P. Manikandan

Father’s Name: : TR. Palaniappan

Family/House Name: Aathidiyaar House

Hometown: Devakottai

Kovil & Pirivu: Illayathangudi ,
Kiniginikoorudaiyar

Education: DEEE

Spouse Name: M. Lakshmipriya

Spouse Hometown: Karaikudi

E-mail ID: mani_mu@yahoo.co.in

Website: www.southernscientific.in

Business: Scientific & Research Lab Equipment’s Manufacturing

Company Name & Address:Southern Scientific Lab Instruments , No.7,Sai Nivas , Brindavan Nagar , Near Ashok Nandavanam , Noombal , Chennai – 600 077.
b.) Southern Scientific Lab Instruments (P) Ltd , No.12 , Devi Nagar , Moola

No. of Employees: 23 employees

MemberShip: Member- Nagarathar Chamber of Commerce, Chennai

'ஆய்வகக் கருவிகள்' மகிழ்ந்தறியும் மணிகண்டன்!

புதுமையான தொழிலுக்கு எப்போதுமே பெரிய எதிர்காலம் உண்டு என்பதற்கு சென்னை பூந்தமல்லியைச் சேர்ந்த மணிகண்டன் ஓர் உதாரணம்.

36 வயதில் இந்திய அளவில் ஆய்வக கருவிகள் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்ப வல்லுராக இருக்கிறார். இவரது தொழிலை புரிந்து கொள்ளும்படி சொல்ல வேண்டுமானால்,ரத்த மாதிரி சேகரிக்கும் கையடக்க குளிர்சாதனப் பெட்டி துவங்கி, ஒரு ஹூண்டாய் காரையே உள்ளே நிறுத்துகிற அளவுக்கு பெரிய சைஸ் சேம்பர் ஃப்ரிட்ஜ் வரை தயாரிப்பவர் என்று சொல்லலாம். வெறும் கையால் முழம் போட்டு தொழில் தொடங்கி, கோடிகளில் வர்த்தகம் செய்யும் சிலரில் மணிகண்டனும் ஒருவர்.

‘‘சொந்த ஊர் தேவகோட்டை. நான் குடும்பத்திலே மூத்த பையன். எனக்கு ஒரு தம்பின்னு சிக்கனமான குடும்பம். எங்க அய்யா திருநாவுக்கரசு அவர்கள் காலத்திலே குடும்ப வியாபாரம் இருந்தது. பர்மா, இலங்கையில் (கொழும்பு) இருந்து தங்கம் வாங்கி விற்பனை செய்தாங்க. பிறகு திருவாடனையிலே ரைஸ் மில் தொழில் செய்தாங்க.

பி.காம் படிச்சிருந்த அப்பா வங்கி வேலைக்கு முயற்சி செய்து அது முடியாமல் போக, கணக்கு எழுதற வேலை கிடைச்சு ஈரோடுக்கு வந்தாங்க. அந்த நிறுவனம் பி.வி.சி. பைப்களை விற்பனை செய்த்து. கணக்கெழுதற வேலையிலே 12 வருடங்கள் இருந்த அப்பாவுக்குத் தொழில் பற்றிய நெளிவு, சுழிவுகளைக் கவனிக்க வாய்ப்பு கிடைச்சது. இந்தத் தொழில் பற்றிய எல்லா அறிவும் கிடைச்சதாலே, நாமே இந்த வியாபாரத்தைப் பண்ணினா என்னன்னு சொந்தமா பி.வி.சி பைப் கம்பெனி ஆரம்பிச்சாங்க.என்னதான் தொழிலை வெளியே இருந்து பார்க்க சுலபமா தெரிஞ்சாலும், நாமே பண்ணும்போதுதான் அதில் உள்ள பிரச்னைகள் தெரியவரும். அந்த வகையிலே, அப்பாவுக்குத் தொழில்ல நஷ்டம் ஏற்பட்டுப் போச்சு...’’ என்றவர், அதிலிருந்து தாம் பாடம் கற்றுக் கொண்டதாக கூறுகிறார்.

