SP.Palaniappan

Father’s Name:PL Subramanian Chettiar

Family/House Name: PL SP House

Hometown: Nachandupatti

Kovil & Pirivu: Iluppakudi

Education: B.SC., F.C.A

Spouse Name: Muthathal

Spouse Birthtown: Keelasivalpatti

E-mail ID: appan@busisol.net; appan@appanlokhandwala.com

Website: www.busisol.net; www.appanlokhandwala.com

Business: Manpower Consultancy Services, Practicing Chartered Accountant

Company name & Address: (i) Busisol Sourcing (India) Private Limited – 401, Shiv Ashish Commercial Complex, 19th Road, Chembur, Mumbai 400 071 (ii) Branch offices: 33A, Fourth Floor, Singapore Plaza, 164, Lingi Chetty Street, Parrys, Chennai 600 001 (iii) Monolithic Apartments, No CS-1, 2nd Floor, Sampige Road, 2nd Main, Malleshwaram, Bangalore 560 003 Appan & Lokhandwala Associates – 402, Shiv Ashish Commercial Complex, 19th Road, Chembur, Mumbai 400 071

சவால் விரும்பி அப்பன்

‘படித்தவர் எவரும் வேலையில்லை என்று வெட்டியாக ஊரைச் சுற்றக்கூடாது’ என்பதைத் தன் பாலிசியாக வைத்துள்ள, எஸ்.பி.பழனியப்பன் அலையஸ் அப்பன், பல ஆயிரம் பேருக்கு வேலை வாங்கித் தந்துள்ளார். மும்பையில் தொழில் செய்துவரும் இவர் பெயரை அழைக்க, உள்ளூர் நபர்கள் சிரமப்பட, அவர்களுக்கு உதவும் வகையில் தனது பெயரையே அப்பன் என்று சுருக்கிக் கொண்டுள்ளார்.

‘கடைசியில் இது சரியாகும் என்று நம்புங்கள். சரியாகாவிட்டால் இதுவே கடைசி இல்லை என்று நம்புங்கள்’ என்பதில் நம்பிக்கை கொண்ட அப்பன், சயின்டிஸ்ட் ஆக ஆசைப்பட்டார்… நடக்கவில்லை. டெல்லி தான் எதிர்காலம் என்று கிளம்பிப் போனார்… திரும்பி வந்தார். மும்பையில் அமைதியான ஆடிட்டராக இருந்திருக்கலாம். எல்லோரும் ஜெயிக்கிறார்களே என்று ஷேர் மார்க்கெட் சேரில் சிக்கி சின்னாபின்னமானார். பல திருப்புமுனைகளோடு நகருவதே வாழ்க்கை என்று அதனை சுவாரஸ்யமாகப் பார்க்கக் கற்றுக் கொண்டதால், இன்று மும்பையில் முன்னணி ஆடிட்டர். மனித வள மேம்பாட்டு நிறுவன தலைவர் என்று வெற்றி மனிதராக வலம் வருகிறார்.

‘‘அமராவதி புதூர்ல பள்ளிப் படிப்பு. புதுக்கோட்டையிலே பி.எஸ்.சி இயற்பியல் பட்டப் படிப்பும் முடிச்சேன். ஒரு சயின்ட்டிஸ்ட்டா ஆகணும்ன்னு விரும்பி, எம்.எஸ்.ஸி க்கு அப்ளை பண்ணினேன். ஆனா, உயர் வகுப்பினர் பிரிவில் இருந்த நான் வாங்கின மார்க்குக்கு சீட் கிடைக்கலை. சோர்ந்து போகாமல், ஆடிட்டர் ஏ.ஆர். லட்சுமணனிடம் பயிற்சி பெற்றேன்.

