Meyyappan Shanmugam

Father’s Name: Shanmugam Natarajan

Family/House Name: Chinna Kothai Achi Veedu

Hometown: Kandramanickam

Kovil & Pirivu: Vairavan Kovil , Peria vaguppu

Education: M Tech – Machine Design

Spouse Name: Anuradha Meyyappan

Spouse Birthtown: Devakottai

E-mail ID: s.m@sharplinegroup.com

Website: www.sharplinegroup.com

Business: Manufacturing of CNC Metal Cutting machines / Aerospace & defense components / Skill development.

Business Structure: Private Limited Companies.

Company name & Address: Sharpline Automation Pvt Ltd / Forward Manufacturing Company Pvt Ltd / Christiani Sharpline Technical training Pvt Ltd – Plot No 19/21 T.T.C Industrial Area , Vishnu Nagar, Digha , Navi Mumbai- 400 708

No. of Employees: 175 employees.

Awards/Recognition:

  • “Emerging Industrialist” Award in March 2005 from the Bombay Nagarathar Social & Cultural Association.
  • Young Achievers award in Dec 2010 by Nagarathar Malar, Chennai.

Membership: Member of Bombay Chamber of Commerce.

‘மெஷின் மேன்’ மெய்யப்பன்

இளமையில் துறுதுறுப்பாக இருக்கும் பிள்ளைகள் சோடை போனதாக சரித்திரம் இல்லை. அப்படி ஒரு துறுதுறுப்பானவர், ‘ஷார்ப்லைன்’ மெய்யப்பன். குடும்பத்துடன் செலவழிக்கும் நேரத்தை விட, மெஷினுடன் செலவழித்த நேரமே அதிகம் என்கிறார் மனைவி அனுராதா. தொழிலுக்காகத் தன்னையே அர்ப்பணித்த ‘இயந்திர’ மனிதர். மும்பையில் தொழில் செய்யும் இவர், பழைய இயந்திரங்களில் புதிய தொழில்நுட்பத்தைப் புகுத்தும் காலத்துக்கேற்ற தொழிலில் இருக்கிறார். இத்துறையில் இந்தியாவிலேயே இவரது நிறுவனமே ‘நம்பர் ஒன்’ என்பது குறிப்பிடத்தக்க விஷயம்.

‘ஷார்ப்லைன்’ நிறுவனத்தை நடத்தி வரும் மெய்யப்பன் பொறியியல் பட்டதாரி. புதிய இயந்திரங்களை உருவாக்குவது, இயந்திர பாகங்களைத் தயாரிப்பது, கல்லூரிகளில் திறன் மேம்பாட்டு மையங்களை உருவாக்குவது என்று பல்வேறு பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் இவர். மெக்கட்ரானிக்ஸ் என்ற இத்துறை, மெக்கானிக்கலும், எலெக்ட்ரானிக்ஸூம் இணைந்தது.

சர்வதேச நாடுகள் இந்தியாவுக்குத் தர மறுத்த தொழில்நுட்பத்தை, தனது நூதன திறமை மூலம் இந்தியாவுக்குள் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறார் மெய்யப்பன். மனிதர்களால் இயக்கப்படும் பழைய இயந்திரங்களை புதுப்பித்து, கணினிமயமாக்குவதே இவரது பணி. அமெரிக்க, ஐரோப்பியா நாடுகளிலும், ஜப்பான் போன்ற தொழில் முன்னேற்றம் அடைந்த நாடுகளிலும் உள்ள பழைய இயந்திரங்களை கிலோவுக்கு இவ்வளவு என்று எடை போட்டு வாங்கி வரும் நிறுவனங்கள் அவற்றை மெய்யப்பனிடம் அளித்து, புதிதாக மாற்றிக் கொள்கின்றன. இதன் மூலம், பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள இயந்திரத்தை, ஒரு கோடி ரூபாய்க்கும் குறைவான செலவில் அதே தரத்துக்குக் கொண்டு வந்துவிட முடியும். பணியாளர்கள், மெஷின் சரியாக வேலை செய்கிறதா என்பதைக் கண்காணித்தால் மட்டும் போதும். அதிக செலவின்றி உற்பத்தி இயந்திரங்களைப் புதுப்பித்து, லேட்டஸ்ட்

