L.Veerappan

Father’s Name:KL. Lakshmanan

Family/House Name: A.KR.SP.S.PL

Hometown: Pattamangalam

Kovil & Pirivu:Soorakkodi

Spouse Name: V.Shanthi

Spouse Birthtown: Natrasankottai

Website: www.palve.co.in ; www.palvesugavasam.com

Business: Furniture’s – Chennai, Resort – Ooty

Company name & Address:

  • (I)FURNITURE Marketing office cum Showroom : No – 12, Nerkundram 1st Cross Street, Vadapalani, Chennai – 600026. b.Retail Showroom : No – 59/1, Jawaharlal Nehru Road, Vadapalani, Chennai – 600026.
  • (II)RESORT PALVE SUGAVASAM – OOTY ADDRESS: Bishop Down Road, Ramakrishnapuram, Ooty – 643 003

Awards /Recognition:

  • IN GODREJ – SALES ACHEIVEMENT a.National Awards ( 2 Times ) b.State Awards (12 Times)
  • IN VIP MODERNA a.National Awards ( 1 Time) b.South Indian Awards ( 6 Times )

No. of Employees: 57 Employees

வியாபாரத்தில் வீறுகொண்டு எழுந்த வீரப்பன்

பால் போன்ற வெள்ளை மனதுக்காரர். அவருக்கு எதிரே அமர்ந்தால், நாள் முழுவதும் அவர் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கலாம். அத்தனை அனுபவங்களை அடக்கி வைத்திருக்கிறார்.

இன்ஜினியரிங் பற்றி விலாவாரியாக அவர் கூறும் சம்பவங்களைக் கேட்டால், பொறியியல் முதுகலை பட்டம் பெற்றிருப்பாரோ..? என்று தோன்றுகிறது. கணக்கு எழுதுவது பற்றிய அவரது பேச்சைக் கேட்டபோது, ஆடிட்டராக இருப்பாரோ என்று ஐயம் எழுகிறது. வியாபாரத் தொழில் நுணுக்கம் பற்றிய அவரது அனுபவங்கள், நிச்சயம் எம்.பி.ஏ தான் என்று எண்ண வைக்கிறது. நிதி விவகாரம் பற்றிப் பேசுவதைப் பார்த்தால், வங்கி அதிகாரியாக இருந்திருப்பாரோ என்று சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. குழப்பமாக, ‘நீங்க படிச்சது என்ன துறை..?’ என்று கேட்டோம்.

‘‘நான் படித்தது எல்லாமே மக்கள் மனதைத்தான். பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பைத் தாண்டவில்லை!’’ என்று சொல்லி மிரள வைக்கிறார்.

பல கோடி ரூபாய் ஃபர்னிச்சர் வியாபாரம், ஊட்டியில் ரிசார்ட் மூலம் பன்முக வருமானம் என்று பிரமாதப்படுத்தும் சென்னைவாசி பால்வியின் பின்கதை சினிமாவுக்கு நிகரான திருப்பங்கள் நிறைந்தது. விரிகிறது பிளாஷ்பேக்.

‘‘என் பெயர் வீரப்பன். . வருமானத்துக்காக என் பெற்றோர் விருத்தாசலத்தில் குடியேறி இருந்தனர். நடுத்தர வருமானத்தில் குடும்பம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. 11-வது வயதில் அம்மா இறந்து போனார். 16-வது வயதில் அப்பா இறந்து போனார். உறவினர்கள் அதிர்ஷ்டம் இல்லாத குழந்தைகள் என்று என்னையும் என் சகோதரரையும் சொன்னார்கள் அதனால் எங்களுடய மனது காயமடைந்தது புரியாத வயதில் யாரிடம் முறையிடுவது..? இங்கிருந்து தப்பிவிடுவதே நமக்கான சுதந்திரம் என்று எண்ணிய நேரத்தில் என் உறவினர் ஒருவர் சொன்னார்.

‘இன்று உனக்கு ஆதரவாக இல்லாதவர்களும், உன்னை கண்டுக்கொள்ளாதவர்களும், ஒருநாள் உன்னைத் தேடி வருவார்கள்… நீ சொல்வதை மட்டுமே கேட்பார்கள். அப்படி வளரணும் ராஜா!’ என்றார். எனக்குள் நம்பிக்கை உரம் போட்ட வார்த்தைகள் அவை. சென்னைதான் என் எதிர்காலம் என்று என் மனது திரும்பத் திரும்பச் சொன்னதால், சென்னைக்குப் பயணமானேன்.