என்னுடைய அப்பா மலேஷியாவிலும், சிலோனிலும் இருந்து விட்டு இந்தியாவில் தங்கத் தொழில் செய்து வந்தார். இரண்டாம் உலகப் போரில் தங்கத்தின் விலை வெகுவாக சரிந்து, பெருத்த நஷ்டம் ஏற்பட்டது. புதுக்கோட்டை திரும்பி, நமது குலத்தொழிலான வட்டிக் கடையைத் துவங்கினார். அப்பாவுக்குப் பிறகு நானா, தம்பியா என்று வந்தபோது, என் தம்பி செந்திலிடம் கடையைக் கொடுத்துவிட்டு நான் ஏதாவது மெட்ரோ பாலிட்டன் சிட்டிக்குக் கிளம்ப முடிவெடுத்தேன். அதுக்கு ரெண்டு காரணங்கள். என்னோட குடும்பம் ரொம்ப வசதியானது இல்லை. நான் படிச்சுட்டே வேலை பார்க்கவும், படிச்ச பிறகு நல்ல வேலையிலே செட்டில் ஆகவும், பெருநகரம்தான் சரியான சாய்ஸ்ன்னு பட்டது.

1981-ல, நண்பர்கள் உதவியோட டெல்லிக்குப் போய் வேலை தேடினேன். என்னால அங்கே நாலு மாசம்கூட தாக்குப் பிடிக்க முடியலை. அந்த சூழல் எனக்கு சுத்தமா

ஒத்துவரலை. பதற்றம் தர்றதா, பாதுகாப்பு இல்லாத இடமா தோணுச்சு. அந்த சமயத்திலேதான், மும்பையிலே இருந்த என்னோட கிளாஸ்மேட் முத்துக்குமார், அழைப்பு விடுத்தார். மும்பை வந்து கப்பல் சரக்கேற்றும் நிறுவனத்திலே வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.

வேலை செய்தபடியே சி.ஏ. தேர்வும் எழுதினேன். முற்பகலில் தேர்வு, பிற்பகலில் வேலை, இரவில் படிப்பு என்று கடும் உழைப்பு. சி.ஏ முடிச்சதும், ஒரு கப்பல் கம்பெனியிலே சீஃப் அக்கௌண்டன்ட்டா சேர்ந்தேன். என்னோட திறமை காரணமாக சேரும்போதே உயர் பதவி கிடைச்சது. ஒரு ரெண்டு வருஷம் அங்கே வேலை பார்த்திருப்பேன். எனக்குக் கீழே வேலை செய்பவருக்குப் பதவி உயர்வு கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அக்கம்பெனியிலிருந்து விலகினேன்.

வெளியே வர்றப்ப எனக்கு எந்த வாய்ப்பும் கைக்கு பக்கத்திலே இல்லை. ஆனா, ஒரு பெரிய நிறுவனத்திலே நிதி அதிகாரி வேலை கிடைச்சது. நல்ல சம்பளம். ஒன்றரை வருஷம் அங்கே வேலை பார்த்தேன். ஓரளவு அனுபவம் கிடைச்சு, தனியா தொழில் பண்ற தைரியம் வந்தது. நான் ரிசைன் பண்றேன்னு சொன்னப்ப, எம்.டி என்னைக் கூப்பிட்டு, ‘என்ன போஸ்ட் வேணும்னாலும் தர்றேன். வேலையை விட்டுப் போகாதேன்’னார்.

ஒரு கட்டத்திலே, நான் தனியா சி.ஏ பிராக்டீஸ் பண்ண விரும்பறதைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, தன்னோட நிறுவனங்களின் கணக்குகளை பார்க்கற வாய்ப்பைத் தந்து வாழ்த்தி அனுப்பினார். அங்கே ஆரம்பிச்சது என்னோட தொழில் வாழ்க்கை…’’ என்று தன் இளமைப் பருவத்தை அசைபோட்டார் அப்பன்.

மொழி தெரியாத ஊர், அதிகம் பழகாத நபர்கள் மத்தியில் தனித் தொழில் தொடங்கபெரும் தைரியம் வேண்டும். அப்பனிடம் அது அதிகமாகவே இருந்திருக்கிறது.