‘‘அப்போ நான் பத்தாவது படிச்சிட்டிருந்தேன். எங்க கடை உள்ளடங்கி இருக்கும்.தெருவுக்கு உள்ளே வாடிக்கையாளர் வரமாட்டாங்கன்றதால, மெயின் ரோட்டிலே உள்ள பைப் கடை பக்கத்திலே நானும் என் தம்பியும் நின்னுட்டு அங்கே வந்துட்டு பொருள் வாங்காம போற கஸ்டமர்களை அழைச்சுட்டு வருவோம். எங்க கடையிலே வாங்க உதவி பண்ணுவோம்.தொழில் மேல எனக்கு ஆர்வம் ஏற்பட இதுவும் ஒரு காரணம். அதேபோல அப்பா செய்த சில தவறுகளையும் நான் கண்கூடா பார்த்தேன். கடன் வாங்கி கடை ஆரம்பிச்சது... ஒரு கடனை அடைக்க இன்னொரு கடன் வாங்கினது... எவ்வளவு லாபம் வருது... என்ன அளவிலே பிஸினஸ் நடக்குதுன்னு கணக்குப் பார்க்காம தொழில் செய்தது... இதெல்லாம் எனக்குள்ளே அப்பவே தெளிவா பதிஞ்சது.

பிஸினஸ்ல ஏற்பட்ட நஷ்டத்தை ஈடுகட்ட வீடு, சொத்தை எல்லாம் வித்தோம்... நாங்க தேவகோட்டைக்கே போய்ட்டோம். ஒரு வருஷம் அங்கே இருந்தோம். ஈரோட்டிலே பள்ளிப் படிப்பை முடிச்ச நான், கானாடுகாத்தான் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திலே எலெக்ட்ரிகல் அண்ட் எலெக்ட்ரானிக்ஸ் இன்ஜினியரிங் படிச்சேன்.

அப்பாவுக்குச் சென்னையிலே வேலை கிடைக்க, குடும்பம் சென்னை வந்தது. நான் வருஷ லீவிலே ஊருக்கு வந்து, அப்பாவோட நிறுவனத்திலே லீவு நாட்களிலே வேலை பார்ப்பேன். செக் கலெக்ஷன், ஃபீல்ட் ஒர்க்னு தருவாங்க. மெட்ராஸை சுத்திப் பார்த்த மாதிரியும் ஆச்சு. படிப்புச் செலவுக்குப் பணமும் ஆச்சுன்னு அந்த வேலையை விரும்பி செய்தேன். மாதம் ரூ.1200 சம்பளமா கிடைக்கும். அதை வெச்சு என்னோட வருஷ ஃபீஸையும் கட்டிட்டு, கைச் செலவுக்கும் காசு வெச்சுப்பேன். இப்படிப் படிக்கும்போதே சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சதால பணத்தோட அருமை தெரிஞ்சிருந்தது.

25 ஆண்டு அனுபவம் கொண்ட ‘லேப் எக்யுப்மென்ட் மேனுஃபேக்சரிங்’ நிறுவனத்திலே எனக்கான முதல் பணி வாய்ப்பு. ஃபிரிட்ஜ் தொழில்நுட்பம் கொண்ட பொருட்களை உற்பத்தி செய்து விற்பனை செய்கிற நிறுவனம் அது. விற்ற பொருட்களுக்கான சர்வீஸூக்கு என்னை அனுப்புவாங்க. கல்லூரி, மருத்துவமனை, ஆராய்ச்சி நிலையங்கள்ன்னு பல்வேறு வாடிக்கையாளர்களைப் பார்த்துப் பழக வாய்ப்பு கிடைச்சது. தமிழ்நாடு மட்டுமில்லாம, வெளி மாநிலங்களுக்கும்கூட போய் சர்வீஸ் பண்ணிட்டு வர்ற அளவுக்குத் தயாரானேன். அப்படி ஒருமுறை பெங்களூருக்கு சர்வீஸ் போனபோது, உள்ளூர் பேப்பர்ல எங்க துறை சார்ந்த இன்டர்வியூ அழைப்பைப் பார்த்தேன்.