பாரிஸ் கார்னர் (பாரிமுனை) ஜெ.பாலபாய்&கோ என்ற மருந்துக் கம்பெனியில் வேலை கிடைத்தது. மொத்த வியாபார நிறுவனமான அங்கு மருந்துக்கான பில் போட மட்டும் 30-க்கும் மேற்பட்டோர் இருப்பார்கள். எனக்கு வெளியே செல்லும் பணிகளைச் செய்யும் வேலை. ரூ.150 சம்பளம். அந்தக் கம்பெனியில் திடீரென ஒருநாள் பில் போடும் பணிக்கான ஆள் வரவில்லை. மேலாளர் யாரை உதவிக்குக் கூப்பிடலாம்..? என்று பலரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். என்னிடம் கேட்டார். பில் போடுவது என்பது பட்டம் படித்தவர் பணி. நானும் ‘நல்லாப் பண்ணுவேன்னே!’ என்று நம்பிக்கையுடன் களத்தில் இறங்கினேன். கிடுகிடுவென நான் அதிக பில்களைப் போட்டு முடித்தேன். அது ஒரு பில் போடும் நபர் ஒரு நாளில் செய்யும் வேலையாம். மூன்றே மணி நேரத்தில் அதை முடித்துவிட்டேன். முதலாளிக்கும், என் வேகத்தில் பெரும் சந்தேகம். நான் போட்ட பில்லை பல கோணங்களில் ஆராய்ச்சி செய்தும் எல்லாம் ஃபர்பெக்ட் என்று தெரிந்தது. வியந்தார்கள். என் துல்லிய கணக்கும், அசுர வேகமும் பிடித்திருந்தது. என் பழைய வேலையோடு பில் போடுவதும், கணக்குப் பிள்ளைக்கு உதவுவதும் என் கூடுதல் வேலையானது. அதில் கணக்குப் பார்க்கவில்லை. ரசித்துச் செய்தேன்.

அந்த நிறுவனத்தில் அது மட்டுமல்ல… காசாளர் வரவில்லையா..? அங்கே நிற்பேன். டெலிவரி ஆள் வரவில்லையா..? அங்கும் உதவுவேன். இப்படி அலுலவகத்தில் ஆல் இன் ஆல் உதவியாளரானேன்…” என்ற வீரப்பன் தொடர்ந்தார்.

‘‘இதற்கிடையே ரேடியோ மெக்கானிஸம்… டைப்பிங் பயிற்சி… இதையெல்லாம் கற்றேன். இதற்குக் காசு வேண்டுமல்லவா..? கிடைக்கிற சம்பளத்தில் வயிற்றைக் கட்டி… என்பார்களே, அதைக் கடைபிடித்தேன். நடுப்பகல் 12 மணிக்கு சாப்பாடு. இரவு 8 மணிக்கு உணவு. இப்படி, ஒரு வேளை சாப்பாட்டைக் குறைத்துக் கொண்டேன். காரணம், அறை வாடகை, படிப்புச் செலவுகள் இருந்ததால், 2 வேளை மட்டுமே சாப்பிட காசு இருந்தது. வயிற்றுக்குத் தீனி போடமுடியாவிட்டாலும், ஆர்வத்துக்கும் தீனி போட்டு உழைத்தேன்.. இதெல்லாம் 21 வயதில் நடந்தது.

நிறுவனத்தில் ஏ டூ இசட் எனக்கு அத்துபடியான நேரத்தில் தேவகோட்டை வீரப்பன் என்ற நண்பர், என் மேல் கொண்ட ஆர்வம் காரணமாக, ‘மெர்க்கன்டைல் வங்கியில் பணியாளர் தேவையாம். நீ (IBM) கம்ப்யூட்டர் பஞ்சிங் கற்றுக் கொண்டு, சிறிய பரீட்சை எழுதி அந்த வேலையில் சேர்ந்து கொள்!’ என்று ஊக்கமளித்தார். ராத்திரி பகலாக படித்து தேர்வு நாளை நெருங்குகையில், எனக்கு லீவு தர மறுத்தார் மருந்துக் கடை முதலாளி. ‘வங்கித் தேர்வு என் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனை!’ என்ற அவர்களிடம் சொல்லவும் முடியவில்லை. வேலையா, தேர்வா..? என்ற குழப்பத்தில் சொல்லாமலே தேர்வு எழுதச் சென்று விட்டேன்.