‘‘கல்யாணம் ஆகி ரெண்டு வருஷ காலம், கைக் குழந்தையாக ஒரு வயது குட்டி தேவதை, வீட்டுச் செலவுகள், மும்பையின் தானே பகுதியில புதுசா வாங்கி இருந்த வீட்டுக்கான மாதத் தவணை, புதிய தொழில் தொடங்க தேவைப்பட்ட சிறிய மூலதனம்… இப்படியான பல்வேறு நெருக்கடிகளில் என் கையிலே இருந்தது வெறும் ரூ.10,000மும், அதீத தன்னம்பிக்கையும்தான். எனக்கு எப்பவுமே துணிச்சலா செயல்படறது ரொம்பப் பிடிக்கும்ங்கிறதால அதை விரும்பி ஏத்துக்கிட்டேன்.

அந்த சமயத்திலே, ஒரு குஜராத்தி அறிமுகம் ஆனார். அவர் நிறுவன

கணக்குகளையும் பார்த்துத் தர்ற வாய்ப்பு கிடைச்சது. ரெண்டு ஆர்டர் கையிலே இருந்ததால, துணிச்சலா தனித் தொழில்ல இறங்கினேன். அந்த சமயத்திலே என் மனைவி கல்லூரிப் பேராசிரியரா வேலை பார்த்திட்டிருந்ததால, குடும்பத்திலே பெரிய சப்போர்ட். சுதந்திரமா தொழில் பண்ண வாய்ப்பு கிடைச்சது. குஜராத்தி நண்பர் அலுவலகத்திலேயே எனக்கு ஒரு அறை ஒதுக்கித் தந்தார். அடிப்படை வசதிகள் கிடைச்சிட்டதால, என் பிஸினஸ் நல்லாவே நடந்துட்டிருந்தது.

இந்த சமயத்திலே எனக்கு அறிமுகமானார் மகேஷ் பட்டாணி. ஷேர் வியாபாரத்திலே இருந்த அவருக்கு, அன்றாட செய்திகள் அடிப்படையிலேயும், ஆய்வுகள் அடிப்படையிலேயும் ஷேர் மார்க்கெட் பற்றின தவகல் தரவும், வாடிக்கையாளர் சேவை செய்து தரும் பணியும் கிடைச்சது. கூடுதல் வருமானத்துக்காக அதில் இறங்கினேன். மார்க்கெட் பத்தின அறிவு அபரிமிதமா கிடைச்சது. மகேஷ், சப்-புரோக்கரா பணியாற்றும் வாய்ப்பும் தர்றேன்னார். என்னால் அதை நேரடியா பண்ண முடியாதுன்றதால, நம்ம நகரத்தார் ஒருத்தரைக் கூட சேர்த்துக்கிட்டேன். அவர், சவுத் இந்தியா கார்ப்பரேஷன்னு பெரிய நிறுவனத்திலே வேலை பார்த்திட்டிருந்தார். என்னோட வற்புறுத்தலின் பேரில் அவர் வேலையை விட்டுட்டு, தொழில் பண்ண வந்தார்.

பிஸினஸ் நல்லா போகவே, பாம்பே தவிர, சென்னை, மதுரையிலே புரோக்கிங் ஆபீஸ் போட்டோம். ஆறே மாசத்திலே பல கோடி ரூபாய் வரை நாள் வர்த்தகம் நடந்தது. ஹர்ஷத் மேத்தா காலகட்டம் அது. ரெண்டு வருஷம் இந்தத் தொழிலிலே நல்லா சம்பாதிச்சோம். திடீர்ன்னு ஒரு யோசனை. யாருக்கோ வாங்கித் தந்து கமிஷன் வாங்கறதைவிட, நாமே நேரடியாகவும் பங்கு வாங்கலாமே!ன்னு பங்குச் ‘சகதி’யில் இறங்கினோம். அதுதான் எங்களுக்கு கிடைச்ச அடிக்கான முதல் படி.

அந்த சமயத்திலே பேப்பர் மூலமா தான் பங்கு வர்த்தகம் நடக்கும். வாடிக்கை யாளர்களுக்காக பங்கு வாங்க பணத்தை முதலீடு பண்ணின சமயம், சில பங்குகள் கையெழுத்து சரியில்லைன்னு (Bad Delivery) திரும்பிடுச்சு. தினசரி பங்கு வர்த்தகத்திலே நேரடியா ஈடுபட்டு, அதிலேயும் விபரீத நஷ்டம். பங்கு மார்க்கெட் நல்லா இருந்தாலும், தனிப்பட்ட முறையிலே எங்களுக்கு பெரிய நஷ்டம். பணத்தைத் திருப்பித் தரச் சொல்லி பல பக்கங்களில் இருந்தும் நெருக்கடி.