ஒரு எக்ஸ்பீரியன்ஸ் தானே! போய்ப் பார்ப்போம்ன்னு அந்த நிறுவனத்துக்குப் போனேன். என்ன, ஏதுன்னு விசாரிச்சு என்னைப் பற்றித் தெரிஞ்சுக்கிட்டவங்க,‘எதுக்கு வேலையிலே சேரணும்ன்னு நினைக்கிறீங்க... நல்ல அனுபவமும், தொழில் பற்றிய முழுமையான அறிவும் இருக்கு. சர்வீஸ் பண்றதோட மட்டுமில்லாம அதைத் தயார் செய்கிற அறிவும் தெரியுது. பேசாம, நீங்க எங்களுக்குத் தேவையான மெட்டீரியல் சப்ளை செய்யலாமே!’ன்னு கேட்டாங்கநான் எதிர்பார்க்காத புதிய வாய்ப்பா அந்த சந்திப்பு இருந்தது. நம்மகிட்டே தொழில் பண்ற அளவுக்குத் திறமை இருக்கா... சோதிச்சுப் பார்த்தா என்ன... தனியா செய்தா நிற்க முடியுமா..?ன்னு பலவித சிந்தனைகள். உடனேயே ஒரு ரூ.35 ஆயிரத்துக்கான ஆர்டரும் கொடுத்தார். சென்னை வந்து அதை எனக்குத் தெரிஞ்ச நிறுவனத்திலே கொடுத்து மெட்டீரியலா ரெடி பண்ணிக் கொடுத்தேன். அதிலே எனக்குப் பத்தாயிரம் ரூபாய் லாபம் கிடைச்சது.

அதன்பிறகு, அந்த நிறுவனமே வேறு சில ரெஃபரன்ஸூம் தந்தது. உபரி வருமானங்கள் வரத் தொடங்க, எனக்குள் நம்பிக்கை வந்தது. தொழில் ஆர்வம் கொழுந்துவிட ஆரம்பிச்சது. தனியே தொழில் பண்றதுக்கான நேரம் வந்துட்டதாகத் தெரியவே, இரண்டு வருஷங்கள் வேலை செய்த நிறுவனத்திலே இருந்து வெளியே வந்தேன். 2002-ல் இரண்டு நண்பர்களையும் பார்ட்னரா சேர்த்துக்கிட்டு சொந்தத் தொழிலை ஆரம்பித்தேன்...’’ என்ற மணிகண்டனுக்கு ஆரம்பமே அமர்க்களமாக இருந்திருக்கிறது.

‘‘தொழில் தொடங்கி சின்னச் சின்னதா சில வேலைகள் செய்து தந்த நிலையிலே, ஹைதராபாத் நிறுவனம் ஒன்றிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. இறக்குமதி செய்த இயந்திரங்களை பல்வேறு மாநிலங்களிலும் விற்று வந்த அவர்கள், ‘சென்னை நகரில் மார்க்கெட்டிங் செய்து தர முடியுமா..?’ என்று கேட்டார்கள்.

‘ஆர்டர் எடுத்துத் தர்றேன். அதுக்கான கமிஷன் பேசிப்போம்‘னு சொல்லி, களத்திலே இறங்கினேன். பூந்தமல்லி பக்கத்திலே உள்ள பிரதியூஷா இன்ஜினியரிங் கல்லூரியிலே ரூ.50 லட்சத்துக்கு ஒரு ஆர்டர் எடுத்தேன். அதிலே, எனக்கு கமிஷனா மட்டும் ரெண்டரை லட்சம் ரூபாய் கிடைச்சது...’’ என்று தாம் தொழிலில் காலூன்றிய பின்னணி சொன்னார் மணிகண்டன்.