மறுநாள் வந்தபோது, மருந்துக் கம்பெனி முதலாளி கடுமையான வார்த்தைகளால் அர்ச்சித்ததுடன், ‘அனாதைப் பயலே..!’ என்று ஒரு வார்த்தையை உதிர்த்து விட்டார். இடிந்து போனேன். என்னையறியாமல் சோகம் அப்பிக் கொண்டது. இரண்டு நாள் துடித்து துடித்து அழுதேன். ஒரு வார்த்தை… முடிந்து போன வாழ்க்கை! என்பார்களே, அதுதான் நடந்தது. மனதுக்குள் நொந்தாலும், மருந்து வியாபார நிறுவனத்துக்குள் இனி காலடி வைப்பதில்லை என்ற வைராக்கியம் எழுந்தது.

அலுவலகம் செல்லாமல், எதிர்காலம் பற்றிய பல்வேறு சிந்தனைகளுடனே இருந்தேன். ஏமாற்றங்கள் பழகிவிட்டன. இந்த முறை அதில் என்ன புதுமை இருக்கப் போகிறது என்ற ஆவல் தான் அதிகமாக எதிர்பார்க்க வைத்தது. சாப்பாட்டு மெஸ் ஆச்சி, என் நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, ‘உனக்கு இல்லாததா… காசு வந்த உடனே குடு!’ என்று உணவளித்தார். அது, காசு விஷயத்தில் நான் அவரிடம் உருவாக்கிய நம்பிக்கை!

இந்தக் காலகட்டத்தில், என் நிறுவனத்துடன் அருகில் இருந்த மாலிக் மருந்துக் கடை முதலாளி என்னை மேனஜர் ஆக அழைத்தார் நானும் அந்த வாய்ப்பை ஏற்றுக் கொண்டேன்.

புதிய நிறுவனத்தில் பணியில் சேரும்போதே, ‘சார்! நான் இங்கே ஒரு வருஷம் தான் இருப்பேன். உங்க கடையை நல்லபடியா அமைச்சு அடிப்படை வேலைகள் செய்து கொடுத்துட்டு கிளம்பிடுவேன். நான் வேறமாதிரி யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்…’ என்றேன். என் மனம் முழுக்க தொழில் தொடங்குவது பற்றிய சிந்தனையிலேயே இருந்தது…’’ என்றார் வீரப்பன்.

‘‘புதிய நிறுவனம் என் வசதிக்கேற்றாற்போல, நடந்து செல்லும் தூரத்தில் அமைந்தது கூடுதல் வரப்பிரசாதம். வேலையற்று இருந்த சமயத்தில் என் கைக்குக் கிடைத்த எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தியின் ‘எண்ணங்கள்’ புத்தகம் என்னை எப்படியெப்படியோ புரட்டிப் போட்டிருந்தது…’’ என்று ஒரு இடைவெளி கொடுத்தார் வீரப்பன்.

இங்கேதான் தொடங்குகிறது, அவரது வெற்றிப் பயணம்! ரேடியோ பயிற்சி பெற்றதை அடிப்படையாக வைத்து, 70 ரூபாய் செலவில் பொருட்களை வாங்கி, ஒரு ரேடியோவை உருவாக்கி இருக்கிறார். பாரீஸ் கார்னர் அருகே அதை விற்றதில் ரூ.120 கிடைத்துள்ளது. ரூ.70 முதலீட்டில் மூன்று நாள் உழைப்பில் ரூ.50 கிடைக்கிறது என்றால், அந்த உழைப்பை மாதம் முழுக்க செயல்படுத்தினால், எவ்வளவு வருமானம் வரும்..? என்ற எண்ணம் மேலோங்கி இருக்கிறது.