நாம் நமக்குப் பலம்ன்னு நம்பற தளத்திலேயே தோல்வியடையறதை மாதிரி வலி தர்ற விஷயம் எதுவுமில்லே! யாருக்கு எவ்வளவு பணம் தரணுமோ அதை செட்டில் செய்யறது என்னோட கடமைன்னு தோணினதால, பங்கு வர்த்தகத்தை மொத்தமா மூட்டை கட்டினோம். என்னை நம்பி வந்த அந்த நகரத்தாருக்கு

துபாயில் உள்ள பெரிய வர்த்தக நிறுவனத்தில் வேலை வாங்கிக் கொடுத்து அங்கேஅனுப்பினேன். அதுவரை சம்பாதிச்சதை மட்டுமில்லாம, மேற்கொண்டும் கையை விட்டுக் கொடுக்கிற நிலைமைக்கு நஷ்டக் கணக்கு. ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்துடுச்சு. ஃபீனிக்ஸ் பறவையா பழையபடி மீண்டு வர முடிவு செய்தேன்.

கடனிலிருந்து மீண்டு வர நான் கமர்சியல் இடங்களைக் கைமாத்தி விடற ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் செய்ய முடிவெடுத்தேன். இதுவும் எனக்கு அனுபவமில்லாத துறை. ஆனால், என்கிட்டே இருக்கிற க்ளையண்ட் பேஸ் அதுக்கு உதவும்ன்னு தோணினதால, அதிலே மூணு, நாலு வருஷம் கவனம் செலுத்தி, வர்ற வருமானத்தை எல்லாம் கடன் கட்ட பயன்படுத்தினேன். என்னைப் போலவே என் பார்ட்னரும் வேலை பார்த்து மாதாமாதம் கடன் கட்டிட்டே வந்தார். இன்னைக்கு அவர்கிட்டே 400 பேர் வரை வேலை பார்க்கிற ஷிப்பிங் பிஸினஸ் பண்றார்ன்னா அவரோட நேர்மையும் முக்கிய காரணம். ஒரு ஆடிட்டரான என்னால ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கரா இன்னொரு முகம் காட்றதிலே பல சங்கடங்கள் இருந்தது. அதுபோக, நிறைய நேரம் செலவழிச்சு, பலரோட போட்டி போடறதிலேயும் உடன்பாடு ஏற்படலை. அதனால், கடனை அடைச்ச உடனே நான் அந்தத் தொழிலை விட்டு வெளியே வந்துட்டேன்…’’ பெருமூச்சோடு முடிக்கிறார்.

‘செட்டில்ட்’ என்றால், தொழில் நன்றாகப் போகிறது என்று அர்த்தம்… ‘வெல் செட்டில்ட்’ என்றால், வாங்கிய கடனை எல்லாம் அடைத்தாகி விட்டது என்றர்த்தம். பிரச்னை தீர்ந்தது என்று தெரிந்தவுடனே, சும்மா இருக்கவில்லை அப்பன்.

‘‘ஆடிட்டர் தொழில் மட்டும்தான். அதிலே கவனம் செலுத்தினபோது, என்னோட க்ளையண்ட்கள் கிட்டே பேசி, எனக்கு அறிமுகமானவங்களுக்கு ஏதாவது வேலை வாங்கித் தர்றது உண்டு. இப்படி குறைஞ்சபட்சம் மாசம் பத்து பேர் வரை வேலை வாங்கித் தருவேன். பிரதியுபகாரம் பார்க்காத உதவி இது. கம்பெனி எம்.டி., சீனியர் மேனேஜர், ஃபினான்ஸ் கண்ட்ரோலர்ன்னு சீனியர் லெவல் அதிகாரிகளைப் பரிந்துரைத்து வேலைல சேர்த்து விட்ருக்கேன்.