கூடுவாஞ்சேரியில் உள்ள ரானே நிறுவனத்திலே இருந்து ஒரு சிறிய ஆர்டர் கிடைச்சது. காரோட ஸ்டீயரிங்கில் இருக்கும் ஆயில் லெவல் சென்சார் ஒன்றைத் தயார் செய்து தர வாய்ப்பு கிடைச்சது. என் தொழில் சுத்தத்தைப் பார்த்துட்டு அவங்க சுந்தரம் இண்டஸ்ட்ரீஸூக்குப் பரிந்துரை செய்தாங்க.

ஆனா, அந்த ஆர்டர் அத்தனை சுலபத்திலே கிடைக்கலை. தொடர்ந்து ஒன்றரை வருஷம் விடாம முயற்சி செய்ததன் விளைவாக, என்னோட ஃபாலோ அப் நச்சரிப்பு தாங்கமாலே டி.வி.சுந்தரம் இண்டஸ்ட்ரீஸிலே இருந்து ஆர்டர் கிடைச்சது. நான்கரை லட்சம் ரூபாய்க்கான முதல் பெரிய ஆர்டர். நல்லாப் பண்ணின பிறகு, டி.வி.எஸ் நிறுவனத்திலே இருந்து தொடர்ந்து வாய்ப்பு கிடைச்சது. அதன்பிறகு வரிசையாக கல்லூரிகள், ஆட்டோமொபைல் நிறுவனங்களிலே வாய்ப்புகளைப் பெற்றோம். தொடர்ந்து தொழில் ஏறுமுகத்திலே இருந்தது.

மைனஸ் 80 ஃப்ரீஸர், இன்குபேட்டர் மாதிரியான கருவிகளை உருவாக்கித் தர ஆரம்பித்தேன். இவை இறக்குமதி தரத்திலே இருக்கு. அதற்கு சர்வீஸ் செய்ய ஆட்கள் இல்லை. அதோட, விலையும் எங்க தயாரிப்போட மூணு மடங்கு இருக்கும். அதனால, இந்தியத் தயாரிப்புகளை வாங்கறதே நல்லதுன்னு எங்களை நோக்கி வர ஆரம்பிச்சாங்க.குறிப்பிட்ட நாள் சொன்னா, அந்த டயத்துக்கு பொருளைத் தர்றது, சர்வீஸ்ல சரியா இருக்கிறதுன்னு சில விதிகளை வகுத்துட்டு செயல்பட்டதால, வாடிக்கையாளர் வட்டம் பெருகுச்சு.

ஹூண்டாய், ரானே, டி.வி.எஸ் போன்ற நிறுவனங்களும் இப்போ எங்க வாடிக்கையாளரா இருக்காங்க. ஹூண்டாய் கார் தயாரிக்கப்பட்ட உடனே, அதை சோதிக்க ரூம் சைஸூக்கு ஒரு சேம்பர் தேவைப்படும். அந்த சேம்பருக்குள்ளே காரை நிறுத்தி, மைனஸ் 40 டிகிரியிலே வெச்சு பிளாஸ்டிக் உடையுதா... டீசல் உறையுதா...ன்ற மாதிரி அடிப்படை சோதனைகள் செய்வாங்க. அதேபோல, 120 டிகிரி வெப்ப அளவிலே காரோட உள் பொருட்களிலே மாற்றம் ஏற்படுதான்னும் சோதிப்பாங்க. ஏன்னா, ஒரே வகை கார் குளிர் பிரதேசத்துக்கும், வெப்ப நாடுகளுக்கும் விற்பனை ஆகும்போது அதன் தரம் குறித்த சர்ச்சை வந்துடக்கூடாதில்லையா... அதுக்கான சோதனையா இதைச் செய்வாங்க. அந்த இயந்திரங்களை தயாரிக்கிறதிலே எங்க நிறுவனம் சிறப்பா செயல்படுது...’’ என்று விழிகளை விரியவைத்தார் மணிகண்டன்.