தொழில்நுட்பத்துக்கு மாற்றித் தரும் மெய்யப்பன், ‘நம்பி வாங்க… சந்தோஷமா போங்க!’ என்று தொழில் செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

அடிப்படையிலே எனக்கு டிசைன் போடற ஓவிய நுட்பம் இருந்தது. ஒரு விஷயத்தை ஒரு முறை பார்த்தால், அதை அப்படியே பேப்பர்ல கொண்டு வந்துடுவேன். இன்னொரு விஷயம், எந்த விஷயத்தைக் கையில் எடுக்கிறோமோ அதிலே பெஸ்ட் பண்ணிடனுமங்கிறது என்னோட எண்ணமா இருக்கும். அதனால, நம்மோட பலமான டிசைனிங் துறையிலே எம்.டெக் படிக்கறதுன்னு முடிவு பண்ணி, கோயம்புத்தூர் போனேன்.

ஆளையும், பேச்சையும் பார்த்து எனக்கு சீட் கிடைக்கறது சந்தேகம்ன்னு புரிஞ்சது. கையோட எடுத்துட்டுப் போயிருந்த என்னோட டிசைன்களை இன்ட்டர்வியூ பண்ணினவர்கிட்டே காட்டினேன். ‘இதையெல்லாம் பாருங்க… நானே பண்ணின டிசைன். என் ஆர்வம், திறமை மேல நம்பிக்கை வந்தா என்னை சேர்த்துக்கங்க…’ன்னு சொன்னேன். என்னை ஆச்சர்யமா பார்த்தவர், எனக்கு எம்.டெக் சீட் கொடுத்துட்டார். நம்மோட தனித் திறனை பலத்தைப் பயன்படுத்தும்போது, அதற்கான ரிசல்ட் கிடைக்கறது கண்கூடா தெரிஞ்சது. தோல்வி அடைந்தால் மாற்ற வேண்டியது வழிகளைத் தானே தவிர… இலக்குகளை அல்ல என்பதை அனுபவபூர்வமா உணர்ந்தேன்.

படிப்பை முடிச்சதும், கேம்பஸ்ல எனக்கு மைசூர் கிர்லோஸ்கர் கம்பெனியிலே வேலை கிடைச்சது. தெரியாத ஊர்… புரியாத மொழி… சவாலை சந்திக்க கர்நாடகா போனேன். 1983-ல, அங்கே வேலையிலே, டிசைனர் அஸிஸ்டெண்ட்டா சேர்ந்த நான், 4, 5 வருஷத்திலே டிசைனரா, சீனியர் டிசைன் ஸ்பெஷலிஸ்ட்டா மாறி இருந்தேன். பல புதிய இயந்திரங்களுக்கான சில டிசைன்ஸ் உருவாக்கி இருந்தேன். பெரிய நிறுவனங்கள் பயன்படுத்தும் மெகா மெஷின்களைக் கையாளும் திறனும் கிடைச்சது. கம்ப்யூட்டர் நியூமரிக்கல் மெஷின்ஸ் (சி.என்.சி) அப்போ இந்தியாவிலே இல்லே. அதை நான் உருவாக்கினேன். அதாவது, ஜப்பான்ல இருந்து வந்த ஒரு மெஷின்ஸை தொடர்ந்து கண்காணிச்சு, அதோட செயல்பாடுகளைப் பார்த்து உள்வாங்கினேன். ஒருநாள், நிறுவன அதிகாரிகிட்டே, ‘இந்த மெஷினை இங்கேயே உருவாக்கலாம். நான்

பண்றேன்…’’னு சொன்னேன். க்ரீன் சிக்னல் கிடைச்சது. நான் உருவாக்கின மெஷினால, கிர்லோஸ்கருக்கு நல்ல பெயர். மார்க்கெட்டிலும் நல்ல வரவேற்பு. கிட்டத்தட்ட 400 மெஷினுக்கு மேல விற்பனையாச்சு.

அங்கே ஆரம்பம், என் தொழிலுக்கான விதை. ‘ஒரு புது மெஷினை உருவாக்க இவ்வளவு செலவாகுதே! பழைய இயந்திரங்களை, கம்ப்யூட்டர் தொழில்நுட்பத்துடன் புதிய மெஷினா உருவாக்கினா இன்னும் செலவு குறையுமே! பலருக்கும் தேவை உள்ள இதை நாம தனி தொழிலா பண்ணிப் பார்க்கலாமா..?’ன்னு தோணுச்சு.