‘‘மாலிக் கடையில் மேனேஜர் வேலை பார்த்துக் கொண்டே, பகுதி நேர தொழில் தொடங்குவது குறித்து நண்பர்களுடன் விவாதித்தேன். ஒரு நண்பர், ‘எனக்குத் தெரிந்தவர், வங்கிப் பணிக்கான விண்ணப்பங்களை அடித்து வைத்துக் கொண்டு, விற்கத் தெரியாமல் அல்லாடுகிறார். அதை நாம் விற்றுத் தந்தால், கணிசமான வருமானம் கிடைக்கும்! செய்கிறாயா..?’ என்றார்.

அப்போது நான் செய்த ஐடியா, பின் பல ஆண்டுகளுக்கு பலராலும் பின்பற்றப்பட்டது. விண்ணப்பம் மற்றும் கவரை அச்சடித்த நபர், அதை சில கடைகளில் கொடுத்தாரே தவிர, இங்கு அப்படி ஒரு ஃபாரம் கிடைக்கும் என்ற பதாகையோ, தட்டியோ வைக்கவில்லை. நான், சற்று மூளையைக் கசக்கினேன். என் திட்டம் பலித்தால், எனக்கும் நண்பர்களுக்கும் ஒரு விருந்தும், சினிமாவும் கொடுக்க வேண்டும் என்பது நண்பரிடம் வைத்த டீல்.

ஜவுளிக் கடைகளில் கிடைக்கும் அட்டைகளைப் எடுத்த, ஒரே அளவாக வெட்டி, ‘இங்கு வங்கி விண்ணப்பம் கிடைக்கும். விலை ரூ.1.25’ என்று கையால் எழுதி, அட்டையையும், விண்ணப்பங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு, அய்யர்கள் வந்து செல்லும் இடங்களில் உள்ள கடைகளில் கொடுத்தேன். அவர்கள் மட்டுமே, தாங்கள் ஒரு விஷயத்தைச் செய்தால், பலரிடமும் அது பற்றிச் சொல்வார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் நம்பியது நடந்தது. நான் ஒரு கடையில் விண்ணப்பம் கொடுக்கும்போதே, இரண்டு, நான்கு என்று விற்பனை நடந்தது. மக்கள் அதிகமாகக் கூடும் சாந்தி தியேட்டர், பீச் ஆகிய இடங்களில் நண்பரின் கழுத்தில் விளம்பர அட்டையை மாட்டிவிட்டு நடமாடும் விற்பனைக் கூடம் நடத்தினோம். கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் வியாபாரம் ஆனது. குறிப்பிட்ட நபர் எங்களுக்கு ட்ரீட் கொடுத்தார்.

இதில் நான் கற்றுக் கொண்டது, சென்னையில் தொழில் செய்ய மூலதனத்தைவிட, மூளைதான் முக்கியம் என்பதாகும். எதைச் செய்தும் சம்பாதிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கையும் ஏற்பட்டது. அட்டை எடுக்க, ஜவுளிக் கடைகளுக்குச் சென்று வந்த நான், துணிக் கடைகளின் வியாபாரத்தைப் பார்த்து மலைத்திருந்தேன். கொஞ்சம் யோசித்தபோது, ‘நாம் ஏன் துணி வியாபாரம் செய்யக்கூடாது..?’ என்று தோன்றியது. நண்பர்கள் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் பணம் போட, நான் உழைக்கும் ஊழியரானேன். முதல் கட்டமாக, பத்து சட்டைகளை வாங்கினேன். அலைந்து திரிந்து சட்டை வாங்கியதில் பசி பின்னியெடுத்தது. தெரிந்த நண்பரின் மெஸ்ஸூக்குச் சென்று சாப்பிட உட்கார்ந்தேன். ‘என்னடா, புதுத் துணி..?’ என்றான் நண்பன். நான் இரண்டே சட்டை வைத்துக் கொண்டு, மாற்றி மாற்றி துவைத்துப் போடுபவன் என்று தெரிந்ததால், இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டான்.

‘எதுக்குக் கேட்கிறே..? விற்கிறதுக்காக வாங்கியிருக்கேன்!’ என்றேன்.

‘இல்லே… நான் சட்டை வாங்கணும்னு நினைச்சிட்டிருந்தேன். இதெல்லாம் நல்லா இருக்கே!’ என்றவன், ‘என்ன விலை..?’ என்றான்.