இப்படி வெப்பநிலை சார்ந்த கருவிகள் இந்தியாவில் தயாரிக்கப்படுவதில்லை என்பது தெரிந்து, அந்தத் துறைக்குள் போனதுதான் எங்களுக்கான வெற்றி!’’என்கிறார் மணிகண்டன்.டெக்னாலஜி சார்ந்த வர்த்தகம் என்பதால், லாபத்தின் அளவு அதிகமாக இருக்கும் என்பது அவர் சொல்லாமலே தெரிந்தது.

சதர்ன் சயின்டிஃபிக் என்றால் அனைவருக்கும் தெரியுமளவுக்கு நாங்கள் இந்தத் துறையில் மிகப் பிரபலமாக இருக்கிறோம். வாடிக்கையாளர் தேவைக்கேற்ப மைனஸ் 196 டிகிரி வரை தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். இந்தியப் பாதுகாப்புத் துறை வரை இதற்கான தேவை இருக்கிறது. தற்போது காய்கறிகளுக்கான குளிர்பதன வசதியிலும் இறங்கி இருக்கிறோம். ப்ளூ ஸ்டார், கேரியர் போன்ற பெரும் நிறுவனங்கள் மைனஸ் 20 டிகிரி வரை மட்டுமே தயாரிக்கின்றனர். நாங்கள் மைனஸ் 40 டிகிரியில் ஆரம்பித்து, மைனஸ் 80 டிகிரி வரைகூட முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

‘‘ஒரு விஷயத்தைத் தயாரிப்பதுதான் சிரமம். தயாரித்து விட்டால் அதை காப்பி எடுக்க இங்கே ஆட்கள் ஏராளமாக இருப்பதால், போலிகளின் போட்டி இருக்குமே!’’ என்று கேட்டோம்.

‘‘இந்தத் துறையில் அப்படி செய்துவிட முடியாது. அனுபவ அறிவு இருக்கிற நபர்கள் மட்டும்தான் இதைச் செய்ய முடியும். செப்புக் கம்பிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு அளவில் இருக்கும். கேஸ் நிரப்புவதிலும் மிகத் துல்லியம் இருக்க வேண்டும். இதுபோல் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் சரியான தொழில்நுட்ப அறிவு இருந்தால் மட்டுமே இறுதி வடிவம் கிடைக்கும். இல்லையேல், முதல் நாளிலேயே செயல்படாமல் நின்றுவிடும்.எங்கள் நிறுவனத்திலேயே எல்லாப் பொருட்களின் தயாரிப்பின்போதும் நான் அருகில் இருந்துதான் ஒவ்வொன்றையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வேன். ஒருநபர் சார்ந்து இருப்பதால், இத்தொழிலில் அதிக ஆர்டர்கள் எடுக்கவோ, ஆயிரக்கணக்கில் தயாரித்து அனுப்புவதோ இயலாததாக இருக்கிறது....’’ என்று தொழிலின் நுட்பம் சொன்னார் மணிகண்டன்.

‘‘எங்கெல்லாம் இறக்குமதி இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனரோ, அங்கெல்லாம் நேரில் சென்று இந்தியத் தயாரிப்பாக நாங்கள் இதைச் செய்கிறோம். எங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு தாருங்கள் என்று கேட்டுக் கேட்டு நேரில் செல்வேன். 2010 ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகுதான் எங்களுக்கு வியாபாரம் சூடுபிடிக்க ஆரம்பித்தது. கடந்த ஆறு ஆண்டுகளில் நல்ல வளர்ச்சியை எட்டிப் பிடித்திருக்கிறேன்...’’ என்ற மணிகண்டன், இந்தக் கால கட்டத்தில் இரண்டு திருப்பங்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறார். பெரும் தீ விபத்தில் நிறுவனம் பூஜ்யத்துக்குச் சென்றது, அடுத்தது, அதைத் தொடர்ந்த பங்குதாரர்களின் விலகல்...