சென்னை, அம்பத்தூர் தொழிற்பேட்டை அப்போ வெற்றிகரமா செயல்பட்டது. அங்கே போய் பலர்கிட்டே பேசிப் பார்த்தேன். ‘நான் உங்களோட பழைய மெஷினை புது தொழில்நுட்பத்துக்கு மாற்றித் தர்றேன்’னு சொன்னப்ப, பெரிய ஆதரவு இல்லை. ‘என்ன தம்பி! இப்போதான் வளர்ந்து வர்றீங்க… கிர்லோஸ்கர் நல்ல கம்பெனி. வேலையை விட்றாதீங்க! பார்த்து பொழைங்க!!’ன்னு ஆளாளுக்கு அட்வைஸ். என்க்ரேஜ்மென்ட் ஜீரோ. அவர்கள் மாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதது, எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. என்னோட அடுத்த முயற்சியா நான் மும்பை வந்தேன்…’’ என்று சிறிய இடைவெளி விட்டார் மெய்யப்பன்.

‘‘நான் மும்பை வந்ததுக்கு ரெண்டு காரணங்கள். முதலாவது, நான் தனியா தொழில் பண்ணனும்ன்னு முடிவு செய்திருந்தாலும், எனக்குத் தெரிந்தது, மெஷினை நவீனமயமாக்குவது ஒருவேளை கைகொடுக்காமல் போய்விட்டால் என்ன செய்வது என்று யோசித்தேன். எதற்கும் இருக்கட்டுமே என்று, டெக்ஸ்டைல் மெஷின்களைக் கையாளும் மஃபத்லால், இஞ்ஜெக்ஷன் மோல்டிங் மெஷின்களைக் கையாளும் க்ளாக்னர் விண்ட்சர் போன்ற நிறுவனங்களில் பணியாற்றி அவற்றின் டிசைன் குறித்த அடிப்படை விஷயங்களையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

ஓரளவு நம்பிக்கை வந்ததும், க்ளாக்னர் விண்ட்சர் நிறுவனத்தில் இருந்து விலக முடிவெடுத்தேன். முதலாளியிடம் சொன்னேன். ‘இதுதான் முடிவா..?’ என்று என்னைக் கூர்மையாகப் பார்த்தவர், ‘ஓ.கே! ரஷ்யாவில்

இருந்து வந்த ஒரு மெஷினை கம்ப்யூட்டரைஸ் செய்யும் பணியை உனக்கு முதல் ஆர்டராக நானே தருகிறேன். நீ வேலையை முடிக்க, முடிக்க அதற்கேற்ப பேமென்ட் தருகிறேன்…’ என்று உற்சாகமளித்தார்…’’ என்று தான் தொழிலுக்குள் வந்ததை விவரித்த மெய்யப்பன், மும்பை வந்த இரண்டாவது காரணத்தைச் சொன்னார்.

‘‘என் மாமனார் வீடு மும்பையில் இருந்தது. அவர்களது சப்போர்ட் காரணமாகத்தான் நான் தனியே தொழில் தொடங்கவும், குடும்பத்தைப் பற்றி கவலையின்றி, தொழிலில் கவனம் செலுத்தவும் முடிந்தது. வேறு இடத்தில் தொழில் செய்யக் கிளம்பினால், குடும்ப சுமை என்னை அழுத்தி இருக்கும். என் வளர்ச்சியில் அதீத நம்பிக்கை வைத்திருந்த மனைவி அனு, வங்கிப் பணி ஒன்றில் சேர்ந்து, குடும்பத்துக்கான வருமானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்.