‘தவணையிலே குடுக்கலாம்ன்னு இருந்தேன். நீ மொத்தமா இப்பவே காசு தர்றதா இருந்தால், சட்டைக்கு 5 ரூபாய் லாபம் வெச்சுக் குடு’ என்றேன். சட்டையைத் தேடி எடுத்துட்டு வந்ததற்கும் என் நேரத்தை செலவு செய்ததற்கும் ஒரு லாபம் வேண்டுமல்லவா..? அவனும் ஒப்புக் கொண்டு அனைத்து ரூபாயையும் கொடுத்து சட்டைகளை வாங்கிக் கொண்டான் ஒரு புது வியாபாரம் முடித்த திருப்தியுடன் அறைக்கு வந்தேன். ‘எப்ப துணி எடுக்கப் போகலாம்?’ என்று ரூம் மேட் கேட்டான்.

சிரித்தபடி, ‘துணி எடுத்து, அதை வித்துக் காசும் பண்ணிட்டேன்’ என்று நான் சொன்னபோது, எல்லோருக்கும் ஒரே ஆச்சர்யம். அங்கே துவங்கியது துணி வியாபாரம்… தொடர்ந்நு சேர், பீரோ, கட்டில, போன்றவை தவணை முறையில் விற்பதும் மேலும் முதலீட்டுக்கு சீட்டு நடத்துவதும் என்று விரிவாக்கினேன். இதற்கிடையில் எட்டு மணி நேர வேலைக்கு பார்க்கும் வேறொரு கம்பெனிக்கு என் வேலையை மாற்றி கொண்டு அதற்கு தகுந்தவாறு பாரிமுனையிலிருந்து வடபழனிக்கு என் தங்கும் அறையையும் மாற்றி கொண்டேன்.

1981-ல் தனியாக கடைபிடித்து வியாபாரம் செய்யலாம் என்று எண்ணினேன். அதற்காக, வடபழனி துரைசாமி சாலையில் கடையை எடுத்தேன். கடைக்கு ஒரு பெயர் வைத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று ஆன்மீகவாதி வைத்தியநாதனிடம் விபரம் கேட்டேன். அவர் சற்று சிந்தித்துவிட்டு, எனது தாய், தந்தை மற்றும் எனது பெயர் மூன்றையும் இணைத்து பால்வீ (PALVE – பார்வதி, லக்ஷ்மணன், வீரப்பன்) என்று பெயர் வைத்துக் கொடுத்து இனிமேல் இந்த பெயர் தான் எல்லோராலும் அழைக்கப்படும் என்று ஆசீர்வதித்தார். அதன்படி 1981-ல் மே 3 ஆம் நாளில் 150 சதுர அடியில் கடையை துவங்கினேன்.

1984-ல் 350 சதுர அடியாக அதனை விரிவாக்கம் செய்தேன். அடுத்த இரு ஆண்டுகளில் 100 அடி ரோட்டில் சொந்தக் கட்டிடத்தில் 2400 சதுர அடியில் ஃபர்னிச்சருக்கான பிரத்தியேக ஷோரூம் தொடங்கினேன். அதில் தரமான மர ஃபர்னிச்சர், வாடிக்கையாளருக்குத் தேவையான மேசைகள், தொழில் நிறுவனங்களுக்கான இரும்பு ஃபர்னிச்சர் என்று புதுமையாக வியாபரம் செய்தேன். அந்த காலக்கட்டத்தில் பால்வீ என்ற பெயர் இன்டஸ்டிரியல் ஃபர்னிச்சர்க்கும், அலுவலக ஃபர்னிச்சர்க்கும் முதல் தரமாக பேசப்பட்டது. சந்தர்ப்பத்தை நழுவ விடாமல், பால்வீ என்ற பிராண்ட்டுக்கான பேட்டன்ட் ரைட்ஸ் வாங்கிக் கொண்டேன். தமிழ்நாட்டில் ஃபர்னிச்சருக்கான முதல் பிராண்ட் பால்வீ தான்.