‘‘சென்னை மதுரவாயலில் தொழிற்சாலை வைத்திருந்த நேரம்... வேலைக்கு நடுவே வெல்டிங் செய்த தீயின் நாக்குகள் எரிய வாய்ப்புள்ள திரவ எண்ணெயின் மீது பட... குபீரென தீ பற்றியுள்ளது. சிலிண்டர்கள் வெடித்துச் சிதறியிருக்கின்றன. நல்லவேளையாக ஆட்கள் வெளியேறி தப்பிவிட, மொத்த ஆலையும் முழுதாக எரிந்து கரிக்கூடானது. தயார் செய்த ஆர்டர்கள், மூலப் பொருட்கள், தளவாடங்கள் என்று மொத்தமும் எரிந்து போனது. மார்கெட்டிங் வேலையாக வெளியே சென்றிருந்த நான் தகவல் கேள்விப்பட்டு வந்தபோது, ஆலை இருந்த இடத்தில் சில இரும்புக் கம்பிகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்ததைதான் பார்த்தேன். இடி விழுந்து மாதிரி ஆனது.

இதுபோன்ற ஆலைகளுக்குக் காப்பீடு செய்யலாம் என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது. மொத்தம் ரூ.25 லட்சம் நஷ்டம். அதுவரை சம்பாதித்த காசு எல்லாம் மொத்தமாகப் போய்விட்டது. கொடுக்க வேண்டிய ஆர்டர்களுக்குப் பதில் சொல்லியாக வேண்டிய சூழல்.

வாடிக்கையாளர்களிடம் கால அவகாசம் வாங்கிக் கொண்டேன். பொருள் சப்ளை செய்வோரிடம் நிலையைச் சொல்லிக் கடன் கேட்டேன். கேட்ட இடத்தில் கிடைத்தது நமக்கான வரம். நொடித்த ஆலையை மீண்டும் நேராக்க கடும் முயற்சி மேற்கொண்டேன். ஆறு மாதங்கள் வரை பெரிய முன்னேற்றம் இல்லை. பழைய பிரச்னையிலிருந்து மீளவே சரியாக இருந்தது.

தொழிலில் ஜெயிப்போம் எனக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. நான் என் உழைப்பின்மேல் வைத்த நம்பிக்கைதான் இந்த மீட்சிக்குக் காரணம்...’’ என்று தொழிலைத் தீண்டிய தீயின் கோர நாக்குகளின் பிடியிலிருந்து தப்பிய விதம் சொன்னார் மணிகண்டன்.

குடும்பத்தார் இந்தப் பின்னடைவை எப்படி எதிர்கொண்டார்கள்..?

‘‘சேல்ஸ் டாக்ஸ் பதிவுக்காக நான் செய்த செலவான ரூ.3000 தான் நான் செய்த முதலீடு. கை முதல் எதுவும் போடாத தொழில் என்பதால், வெறும் கையால் கரணம் போட்ட நான்,இந்தச் சரிவிலிருந்து மீண்டு வருவேன் என்று குடும்பத்தார் திடமாக நம்பினர். காரணம், இப்போது தொழிலில் அனுபவம் இருக்கிறது. வாடிக்கையாளர்கள் வட்டம் பெரிதாக இருக்கிறது என்பதால், தொழிலில் மீண்டுவிட முடியும் என்று ஆறுதல் சொன்னார்கள்... அந்த நேரத்தில் அதுவே பெரிய பலம்!’’ என்கிறார் மணிகண்டன்.

நல்ல எதிர்காலம் உள்ள துறை இது என்பது மணிகண்டனின் வாதம். ‘‘பெரிய நிறுவனங்கள் அனைத்துமே ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை இயந்திரங்களை மாற்றிக் கொண்டே இருக்கும் என்பதால், பழைய வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை செய்வதிலேயே நேரம் சரியாக இருக்கிறது. நாங்களே புதிய ஆர்டரை எடுப்பதற்கு தயங்கும் அளவில் இதற்கே நேரம் சரியாக இருக்கிறது. குடும்பத்துக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியவில்லை என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் குறையில்லை!’’ என்று மகிழ்ச்சியாகச் சொல்கிறார் மணிகண்டன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி.அண்ணாமலை