திறமைசார் தொழில் என்பதால், எனக்குப் பெரிய அளவில் முதலீடு தேவைப்படவில்லை. வருமானம் எப்போது வரும் என்று காத்திருக்க வேண்டியதும் இல்லை. ஆர்டர் கையில் இருக்கிறது. அதை செயல்படுத்தினால் லாபம் வரும் என்று மிக பாதுகாப்பான நிலையில் தொழிலில் இறங்கினேன். கையில் இருந்த கடைசி மாத சம்பளமான ரூ.12,000 ரூபாயை வைத்து, சிறிய ஹாலை வாடகைக்கு எடுத்து, டேபிள் சேர் வாங்கிப் போட்டேன். கம்ப்யூட்டரை மாத வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டேன். பேலன்ஸ் சீட் போட கற்றுக் கொள்ள ஒரு ஆடிட்டரிடம் பகுதி நேரமாக பணியாற்றினேன். முதல் பிராஜெக்ட் வெற்றிகரமாக முடிந்தது. இப்படி 1995, ஆம் வருடம் என் தொழிலுக்கு முக்கிய வருடமாக அமைந்தது.

என் தொழிலை விரிவுபடுத்த பேஜர் நெட் ஒர்க் எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் எனது பணியிடம் என்று வரையறுத்தேன். அதனைத் தொடர்ந்து மொபைல் நெட் ஒர்க் வந்தபோது, அதன் எல்லை எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அதுவரை சென்றேன். அடுத்தகட்டமாக ‘ஒன் நைட் டிராவல்’ என்ற அடிப்படையில் வாடிக்கையாளரை சென்று சந்தித்து வந்தேன். பஸ் பயணமே 24 மணி நேரம் என்றால் அந்த தூரத்தில் இருக்கும் வாடிக்கையாளரை சந்திக்க ஒப்புக் கொள்வதில்லை. அதைத் தொடர்ந்து, ‘ஃப்ளைட் கனெக்டிவிட்டி தூரம்’ என்று என் பயண தூரத்தை நான்

நிர்ணயித்துக் கொண்டேன். பகல் பொழுதை பயணத்தில் கழிக்க வேண்டி இருந்தால், அந்த ஆர்டரை ஏற்பதில்லை. தொழில் விரிவாக்கத்துக்காக நான் வகுத்த வழி இது. எதையும் சரியாகத் திட்டமிட்டால்தானே இலக்கை எளிதாக அடையமுடியும்.

போபால், கொல்கத்தாவில் டீலரை நியமித்தேன். நான் செல்ல முடியாத இடங்களுக்கு என் சார்பாக டீம் சென்று பணியாற்றும் வகையில் அவர்களைத் தயார் செய்தேன். ஆர்டர் எனக்கு வரும். நான் ஆட்கள் மூலம் அதை நிறைவேற்றுவேன். அவர்கள் தங்கும் வகையில் இந்தியாவின் வெவ்வேறு நகரங்களில் கெஸ்ட் ஹவுஸ்களை உருவாக்கினேன்’’ என்று தன் வியாபாரத்தை வளர்த்தது பற்றிச் சொன்னார் மெய்யப்பன்.

‘‘ஆர்டர்கள் அதிகரித்த நிலையில் தொழிலை அடுத்தடுத்து நகரங்களுக்கு விரிவாக்க மூலதன உதவி கேட்டு வங்கிகளை அணுகினேன். டேர்ம் லோன், பிஸினஸ் லோன் என்று கேட்டபோது, ‘இந்த இடம் உன்னுடையதா… இந்த மெஷின் உன்னுடையதா..?’ என்று சொத்துப் பட்டியல் கேட்டனர். மேசைகள், கம்ப்யூட்டர்கள், எனது புத்திசாலித்தனம், ஊழியர் எண்ணிக்கை, வங்கி வரவு செலவு… இதற்கெல்லாம் வங்கிகள் மதிப்புப் போடுவதில்லை என்ற விஷயம் அப்போதுதான் மண்டையில் உரைத்தது.

ரூபாய் பத்து கோடிக்கு ஒரு ஆர்டர் வருகிறது என்றால், இரண்டு கோடி ரூபாய்க்கு வங்கி உத்தரவாதம் எதிர்பார்த்தனர். ஒரு புதிய திட்டத்தை செயல்படுத்த ஒர்க்கிங் கேப்பிடல் ரூ.5 கோடி தேவை என்றால், நம்முடைய எட்டு கோடி ரூபாய் சொத்தை அடமானமாக அளித்தால் மட்டுமே வியாபார விரிவாக்கம் சாத்தியம் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. வங்கியில் பணம் போடுபவன் வரிசையில் நிற்பதையும், கடன் வாங்குபவன் மேனேஜருக்கு எதிரில் சொகுசாக உட்கார்ந்திருப்பதையும் பார்க்க முடிந்தது. சொத்து இருந்தால்தான் சொகுசு வரும் என்று புரிந்தது.