அப்போ ஒரு க்ளையண்ட், ‘‘ஏன் சார் நீங்க இதை இலவசமா பண்றீங்க..? இதையே நீங்க தொழிலா பண்ணலாமே!’’ன்னு கேட்டதோட ஒரு பதினைஞ்சு பேருக்கான தேவைப் பட்டியலையும் என்கிட்டே நீட்டினார். அந்த ஆட்களை அறிமுகம் செய்தபோது, வெற்றிகரமான ஒரு புதிய தொழில் வாய்ப்பு என் கண் முன்னால வந்ததுஉதவிக்கு உதவி, வருமானத்துக்கு வருமானம், இதன்மூலம் ஒரு இருபது

பேருக்கு வேலைவாய்ப்பை நேரடியா தர்ற வாய்ப்பும் எனக்குக் கிடைச்சது… ’’ என்று 1998 ஆம் ஆண்டில் மனிதவளத் துறைக்குள் தான் வந்தது பற்றிக் கூறினார் அப்பன்.

யாரை எங்கே முன் நிறுத்த வேண்டும் என்பது முக்கியமில்லையா..?! சில செயல்பாடுகளை வைத்தே ஆளை எடை போட்டு விடுவது இவரின் கில்லாடித்தனம்.

இதுவரை பத்தாயிரம் பேருக்கு மேல் இவர் வேலை வாய்ப்பைப் பெற்றுத் தந்துள்ளார்.30 லட்சம் பேரின் தகவல்களை வைத்துக் கொண்டு சேவை செய்து வருகிறார்.40 பேர் வரை மும்பை, பெங்களூர், சென்னை போன்ற நகரங்களில் பணியாற்றுகின்றனர். டெல்லியிலும், சிங்கப்பூரிலும் கிளைகளைத் தொடங்கி,‘ அங்கு வேலை தரும் தொழில், வேலைக்காகாது…’ என்று திரும்பி வந்துள்ளார்.

‘‘சிங்கப்பூரில் ஒரே வேலையில் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக பணியாற்றுவோர் அதிகம் இருக்கின்றனர். வேலை மாறுவது அங்கே அதிகம் இல்லை என்பதால், மனிதவளத் துறைக்கான தேவை இல்லை என்பது புரிந்தது. போன வேகத்தில் திரும்பி விட்டோம். சில தொழில்களில் சரியான நேரத்தில் வெளியேறத் தெரியவில்லை என்றால், அதுவே பெரும் சிக்கலில் கொண்டு போய்விட்டுவிடும்.’’ என்று தாம் பட்ட அடிகளிலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொண்டவராகச் சொல்கிறார் அப்பன். தோல்வி பலரைப் பதுக்கும்… சிலரை செதுக்கும். இன்று பலருக்குத் தொழில் பாடம் எடுக்கும் அளவுக்கு அனுபவப் பழமாக இருக்கிறார் அப்பன்.

. இதற்கிடையே தாம் செய்துவந்த ஆடிட்டர் தொழிலை விரிவாக்கம் செய்வதற்காக பார்ட்னர்ஷிப்பாக மாற்றியுள்ளார். ஏன்..?

‘‘நான்கு வகை ஆட்கள் தனித்தனி பொறுப்போடு கடமை ஆற்றும்போது, நிறுவனத்தின் வேகம் அதிகரிக்கும். நான்கு ஊழியர்களுக்குப் பதில் நான்கு பார்ட்னர்கள் என்றும் யோசிக்கலாம். வாடிக்கையாளர்களுக்கும் நால்வரில் ஒருவரைத் தொடர்பு கொண்டு கருத்தைப் பரிமாறிக் கொள்ள வாய்ப்பு கிடைக்கும். எனவே, தனித் திறமை தவிர்த்த பிற தொழில்களை பார்ட்னருடன் இணைந்து செய்வதே நல்லது…’’ என்று புதுரூட் காட்டுகிறார் அப்பன்.

