்தாலும், அடிக்கடி நபர்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றனர். நேரம் காலம் இல்லாத தொழில் என்பது முக்கிய காரணம். சேலத்தில் இருந்து சென்னைக்கு ஒரு நோயாளியை ஏற்றிச் சென்றால், அவரை இறக்கி விட்டு உடனடியாகத் திரும்பியாக வேண்டும். தொடர்ந்து பணி என்பது ஒரு மனக்கஷ்டம்தான்…’’ என்ற சுரேஷ், ‘‘தொழில் வளர்ச்சியின் அடுத்தகட்டமாக ராசிபுரத்தில் புதிய கிளையை ஆரம்பிக்க இருக்கிறேன். இரண்டு வண்டிகளை இதற்காக ஏற்பாடு செய்து வருகிறேன். அத்துடன், குழந்தைகளுக்கான நடமாடும் மருத்துவ வாகனத்தை உருவாக்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்…’’ என்று தனது எதிர்காலத் திட்டங்கள் பற்றிச் சொல்கிறார் சுரேஷ்.

ஐடியல் என்றால், தனித்துவம், சுத்தம், நேர்த்தி, முழுமையானது… என்று பல அர்த்தங்கள் உண்டு. யார் எதை எதிர்பார்க்கிறார்களோ அதுவாக தனது தொழில் தெரியவேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன், சேலத்தில் வீறுநடை போடுகிறார் சுரேஷ். இது, சைரன் ஒலி போன்ற அவரது தொடர் முயற்சிகளுக்கும், உயிர் காக்கும் உத்வேகத்துடன் கூடிய உழைப்பின் வேகத்துக்கும் கிடைத்த தடையற்ற வெற்றி!

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை.

=================