இடமோ, சொத்தோதான் நமது அடுத்த இலக்கு என்று தோன்றியது. அதில் இன்னொரு வசதி. இடத்தை வங்கியில் அடமானமாக வைத்தாலும், அதன் மதிப்பு நாளுக்கு நாள் ஏறிக் கொண்டே இருக்கிறது. வியாபார விருத்தி

ஒருபக்கம், சொத்தின் மதிப்பு உயர்வு ஒருபக்கம் என இரட்டை ஆதாயம் இருப்பதை உணர்ந்து, சொந்த இடத்தில் தொழில் என்ற புதிய ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்தேன். எப்போதெல்லாம் பணம் கைக்கு வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் அதை சொத்தாக்கத் தொடங்கினேன்.

பூனாவில் இரண்டரை ஏக்கரில் இடம் வாங்கி ஃபேக்டரி கட்டினேன். தமிழ்நாட்டில் அம்பத்தூரில் 28 கிரௌண்ட் இடம் வாங்கிப் போட்டு, அங்கே மெஷின் மாற்றும் பணியையும், இயந்திர பாகம் உருவாக்கும் பணிகளையும் மேற்கொண்டோம். நவி மும்பையில் இடம் வாங்கி ஃபேக்டரி அமைத்தேன். இன்று காத்ரேஜ், எல் அண்ட் டி, ஹெ.ஏ.எல் போன்ற பெரிய நிறுவனங்களுக்கு இராணுவ தளவாடங்கள் மற்றும் போர் விமானங்களுக்கான உதிரி பாகங்களைத் தயாரிக்கும் ஆர்டர்களைப் பெற்றிருக்கிறோம்…’’ என்று தம் வியாபார விரிவாக்க ரகசியங்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட ‘மெக்கட்ரானிக்ஸ்’ மெய்யப்பனின் கைவண்ணம், ஆட்டோமொபைல், இயந்திர உற்பத்தித் துறையில் மட்டுமின்றி, இந்தியா விண்ணுக்கு ராக்கெட்களை செலுத்திய பி.எஸ்.எல்.வி இயந்திரத்திலும் இருக்கிறது.

இயந்திரத் தொழில்நுட்பத்தில் இன்று உலக அளவில் சிறப்பாக இருப்பது ஜெர்மன் நிறுவனங்கள்தான். இதனை பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே, உணர்ந்து கொண்ட மெய்யப்பன், ஜெர்மன் நாட்டு முன்னணி நிறுவனமான கிறிஸ்டியானி டெக்னிகல் டிரெய்னிங் நிறுவனத்தை பங்குதாரராக இணைத்து, இளைய தலைமுறைக்கான திறன் மேம்பாட்டு மையங்களை உருவாக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளார். இந்தியா முழுக்க 30-க்கும் மேற்பட்ட கல்லூரிகளில் மையங்களை உருவாக்கி, எதிர்காலத்தில் ஏகப்பட்ட மெய்யப்பன்கள் உருவாகும் வாய்ப்பை உண்டாக்கி இருக்கிறார்.

மனைவி அனுராதாவை நிர்வாகியாகக் கொண்டு நிறுவனங்களை செயல்படுத்தி வருகிறார். ஹெல்மெட்டோ, மனைவியோ… தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டால் வாழ்க்கையில் பிழைத்துக் கொள்ளலாம். அந்த வகையில் ஆரம்பம் முதலே மனைவியின் ஒத்துழைப்பு மெய்யப்பனுக்கு இருந்திருக்கிறது. நிர்வாகப் பொறுப்பை புத்திசாலியான

மனைவியின் கையில் கொடுத்து விட்டதால்தான், தொழில் ராக்கெட் வேக வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது.