தனிநபருக்கு பணியாற்றுவதைவிட, கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்கு பணியாற்றுவதே, தங்களை நாடி வரும் இளைய சமுதாயத்துக்கு சிறப்பான எதிர்காலத்தை அமைத்துத் தரும் என்று நம்புகின்ற இவர், பணம் கிடைக்கிறதே

என்று அறிமுகமற்ற நிறுவனங்களுக்கு ஆட்களை அனுப்பக் கூடாது என்று பொறுப்புடன் பேசுகிறார். வெறும் ஆளாக மும்பை வந்த தமக்கு இன்று ஒரு பத்தாயிரம் பேர் வரை தெரிந்திருக்கிறது என்பதே தனது தொழிலுக்கான வெற்றியாகப் பார்க்கிறார் அப்பன்.

உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு வேலை வாய்ப்பை அதிகம் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் அப்பன், நமது சமூகத்து இளைஞர்களுக்கான சிறப்பான வாய்ப்பைத் தர வேண்டும் என்பதையும் திட்டமாகக் கொண்டுள்ளார். நமது இளைஞர்கள் சிறந்த நிறுவனங்களில் வேலை மூலம் அனுபவம் பெற்று, பின்னர் தொழில் தொடங்கினால், அவர்கள் வெற்றிகரமாக இருப்பார்கள் என்பது இவரது அழுத்தமான எண்ணமாக இருக்கிறது.

மும்பையில் நகரத்தார் விடுதி ஒன்றைக் கட்ட பெரும் முயற்சி எடுத்துவரும் அப்பன், நகரத்தார் இளைஞர்கள் அங்கு தங்கி தொழில் வாய்ப்புகளைப் பெறச் செய்ய வேண்டும் என்பதில் அதீத அக்கறையுடன் செயல்பட்டு வருகிறார்.

மும்பை ஓர் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நகரம் என்பது இவரது கருத்து. இவருக்கு பல்வேறு மாநிலங்களில் மனித வள மேம்பாட்டு நிறுவனக் கிளைகள் இருந்தாலும், மும்பையை மதிக்க அவர் சொல்லும் காரணம் அனுபவரீதியானது. ‘‘மும்பையிலே இருக்கிற ஊழியர்கள் நிறுவனத்துக்கு ரொம்ப விசுவாசமா இருப்பாங்க. ஒரு வேலையைக் கொடுத்தா, நாள் கணக்கானாலும் அதை முடிச்சுட்டுதான் அடுத்த வேலையைப் பார்ப்பாங்க. மற்ற நகரங்களில் அதை எதிர்பார்க்க முடியாது’’ என்று நெகிழ்ச்சியுடன் சொல்கிறார் அப்பன்.

தொழிலில் இறங்கும் இளைய தலைமுறையினரைப் பற்றிக் கேட்டோம்.

‘‘புதிதாகத் தொழில் தொடங்கும்போது, தெரியாத தொழிலில் இறங்கக் கூடாது.

நாம் வாங்கும் சம்பளத்தைத் தாண்டி வருமானம் தரும் தொழில் என்று தேடிப் போகக் கூடாது. நம் குடும்பத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்யும் தொழிலாக இருந்தால் போதும் என்று நினைப்பதே ஆரம்பக் கட்ட சிந்தனையாக இருக்க வேண்டும். மூன்று முதல் 5 வருடங்கள் வரை அத்தொழிலில் இருந்த அனுபவம் மிக மிக அவசியம். தொலைதூர வியூகங்கள் தொழிலுக்கு நல்லது. எந்தெந்த காலகட்டத்தில் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதை முன்கூட்டியே தீர்மானித்துக் கொள்ளும் திட்டமிடல் வேண்டும்.

தொழிலின் ஆரம்ப கட்டத்தில் மாற்று வருமானம் உங்களுக்குக் கிடைக்கும்படி பார்த்துக் கொள்வது மிக நல்லது…!’’ என்று 5 கட்டளைகளைத் தருகிறார் அப்பன்.

‘வாழ்க்கையே போர்க்களம்… வாழ்ந்துதான் பார்க்கணும்!’ என்று சவால்களை கைநீட்டி வரவேற்பதில் அப்பனுக்கு நிகர் அவர்தான். ஒவ்வொரு தொழிலதிபருக்கும் இருக்க வேண்டிய குணம் அது.!

பேட்டி, கட்டுரை : எஸ்.பி. அண்ணாமலை