பால்வீ நிறுவனப் புகழ் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, கோத்ரேஜ் நிறுவனம், டீலர்ஷிப் எடுத்துக் கொள்ள விருப்பமா..? என்று கேட்டது. எங்கள் வாடிக்கையாளர் வட்டம் காரணமாக, இந்தியாவில் பெரிய கம்பெனியாக இருந்த கோத்ரேஜ், தானே இறங்கி வந்து வர்த்தக ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. கோத்ரேஜ் ஃபர்னிச்சரும் பால்வீ ஃபர்னிச்சரும் அதிக விற்பனை ஆனதால் இடம் பற்றாகுறை ஏற்பட்டது. அதனால், 1994 ஆம் ஆண்டு ஒன்றரை கிரவுண்ட் இடம் வாங்கி 8000 சதுர அடியில் மார்க்கெட்டிங் ஷோரூம் துவங்கப்பட்டது. தொடர்ந்து கோத்ரேஜ் இன்ட்டீரியரில் மாநில அளவிலும், தேசிய அளவிலும் விருது பெற்றதால் அவர்கள் 1998-ல் இந்தியாவில் முதலாவது ஃபிரான்ச்சைஸ் ஷோரூம் அளிக்க முன்வந்ததையடுத்து, தி.நகரில் சொந்த ஷோரூம் ஒன்றும் துவங்கப்பட்டது…’’ என்று தன் வளர்ச்சி குறித்து விரிவாகச் சொன்னார் பால்வீ. திட்டமிடலில் தான் பாதி வெற்றி இருக்கிறது என்பது இவரது அனுபவம்.

ஃபர்னிச்சர் தொழில் ஒருபுறமிருக்க, தமது 50-வது வயதில் ஊட்டியில் 36 அறைகள் கொண்ட ரிசார்ட் ஒன்றை உருவாக்கி உள்ளார். மொத்தம் ஒரு ஏக்கர் இடத்தில், 25,000 சதுரடி கட்டுமானம் கொண்ட சொகுசு அறைகள் கொண்ட ரிசார்ட் இது. முற்றிலும் தெரியாத துறையாக இருப்பினும், சுற்றுலாத் துறையின் எதிர்காலம் கருதி இத்துறையில் இறங்கி உள்ள வீரப்பன், இந்த ஆண்டு கோடை சீசனுக்கு, ஆண்டு துவக்கத்திலேயே அனைத்து அறைகளும் புக் செய்யப்பட்டு விட்டதைப் பெருமையாகச் சொன்னார். அவரது இரு மகள்களுக்கும் திருமணமாகி விட்டது. மகன்கள் போல மருமகன்கள் வாய்த்ததில் மிகவும் மகிழ்ந்துள்ளார் வீரப்பன். அதில் ஒருவர் ரிசார்ட் தொழிலில் கவனம் செலுத்தி வருவதில் அதீத பெருமை.

தொழில் குறித்த பல சம்பவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட வீரப்பன், இளம் சமுதாயத்துக்கான டிப்ஸாக நான்கு பாய்ண்ட்கள் சொன்னார். ‘‘வங்கிப் பணம், உன் பணமல்ல… சொந்தத் தொழில் செய்யும்போது அசாத்திய துணிச்சலும் எதையும் எதிர்கொள்ளும் பக்குவமும் தேவை… முதலீடு, செலவினம், வருமானம் இவற்றைச் சரியாக கணித்து தொழில் செய்யும் நிதி நிர்வாகம் தெரிந்திருப்பது அவசியம்… கை முதல் கரையாமல் தொழில் செய்யும் நகரத்தார் பாலிஸி மிக மிக முக்கியம்!’’ என்று பட்டியலிட்ட பால்வீ வீரப்பன், ‘‘வாழ்க்கையில் நாம் ஒன்றை வெற்றி கொள்ள ஏதாவது ஒன்றை இழக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். அதேசமயம், எதையாவது ஒன்றை இழக்கும்போதுதான் வெற்றியும் கிடைக்கும்! இது ஒரு சக்கரம். அதாவது, தோற்காம ஜெயிக்க முடியாது…’’ என்றார்.

‘வெற்றி பெற வேண்டுமானால், பார்வையாளனாக இருக்காதே!’ என்பது இவரது பஞ்ச்.

அதுதான் வீரப்பன் டெக்னிக்!

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி. அண்ணாமலை