மெய்யப்பனின் முதல் மகள் காவ்யா அப்பாவின் தொழிலில் ஆர்வம் காட்டி வருகிறார். பிட்ஸ்பிலானியில் பொறியியல் படிப்பும், ஜெர்மனியில் புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி தொடர்பாக எம்.எஸ்&ஸூம் முடித்து விட்டு, அண்மையில் நிர்வாகப் பொறுப்பைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார். நான்கு நாள் மும்பையிலும், மூன்று நாள் திருச்சியிலும் என நிர்வாகம் செய்து வருகிறார். 2020 ஆம் ஆண்டு வரையான ஆர்டர்கள் கைவசம் வைத்திருப்பது இவரது புத்திசாலித்தனத்துக்கான சான்று. இதேபோன்று இரண்டாவது மகள் பிரார்த்தனாவையும் தனது நிறுவனத்தை ஏற்று நடத்தும் பக்குவத்துடனே தயார் செய்து வருகின்றனர் மெய்யப்பன் தம்பதியினர்.

‘உயரம் போகப் போக பள்ளத்தின் மீதான பயம் அதிகரிக்கும். தொழிலில் அகலம் செல்லச் செல்ல செலவு அதிகரிக்கும்’ என்பது சமீபத்தில் மெய்யப்பன் கண்டு கொண்ட உண்மை. ஒரே வேலையை பல இடங்களில் செய்வதனால், தனித்தனி ஃபேக்டரி செலவுகள் எழுந்ததைக் கண்டு ‘ஒரு தொழில்… ஒரு இடம்’ என்ற புதிய திட்டத்தை செயல்படுத்தி இருக்கிறார். இதையடுத்து, தொழிலை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சியில் செலவுகள் வெகுவாக குறைந்தன. செலவைக் குறைப்பதும் ஒருவகையில் லாபத்தை அதிகரிப்பதற்கான உத்தி தானே!

நகரத்தார் அடையாளம் பல இடங்களிலும் தம்முடைய வியாபார வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருந்தது என்பது மெய்யப்பனின் நெகிழ்ச்சி. ஆரம்ப காலம் தொட்டே நகரத்தார் உதவியுடனே வளர்ந்து ஆளானதால், இன்று வளர்ந்து விட்ட நிலையில், அதற்கான பதிலுதவியை நம் சமூகத்துக்கு செய்யும் ஆர்வத்துடன் இருக்கிறார். நம் சமூக இளைசர்களை இயந்திரத் தொழில்நுட்பத் துறைக்குள் பெரிய அளவில் கொண்டு வரவேண்டும் என்பது இவரது எதிர்காலக் கனவாக இருக்கிறது.

‘‘நம்முடைய மூதாதையர் விட்டுச் சென்ற வியாபாரம் என்ற தொடர்பு நமக்குள் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. நம்மைப் பற்றிய அறிமுகத்தில்

பாதி சொன்னாலே, ஆர்டர் கிடைத்துவிடும் அற்புதம் அவர்களால்தான் நடந்திருக்கிறது. அதனை அடுத்த தலைமுறையினர் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். நாம் வர்த்தகப் பின்னணி கொண்டவர்கள் என்பதை அடுத்த தலைமுறையும் உணர்ந்தால்தான் வேலைக்குச் செல்வதை மறப்பார்கள்.

நாம் எந்தத் தொழிலிலும் ஜெயிக்கும் ஜீனைப் பெற்றவர்கள். அதற்குத் தேவையான மூன்று அடிப்படை அம்சங்கள், கடும் உழைப்பு, புத்திசாலித்தனம், ஒப்படைப்பு. இதை மனதில் உறுதியாக எழுதிக் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு தொழில் ஆரம்பிக்க பத்து லட்சம் ரூபாய் இருந்தால், பத்து லட்சத்தையும் தொழிலில் முழுக்க முதலீடு செய்யக் கூடாது. அதில் 25 % மட்டுமே முதலீடு செய்ய வேண்டும். மீதம் 75 சதவிகிதத்தை வங்கிகள் மூலம் பெற்றுக் கொள்ளலாம். இதனால், தொழிலில் ஏதும் பின்னடைவு என்றால், அடுத்தடுத்து, மேலும் மூன்று தொழில்களை முயன்று பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஒரே தொழிலில் மொத்தமாக தொலைத்து விடக்கூடாது. வங்கிகள் எப்போதுமே வியாபார நண்பன் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது…’’ என்று மெய்ப் பொருள் காட்டுகிறார், இரண்டாம் தலைமுறைக்குத் தொழிலை நகர்த்திச் செல்லும் ‘மெஷின்மேன்’ மெய்யப்பன்.

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி. அண்ணாமலை